หลังจากวันนั้น
ผมพยายามหลบหน้าภูเขาอยู่หลายครั้ง
แต่ปัญหาคือเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครหลบง่าย ๆ
เช้าวันเสาร์ ลูกค้าแน่นร้านตั้งแต่ยังไม่สิบโมง
ผมแทบไม่มีเวลาพักหายใจ
“อเมริกาโน่เย็นได้แล้วครับ!”
“ครัวซองต์อัลมอนด์หนึ่งครับพี่หมอก!”
“ครับ ๆ รอแป๊บนะ”
ผมตอบไปพลางชงกาแฟไปพลาง จนแทบไม่ได้เงยหน้า
กระทั่งเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงรองเท้าหนักๆ
ไม่ต้องมองก็รู้ว่าใครมา
กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ แบบเดิมลอยเข้ามาก่อนตัวทุกครั้ง
“ลาเต้ร้อนครับ”
เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นหน้าเคาน์เตอร์
ผมเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแวบเดียวก่อนก้มกลับไปทำงานต่อ
“รับเหมือนเดิมใช่ไหมครับ”
“คุณจำได้ด้วย”
“ลูกค้าประจำก็ต้องจำได้สิครับ”
ภูเขาเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนตอบเสียงต่ำ
“ดีครับ”
ผมไม่ได้ต่อบทสนทนาอะไรอีก
แต่ระหว่างกำลังสตรีมนม เสียงผู้หญิงโต๊ะด้านในกรี๊ดเบา ๆ ดังขึ้น
“หล่อมาก…”
“เหมือนพระเอกซีรีส์เลย”
ผมแอบถอนหายใจ
ตั้งแต่ภูเขามาร้านนี้ ลูกค้าหลายคนเริ่มมองเขามากกว่ากาแฟผมแล้ว
“พี่หมอกครับ”
ผมหันไปตามเสียงเรียก
ลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่หน้าเคาน์เตอร์
น่าจะอายุพอ ๆ กับผม
“กาแฟอร่อยเหมือนเดิมเลยครับ”
“ขอบคุณครับ”
“วันนี้เลิกกี่โมงครับ”
ผมชะงักนิดเดียว
“…ถามทำไมครับ”
อีกฝ่ายหัวเราะเขิน ๆ
“คือผมอยากชวนไปกินข้าว”
ด้านหลังเงียบลงทันทีอย่างน่าประหลาด
ผมไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครกำลังฟังอยู่
“เอ่อ…ผม—”
“เขาไม่ว่าง”
เสียงทุ้มเย็น ๆ แทรกขึ้นกลางบทสนทนา
ผมหันขวับไปมองทันที
ภูเขายืนอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
สายตาคมมองผู้ชายตรงหน้าแบบเรียบนิ่ง
แต่มันกดดันจนบรรยากาศทั้งร้านเริ่มแปลก
“คุณเป็นใครครับ”
ลูกค้าคนนั้นถามกลับทันที
ภูเขาไม่ตอบ
เขาแค่ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนพูดเรียบ ๆ
“คนของผม”
ผมแทบสำลักอากาศตัวเอง
“คุณภูเขา!”
“อะไรครับ”
“คุณพูดบ้าอะไร”
อีกฝ่ายหันมามองผมแทน
แววตานิ่งจนผมเริ่มใจไม่ดี
“เขามาจีบคุณนะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ คุณภูเขา”
ภูเขาวางแก้วลงเบา ๆ
ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้หน้าเคาน์เตอร์
ใกล้จนผมได้ยินเสียงหายใจของเขา
“เกี่ยวสิ ต้องเกี่ยวอยู่แล้ว”
เสียงทุ้มต่ำลงนิดหนึ่ง
“เพราะว่าผมหวง”
หัวใจผมกระแทกแรงทันที
ทั้งร้านเงียบกริบเหมือนทุกคนหยุดฟัง
ส่วนคนต้นเรื่องกลับยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่ได้พูดอะไรผิดปกติ
“คุณนี่มัน…”
ผมพูดไม่ออก
ภูเขายิ้มมุมปากเล็กน้อย
ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรบางอย่าง
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา
มือถือผมสั่น
ข้อความใหม่เด้งเข้ามา
North Horizon Investment โอนเงินเข้า : 200,000 บาท
ผมเบิกตากว้างทันที
“คุณโอนเงินมาทำไม!?”
“ค่าจีบ”
“ใครให้คุณโอน!”
“ถ้าให้ดอกไม้ คุณก็คงไม่รับ”
ภูเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
ก่อนหยิบสูทที่พาดไว้บนเก้าอี้ขึ้นมา
“แต่ถ้าเป็นเงิน…”
เขามองหน้าผมนิ่ง ๆ
“อย่างน้อยคุณก็น่าจะยอมอ่านข้อความผมบ้าง” แล้วรีบเดินต่อไป
เสียงของหมอกตามหลังมา
“นี่คุณ…เป็นเงินผมก็ไม่รับ”