“แม่ วันนี้มารับเร็วได้ไหม”
เสียงใสของ “น้องไนท์” ดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ ขณะที่พิมกำลังเดินออกจากห้องประชุมด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า
“ทำไมครับ”
“วันนี้โรงเรียนเลิกเร็ว แล้วเพื่อนกลับหมดเลย…”
น้ำเสียงลูกทำให้เธอชะงัก
พิมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เพิ่งบ่ายสาม แต่เธอยังมีประชุมกับลูกค้าอีกหนึ่งรอบตอนเย็น
“เดี๋ยวแม่โทรหาน้าแป้งให้ไปรับก่อนได้ไหม”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเบาๆ
“ครับ…”
แค่คำเดียวก็ทำเอาคนเป็นแม่รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
พิมหลับตา ถอนหายใจเบาๆ
“โอเค งั้นรอแม่แป๊บนึงนะ แม่จะรีบไป”
“เย้! รักแม่ที่สุดเลย!”
สายตึงเครียดของเธอคลายลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของลูก
“ครับๆ รออยู่ในโรงเรียนนะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด”
“ค้าบบบ”
พอตัดสาย หญิงสาวก็รีบหยิบกุญแจรถ แต่ยังไม่ทันเดินออกจากล็อบบี้ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหลัง
“หัวหน้ารีบไปไหนครับ”
พิมแทบไม่ต้องหันก็รู้ว่าใคร
“ธุระ”
“เกี่ยวกับลูก?”
เธอหันกลับมาทันที
“นายรู้ได้ไง”
คินยักไหล่เบาๆ
“เมื่อกี้ได้ยินตอนเดินผ่าน”
“แล้ว?”
“ผมไปส่งได้นะ”
“ไม่ต้อง”
พิมตอบทันที ก่อนเดินต่อ แต่ขายาวๆ ของอีกฝ่ายก็ตามมาทันอยู่ดี
“พี่มีประชุมต่อไม่ใช่เหรอ”
“ฉันจัดการเองได้”
“รู้ครับ”
เขาพูดง่ายๆ
“แต่บางทีพี่ก็ไม่ต้องทำทุกอย่างคนเดียวก็ได้”
พิมชะงักไปนิดหนึ่ง
ประโยคนั้นแทงใจแปลกๆ
ตั้งแต่หย่ามา เธอแทบไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก “ต้องทำเอง”
รับลูกเอง
ส่งลูกเอง
ทำงานเอง
ร้องไห้เอง
จนเธอชินกับการไม่มีใครช่วย
“ผมว่างพอดี”
คินหยิบกุญแจรถจากมือเธอหน้าตาเฉย
“เฮ้!”
“ไปกันครับ เดี๋ยวเด็กน้อยรอนาน”
“นาย—”
“หรือพี่จะเถียงต่ออีกสิบห้านาที แล้วปล่อยลูกนั่งเหงาอยู่โรงเรียน?”
พิมเม้มปากทันที
สุดท้ายจึงยอมเดินตามเขาไปอย่างเสียไม่ได้
—
ระหว่างทาง คินขับรถเงียบกว่าปกติ
ไม่มีการหยอด
ไม่มีการกวนประสาท
มีแค่เสียงเพลงเบาๆ ในรถกับบรรยากาศสบายจนพิมเริ่มแปลกใจ
“มองอะไรครับ”
เสียงทุ้มดังขึ้นโดยไม่ละสายตาจากถนน
“เปล่า”
“สงสัยว่าทำไมวันนี้ผมไม่จีบ?”
“นายรู้ตัวก็ดี”
คินหัวเราะเบาๆ
“ผมแยกโหมดเป็นนะครับ”
“…”
“เวลาจริงจังก็จริงจังได้”
พิมหันไปมองด้านข้างอีกครั้ง
เด็กนี่…บางทีก็ดูโตเกินอายุจนน่าตกใจ
—
เมื่อถึงโรงเรียน น้องไนท์ก็วิ่งออกมาทันทีที่เห็นแม่
“แม่!”
เด็กชายตัวเล็กโผเข้ากอดพิมแน่น ก่อนชะงักเมื่อเห็นผู้ชายตัวสูงยืนอยู่ข้างๆ
“ใครอะ”
“เอ่อ…”
พิมกำลังจะตอบ แต่คินกลับย่อตัวลงระดับเดียวกับเด็กก่อน
“พี่คินครับ”
รอยยิ้มสดใสถูกส่งให้ทันที
“เป็นคนหล่อประจำโรงแรม”
พิมแทบอยากเอากระเป๋าฟาดหัวเขา
แต่น้องไนท์กลับหัวเราะคิกคัก
“จริงเหรอ”
“จริงสิครับ”
คินกระซิบเบาๆ
“แต่แม่ไนท์ดุ พี่เลยยังจีบไม่ติด”
“คิน!”
“อ้าว หลุดพูดเหรอครับ”
เด็กชายหัวเราะเสียงดังทันที
และนั่นคือครั้งแรกในรอบหลายเดือน…ที่พิมเห็นลูกหัวเราะกับคนแปลกหน้าได้เร็วขนาดนี้
—
ระหว่างแวะกินข้าวเย็นก่อนกลับบ้าน คินกลายเป็นฝ่ายคุยกับน้องไนท์แทบตลอด
ทั้งเล่นมุก
แกะกุ้งให้
แม้แต่เช็ดซอสมะเขือเทศตรงปากเด็กน้อยก็ทำอย่างเป็นธรรมชาติ
จนพิมเริ่มเผลอมองภาพตรงหน้าบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
“แม่”
“หือ?”
“พี่คินตลกดี”
“…”
“ชอบ”
คินยิ้มทันที
“ขอบคุณครับ พี่ก็ชอบไนท์เหมือนกัน”
เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนยื่นเฟรนช์ฟรายชิ้นสุดท้ายให้เขา
พิมมองเงียบๆ
หัวใจเธออุ่นแปลกๆ แบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว
แต่ยิ่งอบอุ่น…ก็ยิ่งน่ากลัว
เพราะเธอรู้ดีว่า ถ้าปล่อยตัวเองเผลอใจเมื่อไหร่
คนที่เจ็บที่สุด อาจไม่ใช่เธอคนเดียวอีกต่อไป
—
หลังส่งทั้งคู่กลับคอนโด คินยืนพิงรถมองพิมที่กำลังพาลูกขึ้นห้อง
“ขอบใจ”
เธอพูดเบาๆ โดยไม่สบตา
เด็กหนุ่มยิ้มทันที
“โอ้ วันนี้พี่พูดดีด้วย”
“อย่าได้ใจ”
“ครับ”
เขาเดินเข้าไปใกล้อีกนิด
“แต่ผมดีใจนะ”
“เรื่องอะไร”
“ที่พี่ยอมให้ผมเจอโลกอีกด้านของพี่”
พิมชะงัก
คินยิ้มบางๆ
“ผมไม่ได้อยากจีบแค่ตอนพี่สวยๆ ในออฟฟิศหรอกนะ”
“…”
“ผมอยากอยู่กับพี่ในชีวิตจริงด้วย”
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที
และยิ่งแย่กว่าเดิม…ตอนน้องไนท์โผล่หัวออกมาจากประตูห้องแล้วตะโกนลงมาเสียงดัง
“พี่คิน!”
“ครับ?”
“คราวหน้ามาเล่นเกมด้วยกันนะ!”
คินหัวเราะออกมาทันที
“ได้ครับ!”
ส่วนพิม…ได้แต่ยืนกุมขมับ
เพราะดูเหมือนเด็กผู้ชายสองคนในชีวิตเธอ
กำลังเข้าขากันดีเกินไปแล้วจริงๆ …