บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนประจำจังหวัดในภาคอีสานช่วงกลางเทอมแรกยังคงเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงรถรับส่งนักเรียนและรถจักรยานยนต์ขี่ทางไกลแล่นเข้ามาจอดจังหวะติดต่อกัน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านทิวต้นนนทรีริมสนามฟุตบอลกว้างขวาง สายลมพัดเอาความเย็นสบายยามเช้ามาปะทะใบหน้า ชวนให้บรรยากาศการเรียนในวันเปิดสัปดาห์ใหม่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิม
แต่ก็ไม่พ้นห้องเรียน ม.5/2 กลับมีความตื่นเต้นบางอย่างที่ครึกครื้นเป็นพิเศษลอยอบอวลอยู่
“พวกมึง ๆ ได้ยินข่าวเรื่องเด็กย้ายมาใหม่หรือยัง” จิมมี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องเรียน โยนกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะดัง ตึง! ก่อนจะรีบทำหน้าตื่นเต้นกวักมือเรียกเพื่อนร่วมกลุ่ม
“เด็กย้ายมาใหม่ ใครวะจิมมี่ ย้ายมาป่านนี้เนี่ยนะ” ผักกาดที่กำลังนั่งละเลียดทาลิปมันกวน ๆ เงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย
“ก็เออน่ะสิ ย้ายมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดอีกอำเภอหนึ่งเลยนะมึง ได้ข่าวว่าพ่อเขาเป็นนายตำรวจย้ายมาประจำการที่นี่” จิมมี่ทำตาโต ย่อตัวลงกระซิบกระซาบ
“และที่สำคัญนะมึง... เป็นผู้ชาย ดีกรีเป็นถึงตัวแทนนักกีฬาฟุตบอลเยาวชนระดับจังหวัดเลยนะเว้ย หน้าตาอย่างดี หุ่นอย่างเป๊ะ เสียงกรี๊ดดังตั้งแต่หน้าเสาธงแล้วเนี่ย”
“จริงเหรอมึง โอ๊ย... ห้องเราจะมีดาราดวงใหม่มาจุติแล้วเหรอเนี่ย” ผักกาดทำท่าเพ้อฝันยิ้มแก้มปริ ซาลาเปาที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าเซ็ง พลางเอานิ้วเขี่ยยางลบเล่น
“พวกมึงจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา ก็แค่นักเรียนย้ายมาใหม่คนเดียว ปากดี หล่อแค่ไหนก็คงสู้... เอ้ย! ก็คงเหมือน ๆ เด็ก ม.5 ทั่วไปนั่นแหละน่า” เปารีบกลืนคำว่า ‘สู้พี่ไทม์ไม่ได้’ ลงคอไปอย่างว่องไว หน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อเมื่อนึกถึงรอยยิ้มละมุนและสัมผัสอบอุ่นจากติวเตอร์ข้างบ้านเมื่อวันก่อน
“จ้ายัยเปา มึงมันคนหัวสูงนี่ วัน ๆ เห็นมองแต่... เออ ช่างมันเหอะ มึงคอยดูแล้วกันว่าเขาเด็ดจริงไหม” จิมมี่ยักคิ้วให้เพื่อนสาว ก่อนจะรีบหันไปมองทางประตูหน้าห้องเมื่อเสียงก้าวเท้าอันคุ้นเคยดังขึ้น
ตึก... ตึก... ตึก...
ร่างสูงใหญ่ทรงสมาร์ตในชุดข้าราชการครูเรียบหรูของ ‘อาจารย์ฐาปกรณ์’ หรือ ‘พี่ไทม์’ เดินก้าวเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าคมเข้มราบเรียบและเคร่งขรึมตามมาดครูประจำชั้น ม.5/2 ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา ทั้งห้องก็เงียบกริบลงตามสัญชาตญาณ
ไทม์วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะหน้ากระดานดำ นัยน์ตาเรียวคมภายใต้กรอบสายตาปาดมองนักเรียนทีละคน ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ซาลาเปาแวบหนึ่ง เป็นสายตาที่ซ่อนความอบอุ่นและเอ็นดูไว้อย่างมิดชิด จนยัยตัวแสบที่แอบมองอยู่ก่อนถึงกับต้องหลบสายตาหนีด้วยความเขินอาย
“เงียบ ๆ หน่อยครับนักเรียน...” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น
“วันนี้ชั้น ม.5/2 ของเราจะมีเพื่อนใหม่ย้ายเข้ามาเรียนร่วมห้องด้วยหนึ่งคน เนื่องจากผู้ปกครองย้ายมาปฏิบัติราชการที่นี่ ครูอยากให้ทุกคนช่วยกันดูแลและแนะนำเพื่อนด้วยนะครับ” ไทม์หันไปทางประตูห้อง พลางพยักหน้าให้สัญญาณ
“เชิญเข้ามาแนะนำตัวกับเพื่อน ๆ ได้ครับ” สิ้นเสียงอาจารย์ประจำชั้น ร่างสูงโปร่งของนักเรียนชายคนหนึ่งก็เดินก้าวเข้ามาในห้องเรียนอย่างมั่นใจ
เขาเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สมส่วน ผิวสองสีเนียนสุขภาพดีตามแบบฉบับนักกีฬา ใบหน้าหล่อเหลาติดกวน ๆ โครงหน้าชัดเจน สันจมูกโด่ง และมีรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก ชายเสื้อนักเรียนขาวสะอาดสวมใส่ได้เรียบร้อย แต่ทรงผมตัดแต่งอย่างมีสไตล์ ทันทีที่เขาเดินเข้ามา เสียงฮือฮาและเสียงกรี๊ดเบา ๆ จากเหล่านักเรียนหญิงในห้องก็ดังซุบซิบขึ้นทันที
“สวัสดีครับทุกคน...” เด็กหนุ่มยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย ก่อนจะยกมือไหว้เพื่อน ๆ
“ผมชื่อ ‘มังกร’ นายมังกร อัครเดชเดโช ย้ายมาจากโรงเรียนเมืองนนท์ฯ ครับ ปกติเล่นฟุตบอลตำแหน่งกองหน้า และเป็นประธานชมรมฟุตบอลจากโรงเรียนเดิมด้วย ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ มีอะไรแนะนำผมได้เลยครับ โดยเฉพาะเรื่องหาของอร่อย ๆ กิน”
มังกรพูดจาด้วยน้ำเสียงฉะฉานเป็นกันเอง และเต็มไปด้วยพลังงานความสดใส รอยยิ้มกวน ๆ ของเขาทำเอาสาว ๆ ในห้อง ม.5/2 ถึงกับนั่งเขินกันเป็นแถว
“เอาล่ะครับมังกร...” ไทม์กวาดสายตามองไปรอบห้อง
“โต๊ะว่างเหลืออยู่ตรงแถวสามฝั่งติดหน้าต่าง พอดีเลย นั่งตรงนั้นไปก่อนนะครับ”
“ขอบคุณครับอาจารย์ฐาปกรณ์” มังกรยกมือไหว้อาจารย์ประจำชั้นอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะว่างข้างหน้าต่าง ซึ่งตั้งอยู่เฉียง ๆ ด้านหลังโต๊ะของซาลาเปาและจิมมี่พอดี
ในขณะที่มังกรเดินผ่านโต๊ะของเปา สายตาขี้เล่นของหนุ่มฮอตประจำชมรมฟุตบอลก็ลอบสะดุดเข้ากับใบหน้าหวานแก้มป่องของซาลาเปาที่กำลังนั่งทำหน้าบึ้งตึงง่วนกับการจัดหนังสือ มังกรชะงักกึกไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากของเขากว้างขึ้นกว่าเดิมอย่างมีเลศนัย
ไทม์ที่ยืนอยู่หน้าห้อง สังเกตเห็นสายตาของเด็กหนุ่มย้ายมาใหม่ที่มองมายังเด็กสาวข้างบ้านของเขาอย่างชัดเจน... นัยน์ตาคมกริบของอาจารย์หนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเริ่มเข้าสู่บทเรียนยามเช้า
ช่วงพักกลางวัน... แดดเริ่มแรงขึ้นตามลำดับ
ซาลาเปารับหน้าที่จากจิมมี่หัวหน้าห้องให้ไปช่วยยกกองหนังสือแบบเรียนวิชาสังคมศึกษาและกองเอกสารอุปกรณ์การเรียนก้อนโตจากอาคารอำนวยการกลับมายังอาคารเรียน ม.5
“ฮึบ! โอ๊ย... ทำไมมันหนักขนาดนี้เนี่ย ไอ้จิมมี่นะไอ้จิมมี่ บอกจะมาช่วยยก ดันแอบหนีไปซื้อข้าวไข่เจียวซะงั้น” เปาบ่นอุบอิบขณะพยายามอุ้มกองหนังสือเล่มหนาความสูงเกือบเท่าอก ขาเล็ก ๆ สองข้างก้าวเตาะแตะไปตามทางเดินเชื่อมอาคารเรียนอย่างยากลำบาก
กองหนังสือบังทัศนวิสัยด้านหน้าจนเปามองไม่เห็นทาง เดินกะเพลก ๆ ไปได้ไม่กี่ก้าว กองหนังสือก็เริ่มเอนเอียงทำท่าจะร่วงหล่นลงพื้น
“ว้าก! จะร่วงแล้ว ๆ ๆ !” เปาร้องเสียงหลง พยายามเกร็งแขนเกร็งตัวสุดชีวิต
ฟึ่บ!
ในเสี้ยววินาทีก่อนที่กองหนังสือจะหล่นกระจาย ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดจากด้านหน้า ฝ่ามือหนาและแข็งแรงสองข้างยื่นเข้ามาช่วยรับน้ำหนักของกองหนังสือทั้งหมดไว้อย่างว่องไวและแม่นยำ
สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำหอมสปอร์ตประจำตัวลอยเข้ามาเตะจมูก เปาตกใจรีบเอียงหน้ามองลอดข้างกองหนังสือขึ้นไปมอง
ใบหน้าหล่อเหลากวน ๆ ของ ‘มังกร’ นักกีฬาฟุตบอลประจำโรงเรียนคนใหม่ กำลังส่งยิ้มหวานพราวเสน่ห์มาให้เธอในระยะห่างไม่ถึงคืบ
“อุ๊ย! ตัวก็เล็กนิดเดียว ทำไมขยันแบกของหนักขนาดนี้ล่ะครับคุณเพื่อน” มังกรหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มสดใส ชายหนุ่มใช้ออกแรงแขนเพียงนิดเดียวก็ยกกองหนังสือหนักเกือบสิบกิโลกรัมนั้นไปถือไว้ในอ้อมแขนตัวเองทั้งหมดอย่างสบาย ๆ
“เอ่อ... มังกร” เปาตาโต ทำหน้าเลิ่กลั่ก
“ข... ขอบใจนะ พอดีหัวหน้าห้องเขาฝากมายกน่ะ กะว่าจะค่อย ๆ ขนไป แต่ดันเผลอหยิบมาเยอะเกิน”
“ไม่เป็นไรเลยครับ เรื่องแค่นี้สบายมาก สำหรับนักกีฬาฟุตบอล ถือว่าฝึกกล้ามแขน” มังกรยักคิ้วกวน ๆ พลางออกเดินเคียงข้างไปกับเปา
“เธอชื่อซาลาเปา ใช่ไหม เมื่อเช้าฉันได้ยินจิมมี่เรียกเธอ”
“อ๋อ... ใช่ เรียกเปาเฉย ๆ ก็ได้” เปาตอบอ้อมแอ้ม เดินก้าวตามเด็กหนุ่มร่างสูงไปตามทางเดิน
“เปา... ชื่อน่ารักดีนะ เหมาะกับแก้มป่อง ๆ ของเธอเลย” มังกรก้มลงมองใบหน้าหวานของเด็กสาวข้างกาย นัยน์ตาฉายแววถูกใจอย่างเปิดเผย
“ฉันเพิ่งย้ายมาวันแรก ไม่ค่อยรู้ทางในโรงเรียนเท่าไหร่ เดี๋ยวยกของเสร็จ เปาช่วยพาฉันเดินดูรอบ ๆ โรงเรียนหน่อยได้ไหม”
“เอ๋ เอ่อ... พาเดินดูเหรอ” เปาชะงักไปเล็กน้อย
“ใช่ดิ คืนกำไรให้คนหล่อที่มาช่วยยกของไง” มังกรยิ้มขี้เล่น นัยน์ตาส่องประกายแพรวพราว
“หรือถ้าเปาไม่ว่าง... เย็นนี้ไปกินไอศกรีมหน้าโรงเรียนเป็นการตอบแทนก็ได้นะ ฉันเลี้ยงเอง”
คำพูดจีบแบบเปิดเผยตรงไปตรงมาและอัธยาศัยดีของมังกร ทำเอาเปาถึงกับทำตัวไม่ถูก ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ
“เอ่อ... ขอดูอีกทีแล้วกันนะมังกร”
ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินคุยกันอย่างสนิทสนมอยู่นั้นเอง ทางเดินเชื่อมอาคารเรียนตรงหน้า... ร่างสูงใหญ่ทรงสมาร์ตของ ‘อาจารย์ฐาปกรณ์’ กำลังเดินถือแฟ้มเอกสารตรงมาพอดี
ไทม์หยุดก้าวเท้า นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบสายตาจ้องมองภาพเด็กหนุ่มย้ายมาใหม่ยืนส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ซาลาเปา โดยที่มังกรกำลังช่วยอุ้มกองหนังสือให้เธออย่างใกล้ชิด รังสีความหงุดหงิดระลอกหนึ่งฉายวูบผ่านดวงตาคู่คมของอาจารย์หนุ่มอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เปาสะดุดกึกเมื่อเห็นสายตาของพี่ไทม์! หัวใจดวงน้อยร่วงลงไปกองที่ส้นเท้า ดึงหน้าตึงของอาจารย์ประจำชั้นทำเอาเธอบรรยากาศรอบตัวเย็นวาบขึ้นมารับประทานทันตา
“อาจารย์ฐาปกรณ์ สวัสดีครับ” มังกรยกมือไหว้ทักทายอาจารย์ประจำชั้นด้วยท่าทางสบาย ๆ และฉะฉาน
ไทม์พยักหน้ารับอย่างนุ่มนวลตามมาดครู
“สวัสดีครับมังกร... ช่วยเพื่อนยกเอกสารเหรอครับ มีน้ำใจดีมากนะ”
“ครับอาจารย์ พอดีเห็นเปาตัวเล็ก ๆ แบกของหนักกลัวจะล้มเอา เลยมาช่วยยกไปส่งที่ห้อง ม.5/2 ครับ” มังกรตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส โดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาคมกริบของอาจารย์หนุ่มที่กำลังจ้องมองเขาอย่างพิจารณา
ไทม์เบือนสายตาจากมังกร มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานของซาลาเปา น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้นเนิบ ๆ แต่แฝงกระแสความเข้มงวดไว้อย่างชัดเจน
“กวนเวลาเพื่อนใหม่ในวันแรกแบบนี้ไม่ค่อยดีนะครับเปมิกา... มังกรเขาเพิ่งย้ายมา ยังมีเรื่องเอกสารมอบตัวและเรื่องชมรมที่ต้องจัดการ ถ้ายกของเสร็จแล้วก็รีบกลับห้องเรียนได้แล้วครับ ช่วงบ่ายเรามีเรียนวิชาภาษาไทยกันต่อ”
“ค... ค่ะอาจารย์ฐาปกรณ์” เปารีบขานรับเสียงสั่น ก้มหน้ากุดไม่กล้าสบตาอาจารย์หนุ่ม
ไทม์เดินผ่านทั้งคู่ไป แต่ทิ้งความกดดันประหลาดไว้ในอากาศ มังกรหันไปมองตามหลังอาจารย์ประจำชั้นหนุ่ม พลางขมวดคิ้วนิด ๆ
“อาจารย์ไทม์นี่... ดูดุและเข้มงวดจังเลยนะเปา แต่ก็ดูเท่ดีว่ะ”
“อ่า... แกดุเป็นปกติแหละมังกร รีบเอาของไปเก็บเหอะ เดี๋ยวโดนดุอีกรอบ” เปารีบตัดบทเดินนำไป
ตกบ่าย... ในห้องเรียน ม.5/2
ข่าวคราวเรื่องที่ ‘มังกร’ กองหน้าสุดฮอตและประธานชมรมฟุตบอลย้ายมาใหม่ เดินไปช่วยซาลาเปายกหนังสือแถมยังเดินคุยจีบกันกระหน่ำตามทางเดิน กระจายไปทั่วห้องอย่างรวดเร็วด้วยพลังของผักกาดและจิมมี่
“กรี๊ดดด! ยัยเปา! มึงเสน่ห์แรงมาจากไหนเนี่ย!” ผักกาดก้มลงมากระซิบประชิดหูเปาขณะที่อาจารย์ไทม์กำลังเขียนเนื้อหาบนกระดานดำหน้าห้อง
“นายมังกรตัวท็อปเพิ่งย้ายมาวันแรก ก็พุ่งตรงเข้ามาช่วยมึงยกของ แถมเมื่อกี้กูเห็นเขาแอบสะกิดถามจิมมี่ด้วยนะว่ามึงชอบกินอะไร”
“ใช่ ๆ กูได้ยินเต็มสองหูเลย” จิมมี่รวมหัวเสริมทัพทันที
“มังกรมันถามว่า ‘เปามีแฟนหรือยัง’ ด้วยนะมึง ฮอตมากกก ยัยเปา มึงอย่าทำเป็นเล่นไปนะ คนนี้สเปกสาวทั้งโรงเรียนเลยนะเว้ย”
“พวกรวมหัวกันไร้สาระน่า” เปาถลึงตาใส่เพื่อนรัก หน้าแดงแจ๋
“เขาแค่คนมีน้ำใจมาช่วยยกของเฉย ๆ ยายผักกาดอย่ามามโน ไอ้จิมมี่บอกว่าจะมาช่วยมันก็หายหัว”
“มโนอะไร สายตาที่มังกรมันมองมึงตอนยกของอ่ะ ชัดยิ่งกว่าความคมชัดระดับ 4K อีก!” ผักกาดแซวเสียงดังขึ้นนิดหนึ่ง
“มังกรมันเอาจริงแน่ ยัยเปาเตรียมตัวโดนประธานชมรมฟุตบอลเดินหน้าจีบได้เลย”
เพื่อน ๆ โต๊ะข้าง ๆ ที่ได้ยินต่างพากันหัวเราะและแซวกันเบา ๆ ยิ้มแย้มกันทั้งแถบ มังกรที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหลังก็แอบส่งยิ้มกวน ๆ ยักคิ้วให้เปาหนึ่งทีอย่างไม่เกรงกลัวใคร
ทว่า... บรรยากาศความครึกครื้นและเสียงแซวทั้งหมดนั้น กลับตกอยู่ในสายตาและประสาทสัมผัสของ 'อาจารย์ฐาปกรณ์' ที่ยืนอยู่หน้ากระดานดำทั้งหมด!
ป๊อก!
เสียงชอล์กในมือหนาหักสะบั้นออกเป็นสองท่อน!
ไทม์ชะงักมือที่กำลังเขียนวรรณคดีบนกระดานดำ ชายหนุ่มค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับนักเรียนทั้งห้อง นัยน์ตาเรียวคมภายใต้กรอบสายตาที่เคยราบเรียบ บัดนี้ฉายแววดุจัดและเย็นชาจนบรรยากาศในห้อง ม.5/2 ตกอยู่ในความเงียบสงัดภายในเสี้ยววินาที
ไทม์ปาดสายตามองผ่านมังกร แล้วเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ซาลาเปาที่กำลังนั่งหน้าซีด
“เสียงคุยกันดังมากนะครับ...” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่กดต่ำลงจนน่ากลัว
“ห้อง ม.5/2 ถ้าสนใจเรื่องการจับคู่และเรื่องไร้สาระมากกว่าการเรียนภาษาไทย... คาบนี้ผมจะสั่งงานเพิ่มเป็นรายงานวิเคราะห์วรรณคดีคนละ 10 หน้ากระดาษ ดีไหมครับ”
ทั้งห้องก้มหน้ากุด เงียบสงัดไร้เสียงตอบรับ จิมมี่กับผักกาดรีบหุบปากฉับ นั่งหลังตรงแหน่วไม่กล้าดุกดิก
“โดยเฉพาะนางสาวเปมิกา...” ไทม์เน้นเสียงตรงชื่อเธอ นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่โต
“ถ้ามีเวลาว่างคุยเล่นในคาบเรียนมากนัก เย็นนี้หลังเลิกเรียนมาช่วยผมจัดเอกสารในห้องหมวดภาษาไทยด้วยครับ”
เปาชะงักกึก... หัวใจดวงน้อยเต้นตูมตามลั่นอก ไม่ใช่เพราะกลัวโดนลงโทษ แต่เป็นเพราะกระแสความหงุดหงิดและสายตาดุจัดที่พี่ไทม์ส่งมาให้ มันเต็มไปด้วยอาการหึงฟอร์มจัดที่ปกปิดไว้ไม่มิดเลยสักนิด
มังกรที่นั่งอยู่ข้างหลัง หรี่ตามองอาจารย์ประจำชั้นหนุ่มด้วยความสงสัย พลางสลับมองใบหน้าหวานของซาลาเปาที่กำลังหน้าแดงฉ่า... ความสงสัยบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของประธานชมรมฟุตบอลคนใหม่เข้าเสียแล้ว