เวลาล่วงเลยผ่านมาจวบจนถึงวันที่มู่หรงเสี่ยวหมิงต้องเดินทางไปหมู่บ้านที่เกิดภัยแล้งแล้ว ฉินมู่หลานกับหย่งเยี่ยมาส่งเขาที่หน้าตำหนักด้วยแววตาที่ห่วงหาอาทร
"ดูแลตนเองให้ดี รอข้ากลับมา"
"เพคะ"
มู่หรงเสี่ยวหมิงหันไปมองหย่งเยี่ยด้วยแววตาเรียบเฉย เห็นเพียงนางร่างกายโงนเงนคล้ายจะล้มได้ตลอดเวลา นางกำนัลข้างกายต้องคอยประคองเอาไว้ ได้ยินมาว่าร่างกายของนางไม่ค่อยจะแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก
มู่หรงเสี่ยวหมิงขึ้นนั่งบนหลังม้า เขาหันมามองนางอีกครั้งก่อนที่ร่างของเขาจะลับหายไปจากสายตาของนาง
"กลับเข้าเรือนเถิด ใบหน้าเจ้าซีดเซียวเช่นนี้ ให้ข้าไปตามหมอหลวงมาดูเจ้าเสียหน่อยดีหรือไม่?"
"ขอบพระทัยพี่หญิงเพคะ อาการเช่นนี้น้องเป็นมาตั้งแต่จำความได้ ไม่ต้องตามหมอหลวงมาให้เสียเวลาหรอกเพคะ"
ฉินมู่หลานขมวดคิ้ว มองหย่งเยี่ยอย่างพิจารณาเล็กน้อย
ค่ำคืนที่ไร้มู่หรงเสี่ยวหมิงคอยเคียงข้างกายนาง มันช่างเงียบเหงาและเหน็บหนาวเกินทน ฉินมู่หลานออกมายืนรับลมที่ระเบียง สายตาเหม่อมองไปบนท้องฟ้า เฝ้าคิดถึงคนไกล ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะถึงที่หมายแล้วหรือยัง จะลำบากเพียงใดยามเมื่ออยู่ไกลจากนาง
"พระชายาเอกเพคะ ไหวหรือไม่เพคะ?"
"เอาออกไปข้าเหม็นกลิ่นนมสดนี่เหลือทน"
ฉินมู่หลานสะบัดมือให้หลิงหลิงนำถ้วยนมสดที่นางเคยชอบออกไปไกลๆ นางรู้สึกเหม็นคาวมันเกินจะทน เป็นเช่นนี้มาร่วมเดือนแล้วด้วย
"หมอหลวงมาแล้วเพคะพระชายาเอก"
ฉินมู่หลานพยักหน้าเล็กน้อย นางเอนกายลงพิงหมอนที่หัวเตียง รู้สึกเวียนหัวเป็นอย่างยิ่ง
"ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะพระชายาเอก"
ฉินมู่หลานพยักหน้าให้หมอหลวงที่นำผ้าผืนบางมาคลุมที่ข้อมือของนาง ก่อนจะเริ่มตรวจดูชีพจร
"ระยะนี้มีอาการเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?"
"ข้าเหม็นนมสดร้อนที่ข้าเคยชอบกินบ่อยๆ แล้วก็เวียนหัวด้วย"
หมอหลวงพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะตั้งใจตรวจดูชีพจรอีกครั้ง
"ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ ทรงตั้งครรภ์ได้ร่วมเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"จริงหรือ?"
ฉินมู่หลานหันไปเอ่ยถามหมอหลวงด้วยแววตาที่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง จริงสิ รอบเดือนนางขาดหายไปร่วมเดือนแล้ว เหตุใดนางจึงลืมสังเกตตนเองเช่นนี้
"หลิงหลิงตกรางวัลให้แก่ท่านหมอ ต่อไปนี้ท่านจะต้องมาดูแลครรภ์นี้ของข้าเสียแล้ว"
"เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ อีกเดี๋ยวกระหม่อมจะจัดยาบำรุงนำมาถวาย ระยะนี้ขอให้พระชายาเอกทรงรักษาสุขภาพด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
"รู้แล้ว"
ฉินมู่หลานพยักหน้าเล็กน้อย หลังจากหมอหลวงออกไปแล้ว นางก็ยกมือขึ้นมาลูบคลำบริเวณหน้าท้องของตนเองอย่างยินดี
นี่สินะความรู้สึกที่ว่า รักตั้งแต่ยังไม่เคยได้พบเจอหน้ากัน
ข่าวการตั้งครรภ์ของฉินมู่หลานยังไม่มีใครรู้มากนัก นอกจากคนของจวนตระกูลฉิน บิดามารดาของนางมาเยี่ยมอยู่บ่อยครั้ง ฮองเฮาฉินเหยาเซียวรู้สึกตื่นเต้นดีใจแทนนางเป็นอย่างมาก
ฉินมู่หลานเข้าวังหลวงมาเข้าเฝ้าฉินเหยาเซียวตามพระราชโองการที่ส่งไปถึงตำหนักชินอ๋อง หากนางไม่ออกมาก็คงจะเป็นการเสียมารยาทไม่น้อย
"ข้าดีใจกับเจ้าด้วยนะ เจ้าช่างมีบุญวาสนาเสียจริง ข้าเองอภิเษกกับฝ่าบาทมาตั้งหลายปีแต่ยังไร้วี่แววจะตั้งครรภ์ ช่างน่าละอายยิ่งนัก"
"ขอบพระทัยท่านอาเพคะ ท่านอาอย่าทรงกังวลไปเลยเพคะ อีกไม่นานจะต้องตั้งครรภ์พระโอรสเป็นแน่เพคะ"
"อืม ชินอ๋องกลับมาคงจะดีใจไม่น้อย"
"เพคะ หม่อมฉันก็รอวันที่เขาจะกลับมา"
ฉินเหยาเซียวยิ้มตาหยี มองฉินมู่หลานด้วยสายตาเอ็นดู
"หย่งเยี่ยสร้างความรำคาญใจให้แก่เจ้าหรือไม่ นางเองก็ป่วยมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ข้าสงสารนางเหลือเกิน"
ฉินมู่หลานไม่ได้แสดงสีหน้าใดใด นางเพียงส่ายหน้าเล็กน้อย
"ไม่เลยเพคะ วันๆ นางจะเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน นานๆ จะออกมาสักครั้งหนึ่ง"
"อืม นางเป็นคนที่เรียบง่าย ไม่ชอบสุงสิงกับผู้ใด เจ้าก็อย่าไปถือสานางเล่า"
"เพคะ"
หลังจากที่พูดคุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค ฉินมู่หลานก็เดินทางกลับตำหนักชินอ๋อง วันนี้อากาศค่อนข้างอบอ้าวไม่น้อย นางจึงเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้
หลังจากดับไฟเรียบร้อยแล้ว หลิงหลิงก็ออกไปเฝ้าที่หน้าประตูห้องนอน ฉินมู่หลานรู้สึกไม่สบายตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากอาบน้ำและรับสำรับเย็นเรียบร้อย นางจึงเข้านอนทันที
กึก กึก
ฉินมู่หลานที่กำลังหลับสนิท ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ดังขึ้นมาภายในห้อง แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ก็ปรากฏร่างของคนชุดดำพุ่งเข้ามาหาตัวนางและใช้มือปิดปากนางเอาไว้
"อื้อออ!!!"
"อย่าส่งเสียงหากไม่อยากตายอยู่ตรงนี้!!!"
ฉินมู่หลานถูกมันวางยาสลบจนไม่ได้สติ มารู้สึกตัวอีกทีเพราะถูกพวกมันสาดด้วยน้ำที่เย็นจนแทบหนาวสั่น
ฉินมู่หลานเงยหน้าขึ้นไปมองรอบๆ ด้าน มีเพียงบ้านเก่าๆ ซอมซ่อหลังหนึ่งเท่านั้น นางไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตนเองถูกจับตัวมาไว้ที่ใด
"ฟื้นแล้วรึ?"
ฉินมู่หลานหันไปมองตามเสียงหวานใสที่คุ้นหู ก่อนจะต้องตกใจเมื่อได้พบกับใบหน้าของสตรีผู้นั้น
"หย่งเยี่ย!!!"
"ใช่ ข้าเอง!"
"ทำไมเจ้า!!!?"
"นางฟื้นแล้วหรือ?"
"เพคะฮองเฮา"
ฮองเฮา?
ฉินมู่หลานหันไปมอง ก็ได้พบกับใบหน้าที่แสนคุ้นเคย ใบหน้าที่เอ็นดูรักใคร่ห่วงใยนางมาตลอด
"ฟื้นแล้วหรือหลานรักของอา"
ฉินเหยาเซียว!!!