เช้าวันต่อมา พิมตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกๆ ในอก
และสาเหตุทั้งหมด…ก็คือเหตุการณ์เมื่อคืน
อ้อมกอดในลิฟต์
เสียงอ้อนตอนเมา
รวมถึงประโยคที่ดังวนอยู่ในหัวเธอทั้งคืน
“ผมโคตรชอบพี่เลย”
บ้าชะมัด…
หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า ก่อนถอนหายใจแรง
เธออายุสามสิบสามแล้วนะ
ไม่ใช่เด็กสาววัยมหาลัยที่จะมานั่งหน้าแดงเพราะโดนผู้ชายอ้อนใส่
โดยเฉพาะผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเธอสิบเอ็ดปี
“แม่!”
เสียงน้องไนท์ดังมาจากหน้าห้อง พร้อมเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งเข้ามาบนเตียง
“ตื่นยังงง”
เด็กชายตัวน้อยปีนขึ้นมาซุกข้างๆ ทันที
พิมยิ้มบางๆ ก่อนลูบหัวลูกเบาๆ
“ตื่นแล้วครับ”
“วันนี้แม่ไปส่งไหม”
“ไปสิ”
“เย้”
เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“แล้วพี่คินล่ะ”
พิมนิ่งไปชั่ววินาที
“ทำไม”
“ไนท์คิดถึง”
หัวใจเธอกระตุกเบาๆ
“เมื่อวานพี่คินบอกจะสอนเล่นเกมใหม่ด้วย”
“…”
“แม่ชอบพี่คินไหม”
คำถามตรงไปตรงมาของเด็กเจ็ดขวบทำเอาพิมแทบไปไม่เป็น
“ถามอะไรเนี่ย”
“ก็ไนท์เห็นพี่คินชอบมองแม่”
เด็กชายพูดหน้าตาใสซื่อ ก่อนหัวเราะคิกคัก
“เหมือนพระเอกในละครเลย”
“ดูละครเยอะเกินไปแล้วเรา”
พิมดีดหน้าผากลูกเบาๆ แก้เขิน
แต่น้องไนท์ยังไม่ยอมเลิก
“ตกลงชอบไหม”
หญิงสาวเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนตอบเบาๆ
“แม่กับพี่เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน”
พูดจบ เธอกลับรู้สึกแปลกๆ เอง
เพราะลึกๆ แล้ว…คำว่า “แค่เพื่อนร่วมงาน” มันเริ่มไม่จริงแล้ว
—
ทันทีที่มาถึงโรงแรม พิมก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศผิดปกติ
พนักงานหลายคนแอบมองเธอแล้วกระซิบกันเบาๆ
บางคนถึงขั้นอมยิ้มทันทีที่เธอเดินผ่าน
“หัวหน้าพิมมาแล้วๆ”
“เมื่อคืนเห็นเดินลงลิฟต์มากับน้องคินจริงปะ”
“ได้ข่าวว่าน้องซบไหล่หัวหน้าทั้งคืนเลยนะ”
“โอ๊ย ฟีลแฟนมาก”
“แต่ก็แปลกดีเนอะ ผู้ชายเด็กกว่าตั้งเยอะ”
เสียงซุบซิบเบาๆ พวกนั้นดังเข้าหูชัดเจน
พิมกำแฟ้มในมือแน่นขึ้นทันที
เธอเกลียดสายตาแบบนี้
สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้
ความสนุก
และการตัดสิน
ผู้หญิงวัยสามสิบสามที่มีลูกติด
กำลังมีข่าวกับเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสอง
สำหรับหลายคน มันเป็นเรื่องเอาไปเมาท์สนุกๆ ได้ทั้งวัน
หญิงสาวเดินเร็วขึ้น ก่อนผลักประตูห้องทำงานเข้าไป
แล้วก็ต้องชะงัก
เพราะคนที่เธอกำลังพยายามหลบหน้า…นั่งอยู่บนโซฟาในห้องเรียบร้อยแล้ว
“Morning ครับ”
คินเงยหน้าจากโทรศัพท์ พร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกวัน
ตรงหน้ามีแก้วกาแฟวางอยู่
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของลาเต้ลอยมาแตะจมูกทันที
“นายเข้ามาในห้องฉันทำไม”
“เอากาแฟมาให้”
“ฉันไม่ได้สั่ง”
“แต่ผมอยากซื้อ”
เด็กหนุ่มตอบหน้าตาเฉย ก่อนยกแก้วขึ้นนิดๆ
“วันนี้หวานน้อยนะครับ เห็นพี่นอนดึก”
พิมชะงักไปนิดหนึ่ง
“นายรู้ได้ไงว่าฉันนอนดึก”
“ตาแดง”
เขาตอบสั้นๆ
“แล้วเมื่อเช้าพี่ไม่ลงสตอรี่กาแฟ”
“…”
“ปกติถ้านอนพอ พี่จะลง”
หัวใจเธอสั่นแปลกๆ ทันที
เด็กนี่…สังเกตเธอมากเกินไปแล้ว
“นายว่างมากหรือไง”
“ไม่ว่างนะ”
คินยิ้มบางๆ
“แต่เรื่องของพี่ ผมจำได้”
พิมรีบหลบตาทันที
เพราะไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ นานเกินไป
อันตรายเกินไปแล้วจริงๆ
“แล้วนายมานั่งรออะไร”
“รอถาม”
“ถามอะไร”
เด็กหนุ่มเงียบไปชั่วครู่
ก่อนมองเธอนิ่งๆ
“พี่โอเคไหม”
พิมชะงัก
“เรื่องเมื่อคืน”
“…”
“คนเอาไปพูดเยอะอยู่”
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
แน่นอนว่าเขารู้
คนอย่างคินไม่มีทางไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งโรงแรมกำลังมองพวกเขายังไง
พิมวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนถอนหายใจเบาๆ
“ฉันชินแล้ว”
“แต่ผมไม่ชอบ”
เธอเงยหน้ามองทันที
คินยังนั่งอยู่ท่าเดิม แต่สายตาจริงจังกว่าปกติ
“ผมไม่ชอบเวลาคนพูดถึงพี่เสียๆ หายๆ”
“นายห้ามคนทั้งโรงแรมไม่ได้หรอก”
“งั้นผมจะทำให้เขาไม่กล้าพูด”
“คิน”
“ครับ”
“นี่แหละที่ฉันกำลังจะบอก”
พิมเม้มปากแน่น ก่อนพูดต่อช้าๆ
“นายควรเว้นระยะกับฉันบ้าง”
รอยยิ้มบนหน้าเด็กหนุ่มค่อยๆ จางลง
“เพราะข่าว?”
“เพราะมันไม่เหมาะ”
“ตรงไหน”
“ทุกตรง”
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดมันออกมาตรงๆ
“นายอายุยี่สิบสอง”
“…”
“ฉันสามสิบสาม แถมมีลูก”
“ผมรู้”
“แล้วนายรู้ไหมว่าคนอื่นมองยังไง”
คินเงียบ
พิมหัวเราะออกมาเบาๆ แบบเหนื่อยๆ
“นายยังเด็ก นายไม่เข้าใจหรอก”
“พี่ชอบพูดแบบนี้”
น้ำเสียงเขาต่ำลงทันที
“ก็เพราะมันจริง”
“จริงตรงไหน”
“นายยังไม่เคยผ่านชีวิตแบบฉัน”
“แล้วพี่เคยให้ผมเข้าไปไหมล่ะ”
คำถามนั้นทำเอาเธอชะงัก
คินลุกขึ้นเดินเข้ามาช้าๆ
“พี่ผลักผมออกตลอด”
“…”
“ทั้งที่ผมพยายามเข้าไปจริงๆ”
หัวใจพิมเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ
เพราะลึกๆ เธอก็รู้
คินไม่ได้เล่น
อย่างน้อย…สายตาของเขาไม่เคยโกหกเลย
แต่ยิ่งเป็นแบบนั้น เธอก็ยิ่งกลัว
“นายยังมีอนาคตอีกเยอะ”
“แล้ว?”
“วันหนึ่งนายจะเจอคนที่เหมาะกว่า”
เด็กหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ
แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะขี้เล่นแบบเดิม
“พี่รู้ไหม ผมเกลียดคำว่า ‘เหมาะสม’ มากเลย”
“…”
“คนชอบกันต้องเหมาะสมด้วยเหรอ”
“ชีวิตจริงมันไม่ใช่นิยาย”
“ผมก็ไม่ได้อยากอ่านนิยาย”
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
ใกล้จนพิมต้องเงยหน้ามอง
“ผมแค่อยากอยู่กับคนที่ชอบ”
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที
แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“หัวหน้าพิมคะ ผู้จัดการเรียกเข้าประชุมด่วนค่ะ”
พิมรีบถอยห่างทันที เหมือนคนเพิ่งได้สติ
“รู้แล้ว เดี๋ยวไป”
พอเลขาฯ เดินออกไป ห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
คินมองเธออยู่พักใหญ่
ก่อนยิ้มบางๆ
“โอเค”
“…”
“ถ้าพี่อยากให้ผมห่าง ผมจะพยายาม”
ไม่รู้ทำไม คำพูดนั้นถึงทำให้ใจเธอวูบลงแปลกๆ
“แต่ผมไม่เลิกชอบพี่นะ”
“…”
“คงทำไม่ได้”
แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปเงียบๆ
เป็นครั้งแรก…ที่พิมรู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูเหงา
—
ทั้งวันนั้น คินแทบไม่เข้ามาป่วนเธอเลย
ไม่มีข้อความ
ไม่มีกาแฟ
ไม่มีเสียงกวนประสาทหน้าห้องประชุม
ทุกอย่างเงียบเกินไป
และยิ่งเงียบ…พิมก็ยิ่งฟุ้งซ่าน
“หัวหน้าคะ วันนี้ไม่เห็นน้องคินเลยเนอะ”
ลูกน้องสาวพูดขึ้นระหว่างจัดเอกสาร
“ก็ดีแล้วนี่”
“แต่แปลกๆ อะ ปกติมาป้วนเปี้ยนทั้งวัน”
พิมก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อเงียบๆ
ทั้งที่จริง เธอก็คิดเหมือนกัน
จนกระทั่งช่วงเย็น ขณะเดินผ่านโถงล็อบบี้ เธอก็เห็นคินกำลังคุยกับผู้หญิงสวยคนหนึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวดี ดูอายุใกล้ๆ เขา
หัวเราะเสียงดัง พร้อมแตะแขนเขาอย่างสนิทสนม
และที่สำคัญ…
คินยิ้มให้
ใจพิมกระตุกทันที
“อ้าว หัวหน้า”
ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายขายเดินเข้ามาทัก
“นั่นแฟนน้องคินหรือเปล่าไม่รู้ เห็นมารับถึงโรงแรมเลย”
แฟน…
คำคำนั้นทำให้เธอนิ่งไปชั่วครู่
ก่อนจะรีบละสายตาแล้วเดินผ่านไปทันที
ก็ถูกแล้วนี่
คินควรอยู่กับผู้หญิงวัยเดียวกัน
สดใส
ไม่มีภาระ
ไม่ใช่ผู้หญิงอายุสามสิบสามที่มีลูกติดแบบเธอ
นี่ต่างหาก…คือความจริง
แต่ต่อให้พยายามคิดแบบนั้นแค่ไหน
ภาพรอยยิ้มของคินตอนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น
ก็ยังติดอยู่ในหัวเธอทั้งคืน
—
สามทุ่มกว่า
พิมกำลังนั่งเช็กอีเมลอยู่ในห้องนั่งเล่น ขณะน้องไนท์หลับไปแล้ว
เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
เธอเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ
“ถึงห้องยังครับ”
จาก : คิน
พิมนิ่งไปชั่วครู่
ก่อนตอบสั้นๆ
“ถึงแล้ว”
อีกฝ่ายอ่านทันที
แล้วพิมก็เห็นคำว่า “กำลังพิมพ์…” โผล่ขึ้นมาหลายครั้ง
แต่สุดท้าย ข้อความที่ส่งกลับมากลับเป็นแค่
“ฝันดีนะครับ”
สั้นๆ
ธรรมดา
แต่ไม่รู้ทำไม…มันกลับทำให้หัวใจเธอเจ็บหน่วงๆ แปลกๆ
เพราะนี่อาจเป็นครั้งแรก
ที่คิน…พยายามถอยออกไปจริงๆ
และคนที่เริ่มรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมา
ดันกลายเป็นเธอเอง…