หลังจากวันนั้น ชื่อของ “คิน” ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักของพนักงานทั้งโรงแรม
โดยเฉพาะผู้หญิง
ไม่ว่าจะเดินผ่านแผนกไหน ก็มักได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ตามหลังเด็กใหม่ฝ่ายการตลาดคนนั้นเสมอ
“น้องคินยิ้มให้ฉันด้วยแก!”
“เมื่อเช้าถือของให้ด้วยนะ หล่อแล้วยังสุภาพอีก”
“แต่เห็นชอบไปป้วนเปี้ยนแถวฝ่ายขายนะ…”
“ก็หัวหน้าพิมสวยขนาดนั้น ใครไม่มองก็บ้าแล้ว”
พิมที่เดินผ่านมาพอดีชะงักเท้าเล็กน้อย
พนักงานทั้งกลุ่มรีบแยกย้ายแทบไม่ทัน
“ว่างกันมากหรือไง”
“ปะ…เปล่าค่ะหัวหน้า!”
หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนเดินเข้าห้องทำงานตัวเอง
ทันทีที่ประตูปิด เธอก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า
เมื่อคืนเธอนอนดึก เพราะต้องเคลียร์งานแทนลูกน้องที่ทำพลาด
แถมเช้านี้ยังต้องตื่นมาส่งลูกไปโรงเรียนอีก
ชีวิตเธอวนอยู่แค่นี้
ทำงาน
เลี้ยงลูก
แล้วก็ทำงานต่อ
ไม่มีเวลาให้เรื่องไร้สาระ โดยเฉพาะ “เด็กอายุน้อยปากดี”
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”
ประตูเปิดออกพร้อมกลิ่นกาแฟหอมๆ
พิมหลับตาทันที
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร
“วันนี้ลาเต้ครับ”
คินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ รอยยิ้มยังสดใสเหมือนเดิม
“เมื่อวานอเมริกาโน่ วันนี้เปลี่ยนเมนู เผื่อพี่จะใจอ่อนขึ้น”
“ฉันไม่ได้สั่ง”
“แต่ผมอยากซื้อให้”
เขาวางแก้วลงบนโต๊ะหน้าตาเฉย เหมือนทำเป็นประจำมาหลายปี
พิมเงยหน้ามองเขานิ่งๆ
“นายไม่มีงานทำหรือไง”
“มีครับ”
“งั้น?”
“ก็แบ่งเวลามาจีบพี่”
“…”
“เรื่องสำคัญเหมือนกันนะ”
พิมแทบอยากถอนหายใจดังๆ
ตั้งแต่ทำงานมา เธอเคยเจอผู้ชายเข้าหาหลายแบบ
สายเปย์
สายอบอุ่น
สายเจ้าชู้
แต่ไม่เคยเจอประเภทที่ “หน้าด้าน” ขนาดนี้มาก่อน
“นายจีบผู้หญิงทุกคนแบบนี้?”
“ไม่ครับ”
“ฉันไม่เชื่อ”
คินหัวเราะเบาๆ ก่อนดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต
“พี่อยากรู้เรื่องผมเหรอ”
“ไม่ได้อยาก”
“แต่ถาม”
“…”
“แปลว่าสนใจ”
พิมหยิบปากกาขึ้นมาแทบจะปาใส่หน้าเขาอีกรอบ
แต่คินกลับหัวเราะชอบใจใหญ่
เด็กบ้า…
“โอเคๆ ผมตอบจริงๆ ก็ได้”
เขาเท้าคางมองเธอ
“ผมไม่เคยจีบใครหนักขนาดนี้”
“นายคิดว่าฉันจะเชื่อ?”
“ไม่เชื่อก็ต้องพิสูจน์ไงครับ”
“พิสูจน์อะไร”
“ว่าผมจริงจัง”
สายตาของเขานิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
จนพิมเผลอหลบตาไปชั่ววินาที
บ้าเอ๊ย
เด็กนี่เวลาพูดเล่นก็น่าหมั่นไส้
แต่พอจริงจังขึ้นมาดันดูอันตรายชะมัด
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เปิดเข้ามา
“อ้าว คิน อยู่นี่เอง ผู้จัดการตามหา—”
ประโยคหยุดกลางทางเมื่อเห็นเด็กหนุ่มนั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าหัวหน้าพิม
บรรยากาศมัน…แปลกเกินไป
“เอ่อ ฉันมาขัดจังหวะอะไรไหม”
“ไม่เลยครับ”
คินตอบไว
“ผมกำลังจีบหัวหน้าอยู่”
“คิน!”
พิมเรียกเสียงเข้มจนอีกฝ่ายยิ้มกว้าง
ส่วนหัวหน้าฝ่ายบุคคลแทบสำลักน้ำลายตัวเอง
“งั้น…เชิญจีบต่อ เอ๊ย! ไม่ใช่ ฉันไปก่อนนะ!”
ประตูปิดปังทันที
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง
พิมยกมือขึ้นกดขมับ
“นายต้องการอะไรกันแน่”
“พี่”
คำตอบมาเร็วเกินไป
“…”
“ผมชอบพี่”
“นายรู้จักฉันกี่วันเอง”
“เรื่องชอบ บางทีมันใช้เวลาไม่กี่วันก็ได้นะครับ”
พิมหัวเราะออกมาเบาๆ แบบไม่อยากเชื่อ
“เด็กน้อย”
คินเลิกคิ้วนิดๆ
“ผมไม่เด็กนะ”
“อายุยี่สิบสองยังจะไม่เด็กอีก?”
“งั้นพี่ลองดูไหมล่ะครับ”
“ดูอะไร”
เขายิ้มมุมปาก
สายตาแพรวพราวจนคนมองเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย
“ดูว่าผมโตพอจะจีบพี่จริงๆ หรือเปล่า”
พิมนิ่งไปชั่วครู่
ก่อนจะหยิบแฟ้มขึ้นมาชี้ไปที่ประตู
“ออกไป”
“ครับ”
คินลุกขึ้นง่ายๆ เหมือนไม่ได้โดนไล่
แต่ก่อนเปิดประตู เขาหันกลับมายิ้มอีกครั้ง
“พี่ครับ”
“อะไรอีก”
“วันนี้พี่ยิ้มแล้วนะ”
หัวใจเธอสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
แล้วเด็กบ้านั่นก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องทันที ก่อนแฟ้มจะถูกปาใส่รอบที่สอง
ปึก!
“ไอ้เด็กบ้า!”