หลังจากแลกชื่อกันอย่างเป็นทางการ บรรยากาศระหว่างภพและรักก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด จากคนแปลกหน้าที่นั่งดื่มอยู่คนละมุมของชีวิต กลายเป็นคนสองคนที่คุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นงาน ความฝัน หรือเรื่องราวในอดีตที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนร้านเริ่มเหลือลูกค้าเพียงไม่กี่โต๊ะ
"หิวไหม" ภพถามขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำต่ำลงกว่าตอนแรกเล็กน้อย รักพยักหน้า "นิดหน่อยครับ"
สุดท้ายทั้งคู่จึงออกจากบาร์ไปหาอะไรกินต่อในร้านเล็ก ๆ ที่ยังเปิดอยู่ แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับไม่มีความอึดอัดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงกระแสความอบอุ่นบางอย่างที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา
.
เกือบเที่ยงคืน ฝนเริ่มตกลงมา สายฝนโปรยบางเบาเหนือถนนนิมมาน ทั้งสองคนรีบวิ่งหลบฝนเข้าใต้ชายคาร้านกาแฟ เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน
"เชียงใหม่ต้อนรับผมดีจริง ๆ" รักบ่นพลางปัดหยดน้ำบนเสื้อ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปียกชื้นจนแนบเนื้อไปตามโครงร่าง ภพหัวเราะเบา ๆ สายตาเหลือบมองรอยเปียกนั้นแวบหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น "ยังดีที่ไม่ตกหนัก" "ตกหนักกว่านี้ผมคงต้องว่ายน้ำกลับโรงแรม"
คำพูดนั้นทำให้ภพยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรักสั่นอย่างไม่มีเหตุผล ยิ่งในระยะที่ยืนเบียดกันเพื่อหลบฝน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นไอฝนจากตัวภพยิ่งเด่นชัดขึ้นจนชวนให้ใจสั่น
.
ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทั้งคู่จึงตัดสินใจกลับมาที่โรงแรม แต่แทนที่จะแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง ความรู้สึกบางอย่างกลับดึงรั้งพวกเขาทั้งคู่ไว้ให้นั่งคุยกันต่อ ที่ล็อบบี้
จากหนึ่งชั่วโมง กลายเป็นสองชั่วโมง จนกระทั่งความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนา รักนั่งมองแสงไฟนอกหน้าต่างที่สะท้อนหยดน้ำฝน ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ ด้วยความอัดอั้น
"ผมไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้" ภพหันมามอง ใบหน้าคมคายฉายแววเห็นใจ "เรื่องแฟนเก่า?" รักพยักหน้า "ผมทำทุกอย่างเพื่อเขา..." น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสั่นเครือ "แต่สุดท้ายมันกลับไม่มีความหมายเลย"
ภพเงียบไปครู่หนึ่ง ขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มันมีความหมายครับ" รักหันมอง สบเข้ากับดวงตาจริงจังคู่นั้น "อย่างน้อยมันก็พิสูจน์ว่าคุณมีความรัก และคุณทำดีที่สุดแล้ว"
หัวใจของรักสั่นไหวอย่างรุนแรง มันไม่มีคำปลอบใจสวยหรู ไม่มีคำพูดโลกสวย แต่กลับเป็นคำพูดที่กระแทกเข้ากลางใจ และเป็นสิ่งที่เขาอยากได้ยินมากที่สุดในเวลานี้ ยามที่อ่อนแอที่สุด... กำแพงในใจของรักพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
.
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ ความเหนื่อยล้า ความเหงา และบาดแผลในใจ บวกกับแอลกอฮอล์ที่ยังคงแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด ทำให้ระยะห่างของคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือ
สายตาของทั้งคู่สบกันในความสลัว ไม่มีใครหลบ และไม่มีใครพูดอะไร
ภพยื่นมือหนาออกมาอย่างเชื่องช้า นิ้วโป้งของเขาแตะเบา ๆ ที่หางตาของรักเพื่อซับหยดน้ำตาที่คลออยู่โดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนนั้นทำให้รักเผลอกลั้นหายใจ ลมหายใจอุ่น ๆ ของภพเป่ารดอยู่ใกล้ ๆ จนหัวใจเต้นรัว
"ขอบคุณนะ..." รักกระซิบ เสียงแผ่วพร่า "สำหรับอะไรครับ" ภพถามกลับ ชิดใบหู "สำหรับคืนนี้..."
คำพูดนั้นถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากของภพทาบทับลงมา มันเริ่มจากความนุ่มนวล ปลอบประโลม ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้องตามอารมณ์ที่จุดติดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รักเผยอริมฝีปากรับสัมผัสนั้นอย่างโหยหา อ้อมกอดของภพแน่นหนาและอบอุ่นจนแผลในใจของรัก เหมือนจะถูกเยียวยาไปชั่วขณะ
ค่ำคืนนั้นดำเนินไปท่ามกลางความสลัวและเสียงลมหายใจ ที่สอดประสาน ภพ เริ่มถอดเสื้อและจับมือของรักขึ้นมาเตะที่ตัวของตัวเอง ก่อนจะบรรเลงจูบลงทั่วตัวรัก ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและเกินเลยกว่าคนแปลกหน้าเกิดขึ้นใน ห้องพักอันเงียบสงบ
แก่นกายอันชูชันของภพค่อยๆเข้าไปในตัวรัก ทำให้รักรู้สึกถึงอารมณืที่ประหลาด ความคิดหลายๆอย่างๆแว๊บเข้ามาในหัว ก่อนที่เจ้าตัวจะสลัดทิ้งไป และเหลือไว้แต่สัญชาติญานดิบ
เป็นค่ำคืนที่ขับเคลื่อนด้วยความเหงา และความต้องการที่จะถูกรัก
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง
รักค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องพักของตัวเอง และภพกำลังนอนหลับอยู่ข้าง ๆ แขนแกร่งของอีกฝ่ายยังคงพาดอยู่บนเอวของเขาหลวม ๆ
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ... บทสนทนา เสียงหัวเราะ สายฝน และสัมผัสที่แนบชิดจนร้อนรุ่มในค่ำคืนที่ผ่านมา
หัวใจของรักเต้นแรงด้วยความตื่นตระหนก เร็วเกินไป... ทุกอย่างมันเร็วเกินไป ความกลัวและความสับสนเข้าจู่โจม เขายังไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่ และไม่รู้จะเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ในฐานะอะไรหลังจากสิ่งที่มีอะไรกันไปแล้ว รักค่อย ๆ ยกแขนของภพออกอย่างเบามือที่สุด ลุกออกจากเตียงด้วยร่างกายที่ยังคงอ่อนล้า เขารีบสวมเสื้อผ้า หยิบกระเป๋าและโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
ก่อนจะก้าวออกจากห้อง รักหันกลับไปมองชายที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าตอนหลับของภพดูไม่มีพิษภัยและอบอุ่นเหมือนเมื่อคืน
"ขอโทษนะ..." รักพึมพำเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิด แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน
จากนั้นเขาก็หันหลัง เดินออกจากห้องไปทันที โดยไม่ทิ้งข้อความ ไม่บอกลา และไม่มีช่องทางการติดต่อใด ๆ ทิ้งไว้... ราวกับต้องการให้คืนนั้นเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง