ฉินมู่หลานลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อด้านบนออกจนหมด เผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มขนาดใหญ่โตที่มียอดอกสีชมพูสวยหวานกำลังรอให้มู่หรงเสี่ยวหมิงเข้าไปเชยชมอย่างเย้ายวน
เขาผลักร่างนางให้นอนลงบนเตียง ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าของนางออกจนหมด เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามราวกับภาพวาดที่สะกดสายตาของเขาให้หลงใหล
"งามเหลือเกิน"
มู่หรงเสี่ยวหมิงโน้มใบหน้าลงไปทาบทับริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่ม เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากสวย แล้วใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของนาง ดูดดื่มความหอมหวานอย่างหยุดไม่ได้ หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าลงมาดูดดื่มที่สองเต้าอวบอิ่มด้วยความหื่นกระหาย
จ๊วบ จ๊วบ
"อื้อออ!!!"
ฉินมู่หลานส่งเสียงหวานครางกระเส่า เมื่อถูกมู่หรงเสี่ยวหมิงครอบริมฝีปากดูดดึงขบเม้มที่ยอดจุกสีชมพูสวยหวานอย่างหยอกเย้า สองมือใหญ่ขยำบีบเคล้นคลึงช่อดอกบัวใหญ่สองเต้าจนเนื้อล้นทะลักออกมาตามซอกนิ้ว
"อ๊าส์!!! หม่อมฉันเสียวเพคะ อื้อ!!!"
มู่หรงเสี่ยวหมิงใช้ลิ้นสากร้อนโลมเลียลงมาที่ท้องน้อยของนาง ก่อนจะหยุดสายตามองดูเนินสวาทที่ไร้เส้นขนด้วยสายตาเป็นประกาย
นี่คือสิ่งที่เขาปรารถนา เขาชอบเนินสวาทที่ปราศจากเส้นไหมสีดำมาปกคลุมให้รำคาญสายตา
เขาค่อยๆ แยกขาของนางออกจากกัน เผยให้เห็นกลีบกุหลาบงามสีชมพูระเรื่อที่ยังไม่เปิดออกของสตรีวัยแรกแย้ม เขาใช้นิ้วมือค่อยๆ แบะแยกกลีบดอกไม้งามออกจากกัน จนเห็นเม็ดเกสรสีชมพูอมแดงเม็ดงามที่ซ่อนตัวอยู่ในร่องกลีบสวาท
"อื้อออ หม่อมฉันเสียวเพคะ!!! อ๊าส์!!! ขยี้แรงเพคะ"
ฉินมู่หลานจับผ้าปูเตียงขยำขยี้ด้วยความเสียวซ่าน เมื่อถูกเขาใช้นิ้วมือสากเขี่ยเม็ดเกสรสีชมพูอมแดงของนางเล่น มันเสียวเสียจนร่างของนางบิดเร่าไปมาปริ่มจะขาดใจ
มู่หรงเสี่ยวหมิงโน้มใบหน้าลงไปที่หว่างขาของนาง เขาแลบลิ้นเลียกลีบดอกไม้งามเพื่อลิ้มรสความหวานฉ่ำ จากนั้นจึงครอบริมฝีปากดูดดึงขบเม้มเม็ดเกสรสีหวานตามใจปรารถนา
"อ๊าส์!!! ท่านอ๋อง อื้อ!!!"
ฉินมู่หลานเด้งสะโพกร่อนขึ้นมาด้วยความเสียวซ่านอย่างที่สุด มู่หรงเสี่ยวหมิงไม่รอช้าเขารีบสอดแทรกนิ้วร้อนเข้าไปในรูถ้ำสวาทของนางที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหวาน แล้วขยับเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเร่งให้มันถี่ระรัวมากยิ่งขึ้น
"อื้อออ หม่อมฉันเสียวเพคะ อ๊าส์!!! หม่อมฉันจะแตกแล้วเพคะ"
แผลบ แผลบ!!!
มู่หรงเสี่ยวหมิงกระดกลิ้นเป็นจังหวะถี่ระรัว จนฉินมู่หลานส่งเสียงหวานครวญครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายกระตุกมือเท้าบิดเกร็งด้วยความเสียวที่สุดจะบรรยาย น้ำหวานไหลล้นทะลักฉ่ำแฉะออกมาจากรูถ้ำสวาทจนล้นทะลัก มู่หรงเสี่ยวหมิงใช้ลิ้นรัวเลียดูดดื่มจนสะอาดหมดจด
"คืนนี้ข้าจะพาเจ้าขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกับข้า"
พูดจบเขาก็ค่อยๆ ขยับแท่งลำมังกรใหญ่ยาว บดเบียดเข้ามาในรูถ้ำสวาทของนางทีละน้อย ทีละน้อย
"อื้อ เจ็บเพคะ"
"เจ็บเพียงครู่เดียว ข้าก็เจ็บเช่นกัน ซี้ดดด!!!"
"อื้ออออ อูยยย!!!"
ฉินมู่หลานซู้ดปากด้วยความเจ็บปวดปนความเสียวสยิว เขาดันแท่งเอ็นเนื้อเข้ามาในรูสวาทของนางจนมิดลำ ก่อนจะค่อยๆ ขยับสะโพกเข้าออกอย่างช้าๆ แล้วเร่งจังหวะให้ถี่รัวมากยิ่งขึ้น
ตับตับตับ
"อ๊าส์!!! หม่อมฉันเสียวเพคะ อื้ออ!!!"
"ข้าก็เสียว!!! แน่นเหลือเกิน!!!"
มู่หรงเสี่ยวหมิงอ้าขาของนางออกจากกันจนสุด เผยให้เห็นกลีบดอกไม้งามสีชมพูระเรื่อที่หุบอ้าตามแรงกระแทกกระทั้นของเขา
"ซี้ดดดด เสียวทั้งลำ ข้าไม่เคยเสียวเช่นนี้มาก่อนเลย!!!"
เขาขยับแท่งเอ็นร้อนเข้าออกที่รูสวาทของนางอย่างไม่ลดละ แรงกระแทกทำให้สองเต้าอวบใหญ่ของนางสั่นไหวขยับขึ้นลงไปมาอย่างงดงาม
"อ๊าส์!!! ท่านอ๋อง มันเสียวเพคะ!!!"
เขาเลื่อนฝ่ามือใหญ่ไปจับไว้ที่เอวบางระหง แล้วจึงบดเบียดลำแท่งมังกรเข้าไปกระแทกกระทั้นกับร่องหลืบบุปผางามอย่างถี่เร่า รูสวาทภายในมันตอดรัดลำแท่งของเขาเสียจนเสียวไปหมดทั้งลำ
"โอ้วววว ข้าจะไม่ไหวแล้ว แน่น แน่นเหลือเกิน!!!"
"อ๊าส์!!! หม่อมฉันจะไม่ไหวแล้วเพคะ!!!"
"ซี้ดดด!!!"
ร่างมู่หรงเสี่ยวหมิงกระตุกสองสามครั้ง เขาจึงแช่ลำแท่งมังกรเอาไว้ภายในร่องหลืบของนางรอจนน้ำรักสีขาวขุ่นพ่นทะลักออกมาจนหมด ฉินมู่หลานร่างเกร็งบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน มันจุกแน่นไปหมดแต่ก็เพลิดเพลินเสียจนนางไม่อาจหักห้ามใจตนเองได้
มู่หรงเสี่ยวหมิงค่อยๆ นำแท่งเอ็นร้อนของเขาออกมาจากร่องรูสวาท จากนั้นสายธารแห่งความรัญจวนใจก็ไหลล้นออกมาจากร่องกลีบดอกไม้งามจนเลอะเทอะเปรอะเปื้อนบนเตียงนอนไปหมด
ฉินมู่หลานค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่ง ใช้ผ้าคลุมรอบตัวของนางเอาไว้ ให้ตายเถอะ!!! พอโดนเขากระทำเช่นนี้นางก็รู้สึกเขินอายประหลาด
"เจ้าอายข้าหรือ?"
"ไม่อายเพคะ"
"เหตุใดจึงไม่มองหน้าข้าเล่า ชายาเอกของข้า"
ฉินมู่หลานรู้สึกระแวงเขาแล้ว เหตุใดจึงมาพูดจาชวนอ้วกเช่นนี้เล่า นางไม่ชินเอาซะเลย!!!
"ท่านพี่อ๋อง"
"หืม"
"หม่อมฉันเพิ่งเห็นว่าเส้นหมี่ของท่านเหตุใดมันจึงเบาบางลงเพคะ"
"ข้าใช้มือดึงออก"
มู่หรงเสี่ยวหมิงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันไปพบกับฉินมู่หลานที่นั่งหัวเราะจนหัวไหล่สั่น
"เจ้าขบขันสิ่งใด เจ้าบอกว่ามันยาวไปข้าจึงดึงออก"
"เพคะ แต่ควรต้องใช้กรรไกรหรือมีดค่อยๆ ตัดออกเพคะ ใช้มือได้อย่างไร"
"จริงรึ?"
"แสบหรือไม่เพคะ"
"แสบหลายวันเวลาข้าเดินแล้วร้าวไปถึงลำแท่งมังกร"
ฉินมู่หลานนั่งขบขันจนหัวไหล่สั่นไหวอีกครั้ง มู่หรงเสี่ยวหมิงไม่สนใจนาง เขาเดินไปเปิดกล่องเครื่องประดับออกก่อนจะยื่นบางสิ่งส่งให้แก่นาง
"ข้าให้เจ้า"
ฉินมู่หลานหันไปมอง ก่อนจะพบว่ามู่หรงเสี่ยวหมิงกำลังยื่นปิ่นปักผมสีทองที่ดูงดงามมาใส่ไว้ในมือของนาง ปิ่นปักผมที่มีหยกแกะสลักเป็นดอกเหมยสีชมพู ประดับด้วยผีเสื้อสีทองตัวน้อยที่กำลังบินเกาะอยู่บนกลีบดอกเหมย มีไข่มุกสีชมพูร้อยเป็นสายห้อยลงมาตามปีกของผีเสื้อช่างดูงดงามไม่น้อย
"นี่เป็นปิ่นหายากเชียวนะ เป็นของบรรณาการมาจากต่างเมือง ตัวด้ามทำจากทองคำแท้ทั้งหมดเจ้าชอบหรือไม่?"
ฉินมู่หลานมองมู่หรงเสี่ยวหมิงก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น เขาเองก็พอจะเดาความคิดของนางออก จึงนั่งลงข้างกายนาง แล้วโอบกอดนางเอาไว้
"ข้าให้เจ้าเพราะอยากให้ ไม่ได้คิดจะซื้อเจ้าเสียหน่อย"
"จริงหรือเพคะ"
"จริงสิ เจ้าพูดเองว่าขาดแคลนสมบัติไม่ใช่หรือ?"
"แล้วอย่างไรเพคะ?"
"ข้าจะมาทุกวันเจ้าจะได้มีสมบัติเต็มหีบดีหรือไม่?"
ฉินมู่หลานผลักมู่หรงเสี่ยวหมิงออก ก่อนจะลอบสบถด่าทอเขาในใจ
ตายแน่ๆ เขาติดใจนางขึ้นมาเสียแล้ว!!!
"ข้าจะย้ายกองงานมาทำที่ห้องของเจ้าดีหรือไม่?"
"ไม่ดีเพคะ ผู้คนจะนินทาหม่อมฉันได้ว่ามอมเมาพระองค์"
"ช่างหัวมันสิ ใครกล้าว่าเจ้ากัน!!!"
"เหตุใดพระองค์ไม่ไปค้างที่เรือนของน้องหญิงเสี่ยวเยี่ยนจื่อบ้างเล่าเพคะ?"
มู่หรงเสี่ยวหมิงเมื่อคิดถึงเสี่ยวเยี่ยนจื่อขึ้นมาก็ขมวดคิ้วมุ่น
"นางไร้การตอบสนองข้าไม่ชอบ"
ฉินมู่หลาน"..."
"มาต่ออีกรอบเถิด"
"โอ๊ะ ท่านอ๋อง พระองค์ห่วงสุขภาพบ้างนะเพคะ อย่าทรงหักโหม"
"ข้าไม่ไหวแล้ว มานี่!!!"
ค่ำคืนที่แสนอบอุ่น ปรากฏร่างของชายหญิงกอดรัดนัวเนียกันไปมาจนถึงรุ่งสาง เสียงหวานครางกระเส่าสลับกับเสียงเหนื่อยหอบดังออกมาจากในห้องนอนตลอดเวลา จนเหล่านางกำนัลต่างยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าด้วยความเขินอาย