สายลมยามเย็นพัดพากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ป่าผ่านลานบ้านพักครู แสงอาทิตย์อัสดงทอดแสงสีทองอบอุ่นทาบทาลงบนขอบรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นระหว่างบ้านพักของซาลาเปาและบ้านพักครูของไทม์ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงใบไม้สีกันแว่วตามลมยามค่ำที่กำลังจะมาเยือน
‘ซาลาเปา’ เดินถือแผ่นเอกสารประกาศผลการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยมายืนอยู่ตรงขอบรั้วไม้ เด็กสาวที่เพิ่งผ่านพ้นพิธีจบการศึกษาชั้น ม.6 มาสด ๆ ร้อน ๆ ปลดกระเป๋าเป้ออก ยืนกำขอบรั้วแน่นด้วยสองมือ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกพองโตจนแทบปริ นัยน์ตาหวานทอประกายความสุขระคนตื่นเต้นอย่างที่สุด
ตึก... ตึก...
เสียงก้าวเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากทางเดินในบ้านพักครู ร่างสูงโปร่งของ ‘พี่ไทม์’ ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบาย ๆ เดินก้าวออกมายังระเบียงหน้าบ้าน ยามเมื่อสายตาคู่คมใต้กรอบแว่นสายตาสบเข้ากับร่างเล็กแก้มป่องที่ยืนรออยู่ตรงขอบรั้ว ชายหนุ่มก็สืบเท้าเดินตรงเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว
"ยืนทำหน้าตาตื่นอะไรตรงนั้นครับ... ยัยตัวยุ่ง" ไทม์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู
"พี่ไทม์... มานี่หน่อยสิคะ" ซาลาเปาเรียกน้ำเสียงสั่นเครือ กวักมือยิ้มร่า สองมือยื่นแผ่นเอกสารผลการสอบผ่านขอบรั้วไม้ไปให้เขาดู
"ดูนี่สิคะ ผลสอบ... เปาติดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ออกอย่างเป็นทางการแล้วนะ"
ไทม์รับแผ่นเอกสารมาเปิดดู ตัวเลขคะแนนอันดับหนึ่งและข้อความยืนยันสิทธิ์การเข้าศึกษาต่อปรากฏเด่นชัด ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มอบอุ่นที่สุดจะค่อย ๆ เผยออกบนใบหน้าคมเข้ม นัยน์ตาใต้กรอบแว่นฉายแววความซาบซึ้งใจและภาคภูมิใจจนยากจะเอ่ยเป็นคำพูด
ไทม์ยิ้มให้เปาด้วยรอยยิ้มที่ภูมิใจที่สุดในชีวิต รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก ความอดทน และการเฝ้ามองเด็กสาวข้างบ้านฟันฝ่าทุกบททดสอบมาตลอดหลายปี
"สอบติดแล้วจริง ๆ ด้วย..." ไทม์เอ่ยเสียงนุ่ม ช้อนสายตาขึ้นมองเด็กสาว
"เก่งมากเลยนะเปา"
เปาบอกเขาเสียงสั่นว่า
"หนูทำสำเร็จแล้วนะพี่ไทม์... หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วค่ะ"
"ครับ... หนูทำได้แล้ว แถมยังติดคณะในฝันด้วย" ไทม์ทอดเสียงหวาน ตอบรับด้วยสรรพนามสนิทสนมอย่างเป็นธรรมชาติ
"ต่อไปนี้หนูก็โตพอเป็นนิสิตมหาวิทยาลัยแล้วนะคะ" ซาลาเปาชูคอขึ้นนิด ๆ ยิ้มแก้มปริ
"ไม่มีเรื่องบทบาทครูกับนักเรียนในโรงเรียนให้ใครมาคอยจับผิดหรือคาใจอีกแล้วด้วย!"
ไทม์หลุดหัวเราะเบาๆ กับท่าทางน่าเอ็นดูนั้น ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาชิดขอบรั้วมากขึ้น นัยน์ตาคมทอประกายความรักอันลึกซึ้งที่เคยต้องเก็บซ่อนไว้
ไทม์พยักหน้ารับแล้วพูดเบา ๆ ว่า
"เก่งมากครับน้องเปา... พี่จะรอวันนั้น วันที่เราไม่ต้องมีกฎเหล็กอะไรมากั้นระหว่างเราอีกต่อไป"
"ตอนนี้ก็ไม่มีกฎเหล็กอะไรมากั้นแล้วนี่คะ" ซาลาเปาเอียงคอถาม ยิ้มหวานส่งไปให้
"มีสิครับ..." ไทม์ยิ้มมุมปาก ยื่นมือข้ามขอบรั้วไม้ไปวางลงบนหัวของซาลาเปาแล้วลูบผมนุ่มอย่างแสนรักและอ่อนโยน
"กฎของความจริงจังไงครับ... ตอนนี้เปาเป็นผู้ใหญ่แล้ว พี่ก็ดูแลและจีบเปาได้อย่างเต็มตัวแล้วเหมือนกัน"
"พี่จะจีบเปาเหรอคะ" ซาลาเปาถามกวน ๆ พลางเอียงแก้มรับสัมผัสจากฝ่ามืออบอุ่น นัยน์ตาหวานทอประกายหยอกเย้า
"แน่ใจแล้วเหรอคะว่าจะจีบหนู เด็กวุ่นวายข้างบ้านที่เคยทำพี่ปวดหัวรายวันเนี่ยนะ ไม่คิดจะเปลี่ยนใจแน่นะคะ"
ไทม์คลี่ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาใต้กรอบแว่นฉายแววเอ็นดูและจริงจังในคราวเดียว ชายหนุ่มละมือออกจากผมนุ่มอย่างเสียดาย ก่อนจะประสานสายตากับเด็กสาวตรงหน้าอย่างตั้งใจ
"เปลี่ยนใจ" ไทม์ทบทวนคำถามเสียงนุ่ม
"พี่รอเวลานี้มาตั้งกี่ปี เปาคิดว่าพี่จะเปลี่ยนใจง่าย ๆ เหรอครับ"
"ก็เผื่อพี่ไทม์เจอสาว ๆ ในโรงเรียน หรือมีครูคนอื่นมาจีบไงคะ" เด็กสาวทำหน้ายุ่ง แก้มป่อง ๆ ยื่นออกมาอย่างน่าเอ็นดู
"อีกอย่าง พอหนูไปเรียนมหาวิทยาลัย หนูอาจจะไม่มีเวลาให้ พี่อาจจะรำคาญเด็กสถาปัตย์ฯ ที่วัน ๆ เอาแต่ตัดโมเดลจนหน้าอดนอนก็ได้นะ"
"เด็กเอ๋ย..." ไทม์เอ็ดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ชายหนุ่มโน้มตัวข้ามขอบรั้วไม้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงรังสีความอบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวเขา
"ถ้าพี่จะเปลี่ยนใจ พี่คงเปลี่ยนไปตั้งแต่วันแรกที่ต้องเจอหน้าเด็กม.5แล้ว"
ซาลาเปานิ่งฟัง ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ
"ที่ผ่านมา... พี่ต้องสะกดเก็บความรู้สึกไว้ ต้องเว้นระยะห่างเพราะหน้าที่และขอบเขตทางสังคม" ไทม์เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาของเธอ
"แต่ต่อจากนี้ไป ในเมื่อเปาเติบโตเป็นนิสิตมหาวิทยาลัยแล้ว พี่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องซ่อนความรู้สึกอีกต่อไป... ต่อให้เปาจะยุ่งแค่ไหน หรือระยะทางจะไกลกันเท่าไร พี่ก็จะจีบเปา จะคอยดูแล และจะรอจนกว่าเปาจะพร้อมตอบรับคำว่า 'แฟน' จากพี่จริง ๆ"
"พี่ไทม์..." ซาลาเปาพึมพำเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ความหวานซึมและอบอุ่นอัดแน่นจนเต็มอก
"เพราะฉะนั้น เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีนะครับยัยตัวยุ่ง" ชายหนุ่มอมยิ้มกว้าง นัยน์ตาทอประกายความสุข
"เพราะพี่จริงจัง และไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่นอน"
ซาลาเปาก้มหน้างุด ชูมือขึ้นกุมแก้มแดงแจ๋ของตัวเองไว้เพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอาย ก่อนจะเงยหน้าสบตาพี่ชายข้างบ้านแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส
"งั้นหนูก็จะไม่เกรงใจแล้วเหมือนกันนะคะ... เตรียมตัวโดนเด็กสถาปัตย์ฯ กวนใจทุกวันได้เลยค่ะ พี่ไทม์"