“คืนนี้ทุกคนต้องขึ้นไปนะครับ ผู้จัดการสั่ง!”
เสียงหัวหน้าฝ่ายบุคคลประกาศลั่นห้องประชุมช่วงเย็น พร้อมยิ้มกว้างเหมือนกลัวไม่มีใครร่วมงาน staff party ของโรงแรม
พนักงานหลายคนส่งเสียงเฮทันที
มีทั้งดนตรีสด
บุฟเฟต์
เครื่องดื่มฟรี
แถมยังเป็นคืนฉลองยอดจองโรงแรมที่ทะลุเป้าอีก
มีแค่พิมคนเดียวที่นั่งนิ่ง
“หัวหน้าพิมไปไหมคะ”
ลูกน้องสาวถามอย่างระวัง
“ไม่”
“โห่…”
“ฉันมีงาน”
ทั้งที่จริง งานเธอเสร็จตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้ว
แต่พิมแค่ไม่อยากอยู่ในที่ที่มี “คิน”
ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เด็กนั่นเริ่มเข้ามาใกล้มากเกินไป
ใกล้จนเธอเริ่มเผลอใจหลายครั้ง
แล้วพิมก็เกลียดความรู้สึกแบบนั้น
เกลียดการที่หัวใจตัวเองสั่นเพียงเพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยิ้มให้
ก๊อก ก๊อก
ยังไม่ทันอนุญาต ประตูก็เปิดออกพร้อมเจ้าของร่างสูง
“ผมได้ยินว่าพี่จะไม่ไป”
พิมถอนหายใจทันที
“นายมีนิสัยชอบแอบฟัง?”
“ไม่ได้แอบครับ ผมตั้งใจฟัง”
“…”
คินเดินเข้ามาในห้องด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก เนกไทคลายหลวมๆ แบบคนเพิ่งเลิกงาน
และมันอันตรายมาก…
อันตรายตรงที่เขาหล่อเกินไป
“ไปเถอะ”
“ไม่”
“ผมอยากนั่งกินเหล้ากับพี่”
“ฉันไม่กิน”
“โกหกอีกแล้ว”
เด็กหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้
“วันก่อนผมเห็นไวน์ในห้องพี่”
พิมชะงัก
“นายไปส่องห้องฉันตอนไหน”
“ตอนเอายาไปให้ไนท์”
“…”
“แล้วผมจำได้ว่าพี่ชอบไวน์แดง”
หัวใจเธอกระตุกแปลกๆ
เด็กนี่ชอบจำรายละเอียดเล็กๆ ของเธอเสมอ
ทั้งกาแฟ
ทั้งเวลาพัก
แม้แต่ยี่ห้อน้ำหอม
และนั่นยิ่งทำให้เธอเริ่มตั้งรับไม่ทัน
“สรุปไปไหมครับ”
“ไม่”
“นะ”
“คิน”
“ครับ”
“เลิกอ้อน”
เขาหัวเราะเบาๆ ทันที
“งั้นถ้าผมอ้อนแล้วพี่ไป…ผมจะอ้อนทุกวันเลย”
พิมหยิบแฟ้มขึ้นมาทันที
“ออกไป”
“โอเคๆ ไปก็ได้”
คินยกมือเหมือนยอมแพ้ แต่ก่อนออกจากห้อง เขาหันกลับมายิ้มอีกครั้ง
“แต่ผมจะรอพี่บน rooftop นะ”
“…”
“เผื่อพี่คิดถึง”
ปึก!
แฟ้มถูกปาใส่ประตูเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้ คนปากดีวิ่งหนีทันพร้อมเสียงหัวเราะดังลั่นทางเดิน
—
สองทุ่มกว่า
พิมยังนั่งอยู่ในห้องทำงานเงียบๆ
ทั้งที่จริงเธอกลับบ้านได้ตั้งนานแล้ว
เสียงดนตรีจาก rooftop ชั้นบนลอยลงมาเบาๆ พร้อมเสียงหัวเราะของพนักงาน
หญิงสาวถอนหายใจยาว
ก่อนเผลอเหลือบมองโทรศัพท์ตัวเอง
มีข้อความหนึ่งเด้งค้างอยู่ตั้งแต่หนึ่งทุ่ม
“ผมรออยู่ ????”
สั้นๆ
แต่ทำให้เธอใจวุ่นวายมาตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา
บ้าชะมัด
พิมลุกขึ้นทันที
แค่ขึ้นไปแป๊บเดียว
แค่ไปให้เห็นว่าเธอไม่ได้หลบหน้าเขา
แล้วจะกลับ
ใช่…แค่นั้น
—
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ กับลมเย็นยามค่ำคืนก็พัดเข้ามา
rooftop bar ของโรงแรมเต็มไปด้วยพนักงานที่กำลังสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน
หลายคนหันมามองทันทีเมื่อเห็นพิม
“เฮ้ย หัวหน้าพิมมา!”
“จริงด้วย!”
“โอ้โห คืนนี้โลกแตกปะเนี่ย”
พิมกรอกตา
“เวอร์กันเกินไปแล้ว”
แต่ยังไม่ทันเดินไปไหน เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นทันที
“พี่มาแล้ว”
เธอหันไป
และต้องหยุดหายใจไปชั่วครู่
คินนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ในเสื้อเชิ้ตสีดำเหมือนเดิม แต่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด ผมยุ่งนิดๆ จากลมกลางคืน
มือหนึ่งถือแก้วไวน์
อีกมือเท้าคางมองเธอพร้อมรอยยิ้ม
โคตรอันตราย…
“มองขนาดนี้ ผมเขินนะครับ”
พิมรีบดึงสายตากลับทันที
“หลงตัวเอง”
“แล้วพี่มาทำไม”
“แค่มาดู”
“ดูผม?”
“ดูงาน!”
เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออกให้
“มานั่งดิ”
พิมลังเลอยู่พักหนึ่ง
แต่สุดท้ายก็ยอมนั่งลงห่างจากเขาหนึ่งเก้าอี้
คินมองช่องว่างนั้นแล้วถอนหายใจ
“เหมือนผมเป็นเชื้อโรค”
“ใกล้นายแล้วปวดหัว”
“แต่ผมอยากใกล้”
“…”
บาร์เทนเดอร์ยื่นแก้วไวน์ให้พิมทันที
“คุณคินสั่งไว้ให้ครับ”
หญิงสาวหันไปมองคนข้างๆ
“นายสั่งตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตั้งแต่ก่อนพี่มา”
“มั่นใจว่าฉันจะขึ้นมา?”
คินยิ้มบางๆ
“มั่นใจว่าพี่คิดถึงผม”
“เพ้อเจ้อ”
แต่ถึงจะพูดแบบนั้น พิมก็ยกไวน์ขึ้นจิบเงียบๆ
และคิน…มองเธอไม่ละสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว
—
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง
พิมเริ่มผ่อนคลายลงจากเดิม
เธอคุยกับลูกน้องบ้าง ดื่มไวน์บ้าง และเผลอหัวเราะกับมุกบ้าๆ ของคินหลายครั้งโดยไม่รู้ตัว
“หัวหน้าพิมยิ้มบ่อยขึ้นนะครับ”
ผู้ช่วยผู้จัดการแซวขึ้น
“จริงด้วย ตั้งแต่น้องคินมา—”
“กินเหล้าต่อไปเลยค่ะ”
พิมรีบตัดบททันที
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ
ส่วนคิน…ยิ้มกว้างจนแทบปิดไม่อยู่
เด็กบ้า
—
ประมาณสี่ทุ่มกว่า หลายคนเริ่มเมากันพอสมควร
รวมถึง “คิน”
“พี่…”
เสียงทุ้มงึมงำดังขึ้นข้างหู
พิมหันไป ก็เห็นเด็กหนุ่มนั่งเท้าคางมองเธอตาปรือ
แก้มแดงนิดๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์
“นายเมาแล้ว”
“นิดเดียวเอง”
“นี่เรียกนิดเดียว?”
“ผมคออ่อน”
เขาพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนเอนหัวมาซบไหล่เธอหน้าตาเฉย
พิมสะดุ้งทันที
“คิน!”
“ขอแป๊บ…”
น้ำเสียงอ้อนจนคนฟังใจสั่น
“ง่วงอะ”
กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมสะอาดจากตัวเขาลอยมาใกล้จนพิมเริ่มทำอะไรไม่ถูก
ที่แย่กว่านั้นคือ…
คนทั้งโต๊ะกำลังมองอยู่
“เฮ้ย น้องคินเนียนว่ะ”
“หัวหน้าพิมหน้าแดงแล้ว!”
“ถ่ายรูปไหม”
“ใครถ่ายฉันไล่ออกนะ”
ทุกคนเงียบกริบทันที
แต่เสียงหัวเราะยังดังคิกคักไม่หยุด
พิมก้มมองคนที่ซบไหล่ตัวเองอยู่
“ลุก”
“ไม่เอา…”
“คิน”
“พี่ตัวหอม”
หัวใจเธอแทบหยุดเต้น
“นายเมาหนักแล้ว”
“ผมพูดจริง…”
เขาขยับหน้ามาใกล้อีกนิดจนปลายจมูกแทบแตะต้นคอเธอ
พิมรีบผลักหัวเขาออกทันที
“เด็กบ้า!”
คินหัวเราะเบาๆ เหมือนชอบใจที่เห็นเธอเสียอาการ
แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เขากลับเงียบลง
เงียบผิดปกติ
“คิน?”
เด็กหนุ่มยังซบไหล่เธออยู่เหมือนเดิม
ก่อนพูดเสียงเบามาก
“เหนื่อย…”
น้ำเสียงนั้นทำให้พิมชะงัก
เพราะมันไม่ใช่เสียงกวนประสาทแบบเดิม
“ทำงานหนักเหรอ”
“อือ…”
เขาพยักหน้าเบาๆ
“อยากเก่งเร็วๆ”
“…”
“อยากโตทันพี่”
หัวใจพิมสั่นแรงทันที
คินหลับตาอยู่แบบนั้น ก่อนพูดต่อช้าๆ
“คนอื่นชอบบอกว่าผมเด็ก”
“…”
“แต่ผมไม่ได้อยากเป็นเด็กในสายตาพี่”
เธอเงียบ
เพราะไม่รู้จะตอบอะไร
มือใหญ่ของเขาค่อยๆ ขยับมาแตะชายเสื้อเธอเบาๆ เหมือนคนเมาที่กำลังอ้อน
“พี่…”
“หือ”
“อย่าไล่ผมไปได้ไหม”
เสียงนั้นเบาจนแทบหายไปกับเสียงเพลง
แต่กลับดังชัดในหัวใจเธอมากเกินไป
“…”
“ผมชอบพี่จริงๆ นะ”
พิมเม้มปากแน่น
เธอควรผลักเขาออก
ควรดุ
ควรบอกให้หยุด
แต่สิ่งที่เธอทำกลับเป็นแค่…
ยกมือขึ้นลูบผมเขาเบาๆ หนึ่งครั้ง
เพียงเท่านั้น คินก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
ดวงตาคมพร่ามัวจากแอลกอฮอล์ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกชัดเจนจนเธอใจสั่น
“พี่ลูบหัวผม…”
“นายเมาอยู่”
“งั้นพรุ่งนี้ผมจะเมาอีก”
“คิน!”
เขาหัวเราะเสียงต่ำทันที
ก่อนยิ้มมองเธอแบบเด็กดื้อๆ
“พี่ใจดีกับผมขึ้นแล้วจริงๆ ด้วย”
พิมรีบเบือนหน้าหนี เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นสีหน้าตัวเองตอนนี้
และใช่…
เธอกำลังใจอ่อนลงจริงๆ
อันตรายชะมัด
—
เกือบเที่ยงคืน พิมตัดสินใจพาคินลงมาข้างล่าง เพราะอีกฝ่ายเริ่มเมาหนักขึ้นเรื่อยๆ
“เดินไหวไหม”
“ไหวครับ…”
พูดจบก็เซเกือบชนกำแพงทันที
หญิงสาวรีบคว้าแขนเขาไว้
“ระวัง!”
คินก้มมองมือเธอที่จับแขนตัวเองอยู่ ก่อนยิ้มออกมาเบาๆ
“พี่เป็นห่วงผม”
“ฉันกลัวนายหัวแตกในโรงแรมตัวเองต่างหาก”
“แต่ก็เป็นห่วงอยู่ดี”
“…”
เด็กบ้าเอ๊ย
พิมพาเขาเข้าลิฟต์เงียบๆ
แต่ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด ร่างสูงกลับเอนตัวพิงผนังแล้วมองเธอนิ่งๆ
ไม่มีเสียงเพลง
ไม่มีคนอื่น
มีแค่ความเงียบกับสายตาอันตรายของเขา
“พี่”
“อะไรอีก”
“วันนี้พี่สวยมาก”
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีกแล้ว
“นายเมา”
“แต่ผมพูดจริง”
เขายิ้มบางๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้ช้าๆ
ใกล้จนพิมต้องถอยหลังไปชนผนังลิฟต์
“คิน…”
“ขอกอดได้ไหม”
เสียงเขาเบามาก
และนั่นยิ่งอันตรายกว่าเดิม
พิมควรปฏิเสธ
ควรผลักเขาออก
แต่สุดท้าย…เธอกลับยืนนิ่ง
เพียงไม่กี่วินาที แขนแข็งแรงก็โอบเธอเข้าไปเบาๆ
ไม่ได้รุนแรง
ไม่ได้ล่วงเกิน
แค่กอดเฉยๆ
กอดแบบคนเหนื่อยมากๆ ที่อยากพักใจสักแป๊บ
และนั่นยิ่งทำให้หัวใจเธอสั่นหนักกว่าเดิม
“พี่…”
“หือ”
“ผมโคตรชอบพี่เลย”
เสียงทุ้มงึมงำอยู่ข้างหู
พร้อมอ้อมกอดอุ่นๆ ที่ทำให้พิมเผลอหลับตาลงช้าๆ
อันตรายจริงๆ
เด็กคนนี้…อันตรายกับหัวใจเธอเกินไปแล้วจริงๆ …