ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตบนโทรศัพท์มือถือดังระเบิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่า ‘รัก’ กลับไม่ได้ให้ความสนใจกับมันเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งนิ่งสนิทราวกับร่างที่ไร้วิญญาณอยู่บนโซฟาบุผ้าตัวเก่าภายในคอนโดหรูใจกลางเมือง ใบหน้าหวานซีดเผือดอย่างไร้สีเลือด ดวงตากลมโตบวมเป่งและแดงช้ำจากการผ่านการร้องไห้ มาอย่างหนักหน่วง
ภาพเหตุการณ์โลกีย์ที่เพิ่งประจักษ์แก่สายตา เมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ยังคงหมุนคว้างและฉายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว... ผู้ชายที่คบหากันมาเนิ่นนานถึงสี่ปีเต็ม คนที่รักเคยปักใจเชื่ออย่างหมดเปลือก ว่าจะจับมือสร้างอนาคตและใช้ชีวิตคู่ร่วมกันไปจนแก่เฒ่า กำลังโอบกอดและบดจูบอย่างดูดดื่มอยู่ กับใครอีกคนที่ไม่ใช่เขา
และที่ที่น่าสมเพชที่สุด... คือมันเกิดขึ้นในร้านอาหารสุดหรูที่รักเป็นคนลงแรง โทรจองและดึงเงินเก็บมาจ่ายล่วงหน้า เพื่อตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ฉลองวันครบรอบสี่ปีของเรา
รักหลุดหัวเราะแผ่วเบาออกมาในลำคอ... มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาในความโง่เขลาของตัวเองจนเจ้าตัวยังรู้สึกขยะแขยง
"สี่ปี... ที่ผ่านมามันคืออะไรกันวะ" เขาพึมพำเสียงสั่นเครือ
ก่อนจะเอื้อมมืออันสั่นเทาไปคว้าแก้วน้ำสีอำพันสาด แอลกอฮอล์รสบาดคอลงสู่ลำคอรวดเดียวหมดแก้วเพื่อหวัง ตัดความจำ หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับชื่อของอดีตคนรักที่โทรแทรกเข้ามา รักจ้องมองชื่อนั้นด้วยสายตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจกดบล็อกเบอร์และทุกช่องทางการติดต่อในทันทีโดยไม่มีความลังเล
หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลร่วงลงมากระทบ แก้มอีกระลอก ทว่าในคราวนี้เขารีบยกหลังมือขึ้นเช็ดมันออกอย่าง รวดเร็วและเด็ดเดี่ยว
"พอที... เลิกร้องไห้ได้แล้วรัก"
ไม่มีประโยชน์อันใดเลยที่จะมานั่งเสียน้ำตาให้แก่คนทรยศ ไม่มีประโยชน์ที่จะเปลืองเวลาชีวิตรอคอยคำอธิบายน้ำขุ่น ๆ และไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว... ที่เขาจะยอมทำตัวเป็นคนหน้าโง่ให้เขาหลอกปั่นหัวต่อไป คืนนั้น รักจัดการเปิดเว็บไซต์สายการบินอย่างรวดเร็ว และกดใช้นิ้วเรียวรูดซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินแรกสุดที่มุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ในทันที... โดยไม่มีความลังเลใจหลงเหลืออยู่เลย
เชียงใหม่...
สภาพอากาศของเมืองเหนือในช่วงเวลานี้เย็นเยียบ และปลอดโปร่งกว่ากรุงเทพอยู่มาก ทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นประตูสนามบินนานาชาติเชียงใหม่ รักลอบสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อรับลมหนาว อย่างน้อยที่สุด... ที่ผืนแผ่นดินอันห่างไกลแห่งนี้ก็ไม่มีเศษเสี้ยวความทรงจำอัน เฮงซวยคอยตามหลอกหลอน ไม่มีคอนโดห้องเดิม ไม่มีร้านอาหารนัดฉลองครบรอบ และที่สำคัญ... ไม่มีผู้ชายสารเลวคนนั้น
เขาจัดการโบกรถรับจ้างให้มุ่งหน้าไปยังโรงแรมขนาดเล็กกะทัดรัดดีไซน์เก๋ในตัวเมือง จัดการเช็กอิน พาร่างกายอันบอบช้ำเข้าไปอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ตั้งใจเต็มเปี่ยมว่าจะหลับตานอนพักผ่อนเอาแรง ทว่าท้ายที่สุด... เขากลับนอนไม่หลับ หัวใจยังคงหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความว้าเหว่ จนนอนพลิกตัวไปมา
รักหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวเลื่อนดูหน้าฟีดโซเชียลมีเดียอย่าง ไร้จุดหมายปลายทางเพื่อฆ่าเวลา จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับหน้าต่างโฆษณา แอปพลิเคชันหาคู่แอปหนึ่งเข้า
นิ้วเรียวชะงักกึก... ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดจะเฉียดกรายหรือดาวน์โหลดแอปพลิเคชันพวกนี้มาเล่นเลยสักครั้งในชีวิต และไม่เคยคิดชอบด้วย ทว่าสำหรับค่ำคืนนี้... ค่ำคืนที่ใจบอบช้ำจนเกินเยียวยา เขาไม่อยากทนอยู่กับความอ้างว้างคนเดียวในห้องสี่เหลี่ยม ไม่อยากคิดฟุ้งซ่านถึงใคร และไม่อยากจำเรื่องราวระทมทุกข์ ใด ๆ ทั้งสิ้น
สิบนาทีต่อมา... หน้าโปรไฟล์บัญชีที่ชื่อว่า "รัก" ก็ถูกสร้างขึ้นระบบอย่างสมบูรณ์ พร้อมกับภาพถ่ายเดี่ยวใบหน้าหวานเพียงรูปเดียว และพิมพ์ข้อความสถานะสั้น ๆ กำกับไว้ว่า
‘มาคนเดียวครับ’
เขาหลุดหัวเราะขำให้กับพฤติกรรมประชดชีวิตของตัวเองเหมือนคนบ้า ทว่านิ้วมือกลับยังคงทำหน้าที่เลื่อนปัดดู หน้าจอไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับหน้าโปรไฟล์ของบัญชีผู้ใช้รายหนึ่งที่สะดุดตาอย่างประหลาด
ชื่อ : NightWolf อายุ : 35 ปี ระยะห่าง : 2 กิโลเมตร
ภาพโปรไฟล์ของอีกฝ่ายเป็นเพียงภาพถ่ายทิวทัศน์ทิวเขาเงียบสงบที่ไร้ซึ่งการมองเห็นใบหน้า ไม่มีรายละเอียดประวัติส่วนตัวใด ๆ บ่งบอก มีเพียง คำเปรยสั้น ๆ ทิ้งท้ายเอาไว้ใต้ชื่อว่า... ‘ดื่มเป็นเพื่อนกันได้นะครับ’
รักเผลอกดส่งสัญญาณถูกใจ (Match) ไปโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง ทว่าน่าเหลือเชื่อ... ที่ไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา ระบบก็แจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกดถูกใจกลับมาเช่นกัน สัมผัสนั้นส่งผลให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาเต้นรัวเร็วขึ้นมา อย่างแปลกประหลาด ทั้งที่เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากหมาป่ารัตติกาลคนนี้เป็นใคร
และแล้ว... กล่องข้อความแรกก็เด้งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
NightWolf : "มาเที่ยวเชียงใหม่เหรอครับ"
รัก : "ครับ"
NightWolf : "มาคนเดียว?"
รัก : "ใช่ครับ มาคนเดียว"
คู่สนทนาเงียบหายไปฝั่งตรงข้ามครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งประโยคเชิญชวนถัดมาที่ทำให้คนอ่านถึง กับหน้าร้อนผ่าว
NightWolf : "คืนนี้... อยากหาเพื่อนออกไปนั่งดื่มแก้เหงาด้วยกันไหมครับ"
รักจับจ้องมองประโยคคำถามนั้นนิ่ง ปลายนิ้วมือเย็นเฉียบด้วยความตื่นเต้น สมองพร่ำบอกว่าพฤติกรรมหนีมานัดเจอคนแปลกหน้าผ่าน แอปพลิเคชันแบบนี้มันช่างไร้สติและบ้าบอคอแตกสิ้นดี ทว่าสำหรับค่ำคืนนี้... สภาพจิตใจของเขาก็ไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ที่ปกติสติสมประกอบอยู่แล้วนี่นา
นิ้วเรียวกดพิมพ์คำตอบรับส่งกลับไปในทันที
รัก : "ได้ครับ"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
รักจัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งกายใหม่จนเสร็จสรรพ ชายหนุ่มยืนเช็กความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้าบานกระจก ใสเงา ร่างโปร่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำคัตติ้งเนี้ยบพอดีตัว ขับเน้นผิวขาวผ่อง กางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีเข้ม... อิมเมจโดยรวมดูดีและมีเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถ ทำได้ในเวลานี้ ทั้งที่ตัวของเขาเองก็ยังไม่เข้าใจแน่ชัดเลยว่าจะแต่งตัวดูดี ไปเพื่อพบคนแปลกหน้าทำไมกัน
ครืน... โทรศัพท์มือถือสั่นแจ้งเตือนข้อความสุดท้าย
NightWolf : "เจอกันตอนสองทุ่มตรงนะครับ"
พร้อมกับหมุดหมายโลเคชันร้านบาร์ลับกึ่งนั่งชิลชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านถนนนิมมานเหมินทร์ รักทอดสายตามองหน้าจอนิ่ง หัวใจภายในอกเต้นกระหน่ำรัวแรงด้วยความตื่นเต้น ปนหวาดหวั่น นี่อาจจะเป็นการกระทำที่สิ้นคิดและโง่เง่าที่สุดในชีวิตที่เขาเคยทำมา หรือบางที... มันอาจจะเป็นยารักษาแผลใจวิธีเดียวที่จะช่วยให้เขาละทิ้งภาพคนสารเลวคนนั้นออกไปจากสมองได้ดีที่สุด
รักเอื้อมมือไปคว้ากุญแจคีย์การ์ดห้องพัก ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินออกจากห้องพักโรงแรม เดินทางมุ่งหน้าสู่นิมมานฯ
โดยที่ตัวของเขาในวินาทีนั้นไม่มีวันล่วงรู้เลย... ว่าค่ำคืนของการดื่มเหล้ากับคนแปลกหน้าภายใต้รหัส 'NightWolf' คนนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่แปรเปลี่ยนชะตาชีวิตและหัวใจของ เขาไปตลอดกาล...