หลังจากวันนั้น
ผู้ชายชื่อ “ภูเขา” ก็กลายเป็นลูกค้าประจำของคาเฟ่ผมอย่างน่าประหลาด
เก้าโมงเช้า
ลาเต้ร้อนหวานน้อย
โต๊ะริมหน้าต่างมุมเดิม
ทุกวัน
จนพนักงานพาร์ตไทม์ของร้านเริ่มแซว
“พี่หมอก…ลูกค้าคนนั้นมาจีบปะเนี่ย”
ผมหันไปมองร่างสูงที่กำลังนั่งอ่านเอกสารเงียบ ๆ
เสื้อเชิ้ตสีเข้ม นาฬิกาหรู และบรรยากาศที่ดูไม่เข้า
กับคาเฟ่เล็ก ๆ ของผมเลยสักนิด
“ไม่ใช่หรอก”
“แต่เขาหล่อมากนะ”
“แกชอบก็ไปเอาเอง”
ผมตอบไปแบบไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้มหน้าชงกาแฟต่อ
แต่ปัญหาคือ—
ผมเริ่มรู้สึกถึงสายตาของเขาได้ตลอดเวลา
เหมือนต่อให้ทั้งร้านมีคนเต็ม
สายตาของภูเขาก็มองอยู่แค่ผมคนเดียว
เสียงมือถือดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นเจ้าของตึก
“เดือนหน้าขึ้นค่าเช่าอีกสามหมื่นนะ”
ผมนิ่งไปทันที
สามหมื่นไม่ใช่เงินน้อยสำหรับร้านเล็ก ๆ แบบนี้
ยิ่งช่วงหลังลูกค้าหายไปเยอะ
และผมแทบหมุนเงินไม่ทันอยู่แล้ว
“มีปัญหา?”
เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ตัว
ผมเงยหน้าขึ้น ถึงรู้ว่าภูเขาเดินมายืนหน้าเคาน์เตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
“เรื่องของผมครับ”
เขามองหน้าผมนิ่ง ๆ ก่อนวางซองเอกสารลงบนเคาน์เตอร์
“อะไรครับ”
“ข้อเสนอ”
ผมเปิดดูคร่าว ๆ แล้วแทบพูดไม่ออก
ตัวเลขในสัญญามากพอจะซื้อร้านใหม่ได้สบาย
“นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง”
“ผมแค่ลงทุน”
“แต่ผมบอกแล้วว่าผมไม่ขายร้านคาเฟ่ของผม”
“ผมไม่ได้จะซื้อร้านคาเฟ่ของคุณ”
ภูเขาขัดขึ้นทันที
ดวงตาคมมองตรงเข้ามาแบบไม่คิดจะหลบ
“ผมอยากให้คุณไปดูแลคาเฟ่ในโรงแรมใหม่ของผม”
“…อะไรนะ”
“เงินเดือนหกหลัก”
“มีหุ้นให้”
“แล้วร้านนี้ล่ะ”
“ผมจะรีโนเวตให้ใหม่”
ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณทำแบบนี้กับทุกคนเหรอครับ”
“ไม่”
“งั้นทำไมต้องเป็นผม”
ภูเขาเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนจะพูดออกมาเรียบ ๆ
“เพราะผมชอบกาแฟของคุณ”
“….”
“แล้วก็ชอบเจ้าของร้านด้วย”
หัวใจผมกระตุกแรงแบบไม่มีเหตุผล
ผมหันหน้าหนีทันที
“ผมไม่เล่นเรื่องแบบนี้กับลูกค้านะครับ”
“ผมก็ไม่ได้อยากเป็นลูกค้า”
“…”
“ผมอยากเป็นมากกว่านั้น”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด
แม้ด้านหลังจะยังมีเสียงเครื่องบดกาแฟทำงานอยู่
ผมพยายามควบคุมสีหน้า
แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับดูนิ่งเกินไป
นิ่งจนผมเดาอะไรไม่ออกเลย
“ผมให้เวลาคุณคิด”
ภูเขาหยิบปากกาขึ้นมา หมุนเล่นช้า ๆ
“สามวัน”
“ถ้าผมไม่ตกลงล่ะ”
เขายิ้มบาง ๆ อีกครั้ง
รอยยิ้มแบบคนที่มั่นใจว่าตัวเองไม่มีวันแพ้
ก่อนตอบกลับเสียงเรียบ
“งั้นผมคงต้องเปลี่ยนวิธีจีบคุณใหม่”