หลังจากวันนั้น พิมเริ่มพยายามหลบหน้าคินอย่างจริงจัง
เธอเปลี่ยนเวลาพักกลางวัน
เปลี่ยนเส้นทางเดินเข้าห้องประชุม
แม้แต่กาแฟยังสั่งให้เลขาฯ ลงไปซื้อแทน
เพราะยิ่งอยู่ใกล้เด็กคนนั้นมากเท่าไร
เธอก็ยิ่งควบคุมหัวใจตัวเองยากขึ้นเท่านั้น
และนั่นคือสิ่งที่พิมไม่ชอบที่สุด
“หัวหน้าคะ วันนี้น้องคินไม่ได้มานะคะ”
เลขาฯ พูดขึ้นระหว่างจัดเอกสารตอนเช้า
“แล้ว?”
“ปกติต้องมาป่วนตั้งแต่แปดโมงครึ่ง…”
พิมเปิดโน้ตบุ๊กเหมือนไม่สนใจ
“ก็ดี”
“แต่ดูเงียบๆ เนอะคะ”
“เธอทำงานต่อเถอะ”
“ค่ะ…”
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
เงียบจนพิมเริ่มรู้สึกแปลกๆ เอง
ไม่มีเสียงเคาะประตู
ไม่มีใครถือกาแฟมาวาง
ไม่มีเสียงเรียก “หัวหน้า” แบบกวนประสาท
ทั้งที่ควรสบายใจแท้ๆ
แต่ทำไมมันโล่งแปลกๆ ก็ไม่รู้
หญิงสาวถอนหายใจแรง ก่อนก้มหน้าทำงานต่อทันที
บ้าชะมัด
—
ช่วงเที่ยง พิมลงไปกินข้าวกับลูกค้าโรงแรมที่ห้องอาหารชั้นล่าง
ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ จนกระทั่งเสียงหัวเราะคุ้นหูดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของร้าน
เธอหันไปมองโดยไม่ตั้งใจ
และก็เห็น “คิน”
เด็กหนุ่มนั่งอยู่กับพนักงานสาวสามสี่คนจากฝ่ายประชาสัมพันธ์
กำลังหัวเราะ พูดคุย และยิ้มหวานตามสไตล์เขา
“น้องคินน่ารักอะ”
“พูดเก่งมากเลย”
“แฟนในอนาคตใครนะโชคดีตาย”
พิมรีบหันกลับมาทันที
ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล
ก็แค่เด็กเจ้าชู้คนหนึ่ง
แล้วเธอจะไปสนใจทำไม
“คุณพิมครับ?”
เสียงลูกค้าต่างชาติเรียกทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย
“Ah… sorry.”
พิมรีบดึงสติกลับมาคุยงานต่อ แต่สายตากลับเผลอมองไปทางนั้นเป็นระยะ
และยิ่งมอง ก็ยิ่งหงุดหงิด
โดยเฉพาะตอนเห็นคินยื่นกระดาษทิชชูให้พนักงานสาวที่หัวเราะจนเครื่องดื่มหก
ใจดีไปทั่ว…
ผู้หญิงคงหลงกันหมด
พิมเม้มปากแน่น ก่อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแรงๆ
—
“หัวหน้าพิม!”
เสียงสดใสดังขึ้นทันทีที่เธอเดินออกจากห้องอาหาร
พิมชะงัก
คินวิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว
“หนีผมอีกแล้ว”
“ฉันไม่ได้หนี”
“งั้นทำไมช่วงนี้ไม่กินข้าวกับผม”
“ฉันไม่ได้มีหน้าที่ต้องกินกับนาย”
เด็กหนุ่มทำหน้าคิด ก่อนพยักหน้าเบาๆ
“ก็จริง”
“…”
“แต่ผมคิดถึง”
พิมกรอกตาทันที
“ไปหยอดสาวๆ ต่อเถอะ”
สิ้นประโยค คินกลับนิ่งไป
“หึงเหรอครับ”
“เพ้อเจ้อ”
“เมื่อกี้พี่มองผมหลายรอบเลยนะ”
“ฉันมองลูกค้า”
“แต่ผมนั่งอีกฝั่ง”
“…”
เด็กหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจับพิรุธได้
พิมเริ่มเสียจังหวะทันที
“นายจะคุยอะไร”
“งอนผมเหรอ”
“ไม่”
“แน่ใจ?”
“คิน”
“ครับ”
“เลิกยิ้มแบบนั้น”
“แบบไหน”
“แบบที่คิดว่าตัวเองชนะ”
เขาหัวเราะเบาๆ ทันที
“ก็พี่หึงจริงนี่”
“ฉันไม่ได้หึง”
“โอเคครับ ไม่หึงก็ไม่หึง”
คินพยักหน้าเหมือนยอมแพ้ แต่รอยยิ้มยังติดอยู่เต็มหน้า
น่าหมั่นไส้ชะมัด
“แล้วนายจะมาบอกอะไร”
“อ้อ จริงด้วย เกือบลืม”
เขาเดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย
“คืนนี้มี staff party ที่ rooftop นะ พี่ไปไหม”
“ไม่ว่าง”
“โกหก”
“…”
“พี่ไม่มีประชุมเย็น”
พิมขมวดคิ้ว
“นายรู้ตารางฉันได้ไง”
“ผมจำได้”
หัวใจเธอสั่นแปลกๆ อีกแล้ว
เด็กนี่ชอบพูดอะไรแบบนี้หน้าตาเฉยตลอด
“สรุปไปไหมครับ”
“ไม่”
“ไปเถอะ”
“ไม่”
“นะครับ”
“…”
“ผมอยากนั่งข้างพี่”
พิมกำลังจะปฏิเสธอีกรอบ แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน
เธอรีบรับสายทันที
“ค่ะคุณแม่”
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง ทำให้สีหน้าเธอเปลี่ยนทันที
“ไนท์ไม่สบายเหรอคะ?”
คินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มนิ่งลงทันที
“ไข้ขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่…คะ เดี๋ยวพิมรีบกลับ”
พอตัดสาย หญิงสาวก็รีบคว้ากระเป๋าทันที
“ลูกไม่สบาย?”
เธอพยักหน้าเร็วๆ
“ฉันต้องกลับก่อน”
“เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ไม่ต้อง”
“พี่”
น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น
“ตอนนี้พี่ไม่มีเวลามาเถียงกับผมหรอก”
สุดท้ายพิมก็ยอมขึ้นรถเขาอีกครั้ง
—
ระหว่างทางกลับ คินขับเร็วขึ้นกว่าปกติ แต่ยังนุ่มนวลและระวัง
ไม่มีการกวน
ไม่มีการหยอด
มีแค่คำถามสั้นๆ เป็นระยะ
“กินยาลดไข้หรือยัง”
“คุณแม่ให้กินแล้ว”
“หมอบอกว่าไง”
“น่าจะไข้หวัดธรรมดา”
เด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆ
ก่อนเลี้ยวรถเข้าร้านขายยาระหว่างทาง
“รอแป๊บนะ”
“นายจะไปไหน”
“ซื้อของ”
ไม่ถึงสิบนาที เขาก็กลับมาพร้อมถุงยา ขนมเด็ก และสติ๊กเกอร์การ์ตูน
พิมมองนิ่งๆ
“นายซื้อทำไม”
“เผื่อไนท์งอแง”
“…”
“เด็กป่วยต้องมีของติดสินบน”
เธอเผลอยิ้มบางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
คินเห็นทันที
“ยิ้มอีกแล้ว”
พิมรีบหุบยิ้มทันที
“ขับรถไปเลย”
เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ
และเป็นอีกครั้ง…ที่บรรยากาศในรถทำให้พิมรู้สึกอบอุ่นเกินไป
—
เมื่อถึงคอนโด น้องไนท์นอนซึมอยู่บนโซฟา
แต่ทันทีที่เห็นคิน เด็กชายก็ฝืนยิ้มทันที
“พี่คิน…”
“ไหวไหมเรา”
คินเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ก่อนยื่นสติ๊กเกอร์ให้
“รางวัลคนเก่ง”
น้องไนท์ยิ้มทันที
พิมยืนมองภาพตรงหน้าเงียบๆ
หัวใจเธออ่อนลงทุกครั้งเวลาคินอยู่กับลูก
มันเป็นภาพที่เธอไม่ควรชิน
ไม่ควรผูกพัน
แต่กลับหยุดมองไม่ได้เลย
“แม่”
“หือ?”
“พี่คินใจดี”
คินหันมายิ้มให้เธอทันที
รอยยิ้มอบอุ่นจนพิมต้องรีบหลบตา
เพราะถ้ายังมองต่อ…
เธออาจเผลอใจมากกว่านี้จริงๆ
—
คืนนั้น หลังไนท์หลับ คินเดินออกมาส่งแก้วน้ำที่ครัว
พิมยืนพิงเคาน์เตอร์เงียบๆ
“ขอบใจนะ”
เธอพูดเบาๆ
“เรื่องเล็กครับ”
“ไม่เล็ก”
หญิงสาวเงยหน้ามองเขาช้าๆ
“ขอบคุณจริงๆ”
คินนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มบางๆ
“พี่ยิ้มแบบนี้แล้วน่ารักดี”
“นายเลิกหยอดสักวันไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้ครับ”
เขาตอบทันที
“ผมหยอดพี่คนเดียว”
หัวใจพิมกระตุกอีกครั้ง
โดยเฉพาะตอนที่เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ
ใกล้จนเธอได้ยินเสียงหายใจตัวเอง
“แล้วผมก็จะจีบพี่คนเดียวด้วย”
สายตาของคินตรงและชัดเจนเกินไป
จนพิมต้องรีบเบือนหน้าหนี
แต่ก่อนเธอจะก้าวถอย มือใหญ่ก็แตะเคาน์เตอร์ข้างตัวเบาๆ ดักทางไว้
ไม่ได้แตะตัวเธอ
แต่ใกล้พอให้หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่
“คิน…”
เสียงเรียกแผ่วกว่าที่คิด
เด็กหนุ่มมองเธอนิ่งๆ
ก่อนยิ้มมุมปากเบาๆ
“พี่”
“…”
“ผมเริ่มรู้แล้วนะ”
“รู้อะไร”
“พี่ไม่ได้รำคาญผมจริงๆ แล้ว”