เสี่ยวเยี่ยนจื่อ เมื่อได้เห็นว่ามู่หรงเสี่ยวหมิงและฉินมู่หลานกำลังกอดรัดนัวเนียกันอยู่อย่างแนบชิด อารมณ์โทสะภายในใจก็ยิ่งพลุ่งพล่าน นางลอบกำมือแน่นแต่ยังคงแสร้งตีหน้าไร้เดียงสาและเขินอาย
"ขออภัยพี่หญิงเพคะ น้องไม่ทราบว่าท่านอ๋องจะทรงมาหาพี่หญิงที่นี่"
ฉินมู่หลานยิ้มตาหยี ก่อนจะปล่อยศีรษะของมู่หรงเสี่ยวหมิงให้ออกมาจากร่องอกอวบอิ่มของนาง เขามองนางตาขวาง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ให้เต็มปอด
เกือบตายคาอกแล้วมั้ยล่ะตัวข้า!!!
"โอ๊ะ ท่านพี่อ๋องเสด็จไปที่เรือนน้องเยี่ยนจื่อมาหรือ พี่ไม่รู้ พี่ก็ยืนรับลมอยู่ที่ริมระเบียง จู่ๆ ท่านพี่อ๋องก็วิ่งเข้ามาเสวยนมพี่"
ฉินมู่หลานเอ่ยคำโกหกได้อย่างหน้าตาย มู่หรงเสี่ยวหมิงหันไปมองฉินมู่หลานก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น
เจ้าต่างหากที่กดหน้าข้าลงไปในร่องนมของเจ้า!!!
เสี่ยวเยี่ยนจื่อเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะมองมู่หรงเสี่ยวหมิงด้วยสายตาไร้เดียงสา
"ท่านอ๋อง จู่ๆ ท่านก็ออกจากเรือนหม่อมฉันไป หม่อมฉัน"
"เจ้ากลับไปพักเถอะ คืนนี้ข้าจะค้างที่เรือนฉินมู่หลาน"
"เพคะ"
เสี่ยวเยี่ยนจื่อทำได้เพียงตอบรับอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก ฉินมู่หลานหันไปมองมู่หรงเสี่ยวหมิงด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มู่หรงเสี่ยวหมิงเองก็มองนางด้วยสายตาที่ล้ำลึก
ตายแล้ว!!! บทจะได้กิน ก็ได้กินง่ายๆ เชียว
กินทั้งลำ คิกคิก
ห้องนอน
"เฮ้ออออ"
"ถอนหายใจทำไมกัน!!! อ่านต่อไปสิ!!!"
ฉินมู่หลานปรายตามองมู่หรงเสี่ยวหมิงด้วยแววตาตัดพ้อ
คิดว่าจะได้กินเขาแล้วแท้ๆ
"ท่านพี่อ๋องเพคะ"
"บทสวดพระธรรมขั้นสูง อ่านต่อไป"
ให้ตายเถอะ!!! เขาให้นางอ่านบทสวดมนต์ให้ฟังไปตั้งหลายจบแล้ว
ถ้าอยากจะบวชนัก แล้วจะมีเมียไปเพื่ออะไรกัน!!!
"หม่อมฉันไม่อ่านแล้วเพคะ!!! หม่อมฉันจะนอน"
"ข้าชอบฟังบทสวดเหล่านี้ มันช่วยทำให้จิตใจสงบ ไร้ตัณหาครอบงำ ช่วยให้จิตใจสบาย"
"บวชเถิดเพคะ"
"อย่ามาเถียงข้า!!!"
"เขาเรียกว่าเสนอความคิดเห็นเพคะ"
"จะอ่านหรือไม่!!! ไม่อ่านข้าจะได้กลับไปนอนที่เรือนข้า"
"เดี๋ยวสิเพคะ ท่านพี่อ๋อง"
มู่หรงเสี่ยวหมิงหันไปมองฉินมู่หลานที่ยื่นมือมาดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้ สายตาของนางที่มองเขาดูร้อนแรงเป็นอย่างยิ่ง
"ปล่อยข้า!!!"
"ไหนๆ ก็มาแล้ว ขอดูหน่อยได้หรือไม่เพคะ?"
"ดูอะไร?"
ฉินมู่หลานชี้ไปที่หว่างขาของมู่หรงเสี่ยวหมิงก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
"ข้าง่วง จะนอนแล้ว!!!"
"จะรีบนอนทำไมกันเพคะ? มาทำ...กันก่อนดีหรือไม่เพคะ"
"มู่หลาน!!!"
"ท่านพี่อ๋องนอน หม่อมฉันขึ้นให้ดีหรือไม่เพคะ? ท่านพี่อ๋อง ท่านพี่อ๋อง!!!"
มู่หรงเสี่ยวหมิงใช้ผ้าห่มคลุมร่างจนมิดชิด ก่อนจะพลิกกายนอนหันไปอีกด้าน เพื่อหนีการรบกวนจากฉินมู่หลาน
ฉินมู่หลานทำได้เพียงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความขัดเคือง
เช้าวันต่อมา ทั้งสองกำลังนั่งรับสำรับเช้าที่โต๊ะอาหาร ฉินมู่หลานมองถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าก่อนจะหันไปเอ่ยกับหลิงหลิง
"ข้าไม่ดื่มชา เจ้าไปนำนมอุ่นๆ มาให้ข้า"
"เพคะ"
มู่หรงเสี่ยวหมิงหันมามองฉินมู่หลานเล็กน้อย
"ปกติเจ้าไม่ชอบดื่มนม เจ้าบอกว่ามันเหม็นคาวมิใช่หรือ?"
"หม่อมฉันสุขภาพไม่ดีเพคะ อยากจะลองเปลี่ยนมาดื่มนมดูบ้าง มันก็ไม่ได้คาวมากเพคะ ต้องฝึกดื่มเอาไว้ เผื่อวันหน้าได้ดื่มของที่คาวกว่านี้จะได้ไม่คลื่นไส้เพคะ"
"ของอะไรกันที่คาวกว่านี้?"
ฉินมู่หลานไม่ตอบ เพียงแต่ป้องปากหัวเราะคิกคัก ไม่นานหลิงหลิงก็ยกถ้วยนมสดเข้ามา ฉินมู่หลานสะบัดมือให้หลิงหลิงและเหล่านางกำนัลออกไปจนหมดและสั่งห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามา
"เจ้าไล่พวกนางออกไป แล้วใครจะคอยปรนนิบัติข้ากับเจ้า"
"หม่อมฉันจะปรนนิบัติท่านพี่อ๋องเองเพคะ"
ไม่พูดเปล่า ฉินมู่หลานถอดเสื้อตัวนอกออกจนหมด เหลือเพียงเสื้อตัวในที่บางเบาเพียงเท่านั้น เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่แทบจะล้นทะลักออกมานอกเสื้อ
"มาเพคะ หม่อมฉันรินชาให้นะเพคะ"
ฉินมู่หลานเดินเข้าไปยกกาน้ำชาขึ้นมา แล้วจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ กับมู่หรงเสี่ยวหมิง นางก้มตัวลงต่ำให้เนินอกอยู่พอดีกับสายตาของมู่หรงเสี่ยวหมิง
เขาอดไม่ได้ที่จะปรายตาไปมองนาง แล้วจึงพบกับยอดอกอวบอิ่มที่ใหญ่จนล้นทะลัก กำลังส่ายไปมาอยู่ใกล้ๆ กับใบหน้าของเขา
"ลองบีบดูสักหน่อยไหมเพคะ มองอย่างเดียวคงไม่สนุก"
"กลับไปนั่งได้แล้ว ข้าหิวแล้ว"
"หิวนม?"
"หิวข้าว!!!"
ฉินมู่หลานกลับมานั่งที่โต๊ะ ก่อนจะยกถ้วยนมขึ้นมาจิบเบาๆ
"ซี้ดดด นมนี่หวานมากเพคะ อ๊าสส์!!!"
"เจ้าจะครางทำไม เดี๋ยวนางกำนัลที่อยู่ข้างนอกก็ได้ยินหรอก!!!"
"ก็มันแสบคอนี่เพคะ อ๊อก อ๊อก ถุยยย!!!"
"มู่หลานน!!! หยุดเดี๋ยวนี้!"
หลังจากรับสำรับจนอิ่มแล้ว มู่หรงเสี่ยวหมิงก็ออกมาจากเรือนของฉินมู่หลานเดินตรงไปที่ห้องตำราทันที แล้วจึงปิดประตูเอาไว้โดยไม่ได้ลงกลอน เพราะหน้าประตูจะมีองครักษ์เฝ้าอยู่นายหนึ่ง ผู้ใดจะเข้ามาพบเขาต้องรายงานต่อเขาก่อน
เขาหยิบภาพวาดแดนสวรรค์ขึ้นมาเปิดดู แล้วจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ออกจนหมด
เขาใช้ฝ่ามือใหญ่กอบกุมแก่นกายที่แข็งดุนดัน แล้วจึงรูดชักแท่งเอ็นร้อนขึ้นลงอย่างถี่เร่า
"ซี้ดดดดดด!!!"
ความอยากที่สะสมมาค่อนคืนของเขา กำลังจะพุ่งล้นทะลักออกมาแล้ว
ฉินมู่หลานแอบเดินตามมู่หรงเสี่ยวหมิงมาถึงหอตำรา ก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าประตู
จะรีบไปไหนกันนะ? นางถามเขาก็บอกแค่เพียงจะมาอ่านตำราพระธรรมเพิ่มความสงบใจ ขอไปดูสักหน่อยเผื่อได้เห็นของดีวับๆ แวมๆ
"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ พระชายาเอก กระหม่อมต้องกราบทูลต่อท่านอ๋องก่อน พระองค์จึงจะเข้าไปได้พ่ะย่ะค่ะ"
ฉินมู่หลานปรายตามององครักษ์ผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา
"ข้านัดกับท่านพี่อ๋องเอาไว้ เจ้าหลบไป"
"แต่ว่า...."
"จะหลบดีดีหรือจะหลบด้วยน้ำตา?"
องครักษ์น้อยก้มหน้างุด ก่อนจะยอมหลีกทางให้ฉินมู่หลานอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง
แอ๊ดดด
"ท่านพี่อ๋องเจ้าขาาาา!!!"
"ซี้ดดดด โอ้ววว!!!"
"วร้ายยย น้ำพุ่ง!!!"