หลังจากเรื่องทางเชื่อมโรงแรม
ผมเริ่มหลบหน้าภูเขาหนักกว่าเดิม
ไม่อ่านข้อความ
ไม่รับสาย
แม้แต่ตอนเขามานั่งที่ร้าน ผมก็พยายามให้พนักงานเป็นคนรับออเดอร์แทน
ผมต้องการพื้นที่หายใจ
เพราะยิ่งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้
ผมยิ่งเริ่มสูญเสียการควบคุมตัวเอง
และนั่นน่ากลัวเกินไปสำหรับผม
โดยเฉพาะกับคนแบบภูเขา
ฝนตกอีกแล้วในเย็นวันนั้น
เชียงใหม่ช่วงปลายปีเหมือนจมอยู่ในกลิ่นฝน กับอากาศเย็นตลอดเวลา
ผมกำลังปิดร้านตอนเกือบสามทุ่ม
เสียงมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ชื่อ “ภูเขา” ปรากฏบนหน้าจอ
ผมมองอยู่พักหนึ่งก่อนกดตัดสาย
ไม่ถึงสิบวินาที
มันก็ดังขึ้นใหม่
ผมตัดอีก
แล้วข้อความก็เด้งเข้ามาแทน
“รับสายผม”
ผมเม้มปากแน่นก่อนพิมพ์ตอบกลับไปครั้งแรกในรอบสองวัน
“ผมอยากอยู่คนเดียว”
ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้น
“อยู่ไหน”
“ร้าน”
“รอผม”
ผมถอนหายใจแรงทันที
“ไม่”
ส่งจบ ผมก็ปิดมือถือทันที
พอปิดร้านเสร็จ
ผมตัดสินใจขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปโดยไม่กลับคอนโด
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากไปไหน
แค่อยากหนีจากความรู้สึกวุ่นวายทั้งหมดนี่สักพัก
ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างทางขึ้นดอยสุเทพ
ไฟถนนพร่ามัวไปหมด
ลมหนาวพัดแรงจนมือผมเริ่มชา
แต่ในหัวกลับมีแต่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น
บ้าเอ๊ย
ผมควรหยุดตั้งแต่แรก
ไม่ควรปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้
ไม่ควรใจสั่นเวลาโดนมอง
และไม่ควรเผลอรู้สึกดี
เวลาถูกเขากอด
ผมจอดรถตรงจุดชมวิวด้านบน
ฝนยังตกไม่หยุด
เมืองเชียงใหม่ด้านล่างเต็มไปด้วยแสงไฟพร่ามัวใต้สายฝน
เงียบ
เย็น
และโดดเดี่ยว
เหมือนใจผมตอนนี้ไม่มีผิด
เสียงรถอีกคันดังขึ้นด้านหลัง
ผมหันกลับไปทันที
ก่อนจะเห็นรถยุโรปสีดำคุ้นตาจอดห่างออกไปไม่กี่เมตร
ประตูรถเปิดออกช้า ๆ
ภูเขาก้าวลงมาท่ามกลางสายฝน
เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกจนแนบลำตัว
ดวงตาคมมองตรงมาที่ผมโดยไม่ละสายตา
หัวใจผมเต้นแรงทันที
“คุณตามผมมาได้ยังไง”
เสียงผมดังแข่งกับเสียงฝน
ภูเขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
ช้า ๆ
นิ่ง ๆ
แต่กดดันจนผมหายใจไม่ทั่วท้อง
“คุณไม่รับสาย”
“ผมอยากอยู่คนเดียว”
“ผมไม่ชอบ”
ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเหลืออด
“ทุกอย่างต้องเป็นแบบที่คุณชอบหมดเลยหรือไง”
ภูเขาหยุดยืนตรงหน้าผม
ฝนตกลงบนใบหน้าคมเข้มของเขาช้า ๆ
แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจเลย
“ใช่”
คำตอบนั้นทำเอาผมนิ่ง
“โดยเฉพาะเรื่องคุณ”
หัวใจผมกระแทกแรงอีกครั้ง
“คุณกำลังทำให้ผมหายใจไม่ออก”
ผมพูดออกไปตรง ๆ เป็นครั้งแรก
สายตาของภูเขานิ่งลงทันที
บรรยากาศเงียบไปพักหนึ่ง
เหลือแค่เสียงฝนกับลมหายใจหนัก ๆ ของเรา
ก่อนเขาจะก้าวเข้ามาใกล้อีก
ใกล้จนผมถอยไม่ได้แล้ว
“งั้นคุณจะหนี?”
เสียงทุ้มต่ำลง
“….”
“หนีผม?”
ผมเม้มปากแน่น
เพราะลึก ๆ แล้ว
ผมเองก็ไม่รู้ว่ากำลังหนีเขา
หรือหนีความรู้สึกตัวเองกันแน่
ภูเขายกมือขึ้นช้า ๆ
ก่อนใช้นิ้วเย็นเฉียบจากน้ำฝนเชยคางผมขึ้น
บังคับให้สบตาเขา
“หมอก”
เสียงเขาแหบต่ำกว่าทุกครั้ง
ดวงตาคมเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่เข้มข้นจนผมใจสั่น
“ต่อให้คุณหนีไปทั้งเชียงใหม่…”
ลมหายใจอุ่นปะทะริมฝีปากผมเบา ๆ
“ผมก็จะลากคุณกลับมา”
หัวใจผมเต้นแรงจนแทบเจ็บ
“คุณนี่มัน…”
“ผู้ชายธงแดง?”
ภูเขาหัวเราะต่ำ ๆ
ก่อนโน้มหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม
“คุณเพิ่งรู้เหรอ”
แล้วเขาก็ดึงผมเข้าไปกอดทันที
แรงกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
แต่กลับอบอุ่นอย่างน่าหงุดหงิด
ฝนยังคงตกหนักรอบตัว
ส่วนผม…กลับไม่คิดผลักเขาออกเลยสักนิด
ฝากเป็นกำลังให้ไรท์ด้วยนะ กด ใจ กด ติดตามกันได้เลย
readAwrite / meb