ภพตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านผ้าม่าน เปลือกตาของเขาหนักอึ้งจากการนอนดึก... ไม่สิ ต้องเรียกว่าเกือบเช้า ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นจากการได้โอบกอดใครบางคนในค่ำคืน ที่ผ่านมายังคงติดตรู่ตามผิวเนื้อ มันเป็นคืนที่เขารู้สึกสบายใจและปล่อยใจไปกับอารมณ์ อย่างประหลาด สบายใจจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อความว่างเปล่าเข้าจู่โจม พื้นที่เตียงอีกฝั่งที่ควรจะมีร่างโปร่งนอนอยู่กลับไร้ร่องรอย
"รัก..."
เสียงทุ้มแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นเอ่ยเรียกเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
ภพลุกขึ้นนั่ง สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยู่ ห้องน้ำว่างเปล่า ระเบียงเงียบเชียบ แม้แต่เสื้อเชิ้ตตัวที่เปียกฝนและกระเป๋าของรักก็หายไปแล้ว เหลือเพียงแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง กับรอยยับบนหมอน... และความเงียบที่เข้ามาแทนที่เรื่องเมื่อคืน
ภพถอนหายใจยาว ก่อนยกมือขึ้นลูบหน้าแรง ๆ เพื่อเรียกสติ สายตาเหลือบไปเห็นรอยข่วนจาง ๆ ที่แผงอกตัวเองแล้วก็ต้องจุดยิ้มฝาดเฝื่อน
"หนีจริงด้วย..." เขาหัวเราะในลำคอ แต่กลับไม่รู้สึกขำเลยสักนิด
.
หลังอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ ภพรีบลงมาที่ล็อบบี้ หวังลึก ๆ ว่าจะเจอคนที่กำลังตามหานั่งรออยู่มุมใดมุมหนึ่ง แต่สุดท้ายกลับพบเพียงพนักงานต้อนรับคนเดิม
"เช็กเอาต์ออกไปแล้วค่ะ" พนักงานตอบเมื่อเขาเข้าไปถามถึงห้องของรัก
"คุณเขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ" ภพหน้านิ่งไปเล็กน้อย "ได้บอกไหมครับว่าจะไปไหนต่อ"
"ไม่ได้แจ้งไว้เลยค่ะ"
ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินออกจากโรงแรมไป ความจริงแล้วเรื่องความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแบบนี้ไม่ใช่เรื่อง แปลกสำหรับสังคมยุคนี้ และเขาเองก็ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นที่จะต้องมานั่งฟูมฟายเสียใจเพราะคนที่เพิ่งรู้จักกันคืนเดียว แต่ไม่รู้ทำไม... ภาพดวงตา รอยยิ้ม และเสียงกระซิบของรักเมื่อคืนมันถึงยังติดแน่นอยู่ในหัว สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
.
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นครืด ชื่อ "ภูเขา" ปรากฏบนหน้าจอ ภพกดรับสายด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
"ว่าไง" "ถึงเชียงใหม่แล้วไม่คิดจะโทรหาเพื่อนหาฝูงเลยนะมึง" เสียงกวน ๆ ของอีกฝ่ายดังมาตามสาย "ยุ่งนิดหน่อย" "ยุ่ง... หรือว่ามีอะไรเด็ดๆ?" ภพหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "มึงนี่รู้ทันกูตลอดเลยนะ" "กูเป็นเพื่อนมึงมาเกือบยี่สิบปีนะไอ้ภพ ตกลงมีอะไร"
ภพเดินมาหยุดที่รถของตัวเอง ก่อนจะตอบสั้น ๆ "เจอคนน่าสนใจ" ปลายสายเงียบไปราวสองวินาที ก่อนจะระเบิดหัวใจลั่น "เฮ้ย! คนที่ทำให้มึงพูดคำว่าน่าสนใจได้ แสดงว่าไม่ธรรมดาแล้วป่ะวะ แล้วตอนนี้อยู่ไหน พามาเจอหน่อยดิ"
"เขาหนีไปแล้ว"
"ห๊ะ?"
"หายไปเลย ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว"
คราวนี้ภูเขาหัวเราะหนักกว่าเดิมสะใจกว่าเก่า
"สมควร!"
"อะไรของมึง"
"เอ้า! ปกติมีแต่มึงที่เป็นฝ่ายเดินหนีคนอื่นหลังจากจบเรื่อง วันนี้โดนเขาเททิ้งไว้กลางทางบ้างเป็นไงล่ะ สะใจกูชะมัด" ภพได้แต่ส่ายหน้าระอา แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม
.
ช่วงบ่าย ภพขับรถมุ่งหน้ากลับสู่แม่กำปอง ถนนคอนกรีตคดเคี้ยวพาดผ่านป่าเขาและลำธาร หมอกบาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดไม้เขียวขจี แต่แทนที่เขาจะใช้สมาธิโฟกัสกับเส้นทางตรงหน้าหรือดื่มด่ำกับวิวที่คุ้นเคย สมองกลับเอาแต่นึกถึงใบหน้าของคนใจร้ายที่หนีไปเมื่อเช้า
นึกถึงเสียงหัวเราะ นึกถึงดวงตาที่แฝงไปด้วยความโศกเศร้า และนึกถึงคำสารภาพที่บอบบางในค่ำคืนนั้น... ‘ผมไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้’
ภพเผลอกำพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความความคิดบ้า ๆ ออกไป "บ้าไปแล้วมึง..." เขาพึมพำด่าตัวเอง คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวัน ไม่ควรจะมีอิทธิพลเข้ามาวิ่งวุ่นอยู่ในหัวสมองของเขา ได้ขนาดนี้เลย
.
.
.
ในเวลาเดียวกัน รักกำลังนั่งจมอยู่กับความคิดตัวเองในร้านกาแฟเล็ก ๆ บรรยากาศเงียบสงบในตัวเมืองเชียงใหม่ โทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวเลื่อนดูรายชื่อที่พักในอินเทอร์เน็ตไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เขาไม่อยากกลับกรุงเทพฯ... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขายังไม่พร้อมจะกลับไปเผชิญหน้ากับความทรงจำเดิม ๆ ที่เพิ่งพังทลายลง และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่อยากมีเวลาว่างให้สมองฟุ้งซ่านจนคิดถึงเรื่องของ 'ภพ' และสัมผัสวาบหวามเมื่อคืนมากไปกว่านี้
"ไปไหนดีนะ..." รักพึมพำกับตัวเองด้วยความอ่อนล้า
ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับรูปภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่ง หนึ่งในหน้าจอ
ภาพของไร่ชาสีเขียวลดหลั่นตามลาดเขา ทิวเขาสลับซับซ้อนที่มีสายหมอกสีขาวโพลนคลอเคลีย และโฮมสเตย์เรือนไม้ดีไซน์อบอุ่นที่ตั้งอยู่กลางหุบเขา อันเงียบสงบ
สถานที่ตั้ง : แม่กำปอง
หัวใจของรักกระตุกและเต้นรัวขึ้นมาอย่างประหลาด บางที... เขาควรจะหนีไปให้ไกลกว่านี้ หนีจากอดีตที่ปวดร้าว หนีจากความรู้สึกสับสนในใจ และที่สำคัญคือหนีไปให้พ้นจากผู้ชายสายตาอบอุ่นคนนั้น
รักกดเลือกห้องพักที่ยังว่างอยู่และทำการยืนยันการจองทันที โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า ปลายทางหุบเขาที่เขาเลือกเพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อนตัวนั้น กำลังจะนำพาเขากลับไปเผชิญหน้ากับอะไร