แสงแดดอ่อนของเช้าเชียงใหม่ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้า มาในห้องเงียบ ๆ รำไร
ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ
กลิ่นกาแฟจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมที่ตอนนี้ผมเริ่มจำได้ขึ้นใจ
เรื่องของเมื่อคืนค่อย ๆ ไหลกลับเข้ามาในหัวทีละนิด
จูบของภูเขา
สายตาแบบนั้น
อ้อมแขนที่กอดผมไว้ทั้งคืน
หัวใจผมเต้นแรงทันทีจนต้องรีบลุกขึ้นนั่ง
แล้วก็พบว่า—
อีกฝ่ายกำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัว
เสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดิมถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด
แขนเสื้อพับขึ้นลวก ๆ
ภาพนั้นดูอบอุ่นเกินไปสำหรับคนอย่างภูเขา
“ตื่นแล้ว?”
เสียงทุ้มดังขึ้นโดยไม่หันมา
เหมือนรู้ว่าผมมองอยู่
“…”
ผมไม่รู้จะตอบยังไง
บรรยากาศหลังผ่านคืนแบบนั้นมา
มันแปลกเกินกว่าจะทำตัวปกติได้
ภูเขาหยิบแก้วกาแฟเดินมาวางตรงหน้า
“ลาเต้ร้อน”
“…ขอบคุณครับ”
เขามองผมนิ่ง ๆ
ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ยุ่งอยู่ข้างหน้าผากออกเบา ๆ
สัมผัสนั้นทำเอาหัวใจผมสั่นอีกครั้ง
“วันนี้ไม่ต้องเปิดร้าน”
ผมเงยหน้าทันที
“ทำไม”
“คุณเหนื่อย”
“แต่ผมมีงาน”
“ผมให้คนไปดูแทนแล้ว”
ผมนิ่งไปทันที
“…คุณทำอะไรนะ”
ภูเขานั่งลงตรงข้ามผมอย่างใจเย็น
“ผมให้ผู้จัดการโรงแรมส่งคนไปช่วยที่ร้าน”
“ใครอนุญาตคุณ”
“ผมแค่ไม่อยากให้คุณเหนื่อย”
“แต่นั่นมันร้านผม”
เสียงผมเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย
ภูเขาเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนตอบเรียบ ๆ
“คุณกำลังโกรธผม?”
“ผมแค่ไม่ชอบเวลาคุณจัดการชีวิตผมเอง”
ดวงตาคมนิ่งลงทันที
บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยน
เงียบ
หนัก
กดดันจนผมหายใจไม่ทั่วท้อง
“หมอก”
เขาเรียกชื่อผมช้า ๆ
“ให้ผมเป็นคนดูแลคุณไม่ได้เหรอ”
“การดูแลกับควบคุมมันต่างกัน”
คำพูดนั้นทำให้ภูเขาเงียบไป
ก่อนเขาจะลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าผม
ใกล้จนผมต้องเงยหน้ามอง
“เมื่อคืนที่คุณอยู่กับผม”
เสียงทุ้มต่ำลง
“คุณจูบผม กอดผม แล้วก็—”
“พอ…”
หน้าผมร้อนทันที
แต่ภูเขากลับใช้นิ้วเชยคางผมขึ้นเบา ๆ
บังคับให้สบตาเขา
“ผมไม่ชอบเวลาคุณทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
หัวใจผมเต้นแรงจนแทบเจ็บ
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“งั้นหมายความว่ายังไง”
“….”
“คุณเสียใจเหรอ”
คำถามนั้นทำเอาผมนิ่ง
เสียใจไหม?
ไม่เลย
นั่นแหละปัญหา
ผมไม่เคยรู้สึกปลอดภัยกับใครแบบเมื่อคืนมาก่อน
ทั้งที่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าอันตรายแค่ไหน
ภูเขามองหน้าผมอยู่พักหนึ่ง
ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
แล้วก้มลงแตะหน้าผากผมช้า ๆ
“คุณนี่ดื้อจริง ๆ”
เสียงเขาเบาลงกว่าปกติ
เหมือนกำลังพยายามใจเย็น
แต่ปัญหาคือ—
ต่อให้เขาดูอ่อนโยนแค่ไหน
ผมก็เริ่มเห็น “ด้านอันตราย” ของผู้ชายคนนี้ชัดขึ้นทุกวัน
และมันเริ่มชัดขึ้นจริง ๆ ในช่วงบ่าย
เพราะหลังกลับมาที่ร้าน
ผมพบว่ามีคนของ North Horizon Investment ยืนอยู่เต็มพื้นที่ด้านหน้า
กำลังวัดพื้นที่
ขนของ
และคุยกับเจ้าของตึก
“เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ผมเดินเข้าไปถามทันที
พนักงานคนหนึ่งหันมาตอบสุภาพ
“คุณภูเขาสั่งให้เริ่มรีโนเวตพื้นที่ฝั่งข้างร้านครับ”
“…รีโนเวต?”
“ครับ จะทำทางเชื่อมเข้าล็อบบี้โรงแรม”
ผมขมวดคิ้วทันที
“แต่มันติดร้านผมนะ”
“ครับ”
“….”
“คุณภูเขาบอกว่า จะได้ดูแลได้ง่ายขึ้น”
หัวใจผมตกวูบทันที
ดูแล ดูแลอะไร บ้าเอ๊ย
นี่มันเริ่มเกินไปแล้ว
ผมหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาเจ้าตัวทันที
ปลายสายรับเร็วเหมือนรออยู่แล้ว
“ว่าไง”
“คุณกำลังทำอะไรอยู่”
“ทำทางเชื่อม”
“ผมไม่ได้อนุญาต!”
เสียงปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนภูเขาจะตอบเรียบ ๆ
“แต่ผมอยากเห็นหน้าคุณทุกวัน”
“นี่มันไม่ปกตินะคุณภูเขา”
“ผมรู้”
“….”
“ผมบอกแล้วไง”
น้ำเสียงเขาต่ำลงช้า ๆ
นิ่งจนหัวใจผมเริ่มเต้นแรง
“ผมหวงคุณมากขึ้น มากขึ้นทุกวันแล้วจริง ๆ”