หลังจากวันนั้น ชีวิตของพิมก็เริ่มวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ
และต้นเหตุของทุกอย่าง…ก็คือเด็กผู้ชายวัยยี่สิบสองที่ชื่อ “คิน”
“หัวหน้าคะ น้องคินเอาดอกไม้มาให้อีกแล้วค่ะ”
เสียงเลขาฯ ดังขึ้นตั้งแต่เก้าโมงเช้า พร้อมช่อกุหลาบสีขาวช่อเล็กในมือ
พิมเงยหน้าจากโน้ตบุ๊กทันที
“เอาไปคืน”
“น้องบอกว่า ถ้าหัวหน้าไม่รับ ให้ปักไว้หน้าห้องจนกว่าจะยอมค่ะ…”
“…”
หญิงสาวหลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ
เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเด็กนี่ตั้งใจจีบ…หรือตั้งใจปั่นประสาทกันแน่
“งั้นก็โยนทิ้ง”
“แต่แพงมากนะคะหัวหน้า…”
“งั้นเธอเอากลับบ้านเอง”
เลขาฯ รีบ抱ช่อดอกไม้ไว้แน่นทันที
“ขอบคุณค่ะ!”
พิมกุมขมับทันที
ทั้งแผนกโดนเด็กนั่นซื้อใจไปหมดแล้วหรือไง
—
ช่วงพักกลางวัน พิมตั้งใจจะลงไปกินข้าวเงียบๆ คนเดียว
แต่ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก เธอก็เห็นร่างสูงคุ้นตายืนพิงผนังอยู่ก่อนแล้ว
“บังเอิญจังครับ”
พิมกรอกตา
“นายตั้งใจมาดัก”
“รู้ทันอีก”
คินยิ้มกว้าง ก่อนเดินตามเธอเข้าโรงอาหารพนักงานแบบหน้าตาเฉย
และแน่นอน…
ทุกสายตาหันมามองทันที
“เฮ้ยๆ มาด้วยกันอีกแล้ว”
“น้องคินเอาจริงว่ะ”
“หัวหน้าพิมจะยอมไหมนะ”
เสียงซุบซิบดังเบาๆ รอบตัว
พิมเริ่มหงุดหงิดทันที
“นายเลิกเดินตามฉันสักวันจะตายไหม”
“ตายครับ”
“…”
“เพราะคิดถึง”
หญิงสาวแทบสำลักน้ำเปล่า
ส่วนคนพูดกลับหัวเราะชอบใจเหมือนทำคะแนนได้
“นายพูดแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า”
“พี่ถามคำนี้รอบที่สามแล้วนะ”
“ตอบ”
คินหยุดเดิน ก่อนมองเธอนิ่งๆ
“ผมพูดแบบนี้กับคนที่ชอบเท่านั้น”
“แล้วคนที่ชอบมีกี่คน”
“ตอนนี้?”
เขายิ้มมุมปาก
“คนเดียว”
หัวใจพิมกระตุกเบาๆ อย่างน่าหงุดหงิด
เด็กนี่เวลาพูดจริงจังทีไร ทำเธอเสียจังหวะทุกที
—
ทั้งสองเลือกนั่งมุมเงียบด้านในสุดของโรงอาหาร
แต่ถึงอย่างนั้น สายตาคนอื่นก็ยังแอบมองเป็นระยะ
“พี่กินน้อยไปไหม”
คินขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้าวในจานเธอแทบไม่พร่อง
“ยุ่ง”
“ผอมอยู่แล้ว”
“คิน”
“ครับ”
“เลิกพูดเหมือนแฟน”
เด็กหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย
“แล้วต้องทำยังไงถึงจะพูดได้”
“ไม่มีวันนั้น”
“แรงจัง”
เขาหัวเราะเบาๆ แต่ก็ยังตักกุ้งในจานตัวเองใส่จานเธอหน้าตาเฉย
พิมมองทันที
“ฉันแกะเองได้”
“รู้ครับ”
“งั้น?”
“แต่อยากดูแล”
หญิงสาวเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนตัดสินใจกินกุ้งตัวนั้นเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรต่อ
รอยยิ้มของคินกว้างขึ้นทันที
“ดีใจอะ”
“นายเป็นอะไร”
“พี่กินของที่ผมให้”
“อย่าเวอร์”
“ผมจริงจังนะ”
เขาเท้าคางมองเธอ
“ปกติพี่ไม่ยอมใครง่ายๆ นี่”
“…”
“แต่พี่เริ่มใจดีกับผมขึ้นแล้ว”
“นายคิดไปเอง”
“งั้นคืนนี้ผมไปรอรับหน้าโรงแรมได้ไหม”
“ไม่ได้”
“โอเค งั้นไปรอหน้าคอนโด”
“คิน!”
เสียงดุของเธอทำให้โต๊ะข้างๆ หันมามองทันที
แต่คนโดนดุกลับยิ้มกว้างกว่าเดิมอีก
“ชอบเวลาพี่เรียกชื่อผมเสียงดัง”
“นายนี่มัน…”
“หล่อ?”
“ประสาท!”
คินหัวเราะเสียงดังจนพิมต้องรีบลุกหนี
และแน่นอน…เขาก็เดินตามมาอีกอยู่ดี
—
ช่วงบ่ายมีประชุมใหญ่กับลูกค้าต่างชาติ
พิมอยู่ในโหมดทำงานเต็มตัว
เรียบ นิ่ง และเฉียบขาด
เธอสามารถต่อรองราคาหลักล้านได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่นิดเดียว
จนลูกค้าชาวสิงคโปร์ยังหันไปกระซิบกับผู้จัดการโรงแรมว่า
“Your sales manager is scary… but impressive.”
หลังประชุมจบ ลูกค้าหลายคนเดินออกไปด้วยสีหน้าพอใจ
ส่วนพิมกำลังเก็บเอกสารเงียบๆ
“โคตรเท่เลย”
เสียงคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง
เธอหันไป ก็เจอคินยืนพิงประตูห้องประชุมอยู่
“นายยังไม่กลับอีก?”
“รอชมพี่อยู่”
“…”
“เวลาทำงานพี่ดูเซ็กซี่มากเลยรู้ไหม”
พิมแทบอยากเอาแฟ้มฟาดหน้าเขาอีกรอบ
“นี่ในหัวนายมีแต่เรื่องจีบหรือไง”
“เปล่านะ”
เขาเดินเข้ามาช้าๆ
“ผมยังคิดเรื่องอนาคตด้วย”
“อนาคตอะไร”
“อนาคตที่มีพี่”
หัวใจเธอสะดุดทันที
แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงพนักงานหญิงสองคนก็ดังมาจากหน้าห้องประชุม
“แก เห็นไหม น้องคินอยู่กับหัวหน้าพิมอีกแล้ว”
“ก็อย่างว่าอะ ผู้ชายหล่อๆ แบบนั้นคงจีบเล่นไปทั่ว”
“ฉันว่านะ เดี๋ยวก็เบื่อ”
“ผู้หญิงมีลูกติดด้วย ใครจะเอาจริง”
ประโยคสุดท้ายทำให้พิมนิ่งไปทันที
แม้เสียงจะเบา…แต่เธอได้ยินชัดทุกคำ
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
คินเองก็ได้ยินเหมือนกัน
สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่ค่อยๆ หายไป
พิมรีบเก็บเอกสารต่อเหมือนไม่รู้สึกอะไร
ทั้งที่จริง…มือเธอกำแน่นจนสั่นเล็กน้อย
เพราะคำพูดแบบนี้ เธอได้ยินมานานแล้ว
ตั้งแต่วันที่หย่า
ตั้งแต่วันที่กลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
“ผู้หญิงมีลูกติด”
“ภาระ”
“ใครจะเอาต่อ”
เธอชินแล้ว
ควรจะชินแล้วสิ…
“พี่”
เสียงทุ้มเรียกเบาๆ
พิมไม่เงยหน้า
“ฉันไม่เป็นไร”
“แต่ผมไม่โอเค”
เธอชะงัก
คินเดินเข้ามาใกล้ ก่อนดึงแฟ้มออกจากมือเธอช้าๆ
“มองหน้าผมหน่อย”
“คิน—”
“ผมไม่ชอบเวลาพี่ทำเหมือนไม่รู้สึก”
พิมเม้มปากแน่น
ก่อนเงยหน้าขึ้นในที่สุด
และสิ่งที่ทำให้เธอใจสั่น…คือสายตาของเขา
ไม่มีความเล่นๆ เหลืออยู่เลย
มีแต่ความจริงจังที่ชัดเจนเกินไป
“ฟังนะ”
คินพูดช้าๆ
“ผมไม่สนว่าใครจะพูดอะไร”
“…”
“แล้วผมก็ไม่ได้มองว่าพี่มีลูกเป็นปัญหา”
“นายยังเด็ก นายยังไม่เข้าใจ—”
“ผมเข้าใจ”
เขาพูดแทรกทันที
“พี่คิดว่าผมจีบเล่น เพราะผมอายุน้อยใช่ไหม”
พิมเงียบ
คินถอนหายใจเบาๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเอง
“โอเค ผมอาจดูเล่นๆ”
“…”
“ผมอาจชอบแกล้งพี่”
“…”
“แต่เรื่องความรู้สึก ผมไม่เล่น”
หัวใจพิมเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะตอนที่เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด
ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเขา
“ผมชอบพี่จริงๆ”
“…”
“แล้วต่อให้คนทั้งโรงแรมคิดว่าผมเล่น ผมก็ไม่สน”
เสียงเขาเบาลง
“เพราะสุดท้าย คนที่ผมอยากให้เชื่อ…มีแค่พี่คนเดียว”
ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
พิมรีบเบือนหน้าหนีทันที
อันตรายเกินไปแล้ว
ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปจริงๆ
เพราะทุกครั้งที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น…
กำแพงที่เธอสร้างมาหลายปี มันเริ่มสั่นคลอนทีละนิดแล้วจริงๆ …