ผมเริ่มหลบหน้าภูเขาหนักกว่าเดิม
ไม่ใช่เพราะเกลียด
แต่เพราะยิ่งอยู่ใกล้
ผมยิ่งควบคุมตัวเองยากขึ้นทุกที
และนั่นอันตรายเกินไป
โดยเฉพาะกับผู้ชายแบบเขา
ช่วงเย็นของวันศุกร์ ร้านค่อนข้างวุ่นวาย
ลูกค้าเต็มแทบทุกโต๊ะ
กลิ่นกาแฟคั่วใหม่กับขนมอบลอยปะปนกันไปทั่วร้าน
เสียงพูดคุยเบา ๆ ทำให้บรรยากาศอบอุ่นเหมือนทุกวัน
ต่างแค่วันนี้—
สายตาของภูเขาหนักกว่าปกติ
เขานั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่างเหมือนเดิม
เสื้อเชิ้ตสีดำกับแขนเสื้อที่พับขึ้นถึงข้อศอกทำให้หลายโต๊ะ แอบมองอยู่ตลอด
แต่เจ้าตัวกลับมองแค่ผมคนเดียว
“พี่หมอก เอา latte art หัวใจอีกแก้วไหมลูกค้าขอ”
พนักงานในร้านถามขึ้น
“ได้ เดี๋ยวทำให้”
ผมรับแก้วมา ก่อนตั้งใจสตรีมนมอย่างระวัง
หัวใจสีขาวค่อย ๆ ปรากฏบนผิวกาแฟ
“น่ารักจังครับ”
เสียงลูกค้าผู้หญิงดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
ผมยิ้มตอบตามมารยาท
“ขอบคุณครับ”
แต่ทันทีที่เงยหน้า
กลับสบเข้ากับสายตาของภูเขาพอดี
นิ่ง
เย็น
และดูไม่พอใจอย่างชัดเจน
ผมรีบหันหนีทันที
บ้าเอ๊ย
จะหวงอะไรขนาดนั้น
จนร้านปิดเกือบสามทุ่ม
ลูกค้าคนสุดท้ายถึงกลับออกไป
เหลือเพียงเสียงฝนปรอยเบา ๆ ด้านนอกกับเพลงคลอในร้าน
ผมกำลังล้างอุปกรณ์หลังเคาน์เตอร์
ตอนที่เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ตัว
“เหนื่อยไหม”
ผมหันไปมอง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ภูเขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ฝั่งในเคาน์เตอร์แล้ว
“คุณเข้ามาได้ยังไง”
“ประตูไม่ได้ล็อก”
“…นี่มันหลังเคาน์เตอร์นะครับ”
“อืม”
เขาตอบสั้น ๆ เหมือนไม่คิดว่ามันเป็นปัญหา
ก่อนหยิบผ้ากันเปื้อนของผมที่พาดอยู่ขึ้นมาดู
ภาพนักธุรกิจใหญ่ในชุดสูทยืนถือผ้ากันเปื้อนร้านกาแฟ
ดูขัดกันจนผมเผลอหลุดขำ
ภูเขาเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
“ขำอะไร”
“คุณไม่เข้ากับของแบบนี้เลย”
“งั้นเหรอ”
เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด
ใกล้จนผมต้องเงยหน้ามอง
“แต่ผมอยากเข้ากับชีวิตคุณนะ”
หัวใจผมกระตุกแรงทันที
ผมรีบหันกลับไปล้างแก้วต่อเพื่อซ่อนอาการ
แต่ปัญหาคือ—
ภูเขาไม่ยอมถอย
เขายืนอยู่ข้างหลังใกล้เกินไป
จนผมรับรู้ได้ถึงความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย
“คุณภูเขา”
“หืม”
“ถอยหน่อยครับ”
“ทำไม”
“ผมทำงานอยู่”
เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังขึ้นใกล้หู
“มือสั่นแล้วนะ”
ผมหยุดทันที
ก่อนก้มมองมือตัวเอง
แม่ง…สั่นจริง
ยังไม่ทันได้ตั้งสติ
ภูเขาก็เอื้อมมือมาจับข้อมือผมเบา ๆ
สัมผัสอุ่น ๆ ทำให้ทั้งตัวชาวาบ
“ปล่อยครับ”
“ถ้าปล่อยแล้วคุณหนีอีกล่ะ”
“ผมไม่ได้หนี”
“โกหก”
เสียงทุ้มต่ำลงนิดหนึ่ง
ผมหันกลับไปเถียง
แต่กลับชะงักเมื่อพบว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มาก
ใกล้จนได้กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ จากลมหายใจ
หัวใจผมเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้
“หมอก”
เขาเรียกชื่อผมช้า ๆ
สายตาคมไล่มองริมฝีปากผมนิ่ง ๆ
เหมือนกำลังอดทนกับอะไรบางอย่างมาตลอด
“คุณรู้ไหมว่าผมพยายามใจเย็นแค่ไหน”
“….”
“ตั้งแต่คืนที่คอนโด”
เสียงฝนด้านนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนบรรยากาศในร้านกลับเงียบจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
“คุณควรกลับได้แล้ว”
ผมพูดเสียงเบาเพื่อตัดบท
เหมือนกำลังเตือนตัวเองมากกว่าเตือนเขา
ภูเขายิ้มบาง ๆ
ก่อนพูดประโยคที่ทำเอาผมหายใจสะดุด
“ถ้าผมกลับตอนนี้…”
นิ้วโป้งของเขาลูบข้อมือผมช้า ๆ
“ผมคงเสียใจ”
“….”
“เพราะผมอยากจูบคุณมาตั้งนานแล้ว”
หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ
และก่อนที่ผมจะทันได้ตอบอะไร—
ภูเขาก็ดึงผมเข้าไปหา
ริมฝีปากอุ่นทาบลงมาอย่างช้า ๆ
นุ่ม
อ่อนโยน
แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาผมหายใจแทบไม่ทัน
กลิ่นกาแฟกับลมหายใจอุ่นของเขาปะปนกันจนหัวผมขาวโพลน
มือผมเผลอกำเสื้อเชิ้ตอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว
ภูเขาผละออกช้า ๆ
หน้าผากยังแตะอยู่ใกล้กัน
ดวงตาคมมองผมนิ่งจนใจสั่น
ก่อนกระซิบเสียงต่ำ
“ลาเต้แก้วนี้…”
เขาใช้นิ้วแตะมุมปากผมเบา ๆ
“หวานกว่าทุกแก้วที่ผมเคยกินอีก”