001
แม่ของข้านั้น..........แปลก
หากมองให้ลึกลงไปในนิสัยของคนในหมู่บ้านแห่งนี้......ไม่สิ ในที่แห่งนี้แล้วล่ะก็ ท่านเป็นคนที่แปลกจนข้าอดแปลกใจไม่ได้ว่าไฉนท่านถึงยังทำตัวอยู่แบบนั้น
ถึงจะถามท่านพ่อไปท่านก็บอกแค่ว่า ผู้ใหญ่มักอยากกลายเป็นเด็กเสมอแหละ ข้าเองก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมท่านพ่อถึงต้องพูดเช่นนั้นกันด้วยนะ
สำหรับข้าแล้ว การโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีนั้น เป็นหน้าที่ที่ควรจะทำ เราถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องโตขึ้นแล้วก็ต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด
ข้าได้แต่คิดแล้วคิดอีกแต่สุดท้ายก็คิดไม่ออก จนสุดท้ายข้าก็ไม่เคยมองท่านแม่ในแง่ดีเลย.....
ทุกครั้งไปท่านมักจะทำตัวราวกับเป็นเด็กอยู่เสมอ ถึงแม้หน้าตาและอายุอานามจะเลยวัยนั้นไปแล้วก็ตามที
ทุกครั้งที่ไปเดินซื้อของด้วยกันท่านมักจะหยุดเล่นกับเด็กแถวนั้นจนคนแถวนั้นจำหน้าได้
ทุกครั้งที่ไปเที่ยวงานเทศกาลท่านก็มักจะทำขนมยัตสึฮาชิ ไดฟุกุ โมนากะ ไม่ก็ดังโงะ นำมาแจกจ่ายเด็กๆและก็คนในหมู่บ้านกินกันทุกปี
ทุกครั้งที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ ท่านก็มักจะเป็นคนที่คอยทำยารักษาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยแทบจะทุกครั้ง
ทุกครั้งที่จะจัดงานรื่นเริงประจำหมู่บ้าน ท่านก็จะเข้าร่วมแบบไม่ขาดสาย
คอยช่วยเหลือคนในหมู่บ้านอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นเรื่องง่ายๆหรือเรื่องยากๆ
ใครเดือดร้อนก็ช่วยเขาไปเสียหมดจนข้าก็รู้สึกไม่ชอบใจกับพฤติกรรมนี้ของท่านแม่เสียเท่าไหร่
พวกเรามีปากมีเสียงกับเรื่องนี้ไปไม่รู้เท่าไหร่.......เถียงกันไม่รู้จักจบ
สำหรับข้านั้น....วัยเด็กก็เป็นเพียงแค่ทางผ่านที่ไม่มีอะไรน่าจดจำ ของจริงคือวัยผู้ใหญ่ต่างหากล่ะ
เถียงกันข้ามชาติ.......ด้วยเรื่องโง่ๆ
เพียงแต่.......เพียงแต่......
เพียงแต่ข้า......ไม่เคยถามท่านแม่เลยว่าทำไม.....ทำไมถึงต้องทำตัวแบบนั้นกัน
ท้ายที่สุดข้าก็แค่ไม่ชอบใจที่ท่านแม่ทำตัวแบบนั้นเพียงแค่นั้นเอง
คนโง่ก็คือข้า......ไม่เคยคิดจะถาม ไม่เคยคิดจะเข้าใจ และคนที่เข้าไปถามท่าน ไปบอกให้ท่านระบายมันออกมาไม่ใช่ข้า
แต่กลับเป็นลูกสาวของข้าเอง และในท้ายที่สุด
กว่าจะได้รู้เหตุผลข้อนั้นก็สายไปเสียแล้ว