กลิ่น... มันเป็นสิ่งแรกที่กระตุ้นโสตประสาทของผมให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่แสนยาวนาน
แต่ทว่า มันไม่ใช่กลิ่นหอมกรุ่นของกระเทียมเจียวที่กำลังเหลืองได้ที่ ไม่ใช่กลิ่นของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนงวด และไม่ใช่กลิ่นของใบกะเพราที่ถูกความร้อนจนส่งกลิ่นฉุนเตะจมูกแบบที่ผมคุ้นเคยมาตลอดชีวิต
มันคือกลิ่นของ 'ความว่างเปล่า'
กลิ่นที่คล้ายกับน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล ผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ และความเย็นเยียบที่ทำให้ขนลุกซู่ ผมพยายามขยับตัว แต่กลับพบว่าร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยกระสอบข้าวสารสิบกิโล เปลือกตาของผมขยับยุบยิบ ก่อนจะค่อยๆ ปรือขึ้นสู้กับแสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าที่ส่องลงมาจากเพดานโลหะแคบๆ
"ที่ไหนวะเนี่ย..."
เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นเสียงของตัวเอง ลำคอแห้งผากราวกับทะเลทราย ผมพยุงตัวลุกขึ้นนั่งกุมขมับ ความเจ็บปวดแล่นจี๊ดขึ้นมาในหัวราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง พร้อมกับกระแสความทรงจำแปลกประหลาดที่ไหลทะลักเข้ามาเป็นฉากๆ
ภาพของดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่ ยานอวกาศรูปร่างล้ำยุคที่บินโฉบไปมาบนท้องฟ้าที่ไม่มีก้อนเมฆ เมืองที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าที่ทำจากกระจกและโลหะ... และที่สำคัญที่สุด คือความทรงจำของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีชื่อเดียวกับผม... 'ข้าวจ้าว'
ผมคือ 'ข้าวจ้าว' ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปี เจ้าของร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ ในซอยเปลี่ยวของกรุงเทพมหานคร ปี 2026 ผมจำได้แม่นยำว่าตัวเองเพิ่งจะปิดร้าน ฝนตกหนักมาก ผมลื่นล้มหัวฟาดขอบเตาแก๊สตอนกำลังจะเก็บหม้อต้มยำกุ้ง... แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป
แต่ตอนนี้ ความทรงจำในสมองกลับบอกผมว่า ผมคือ 'ข้าวจ้าว' เด็กกำพร้าวัยสิบเก้าปี อาศัยอยู่ในสลัมชั้นล่างของอาณานิคมอวกาศ 'เซกเตอร์ 7' ในปีคริสต์ศักราช 3024!
"ล้อเล่นใช่มั้ย... ข้ามเวลามาพันปีเนี่ยนะ!?"
ผมสบถออกมาอย่างเหลือเชื่อ เอามือตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ หวังว่านี่จะเป็นแค่ความฝันตลกๆ ที่เกิดจากการดมกลิ่นก๊าซหุงต้มมากเกินไป แต่ความเจ็บแสบที่แก้มเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า นี่คือความจริง
ห้องที่ผมอยู่ตอนนี้มีขนาดเล็กยิ่งกว่าห้องน้ำในร้านอาหารตามสั่งของผมเสียอีก มันเป็นแคปซูลโลหะสี่เหลี่ยมที่มีเพียงเตียงแข็งๆ โต๊ะพับได้หนึ่งตัว และช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ผนังซึ่งน่าจะเป็นหน้าต่าง เมื่อมองออกไป สิ่งที่เห็นไม่ใช่ถนนที่มีรถตุ๊กตุ๊กวิ่งผ่าน แต่เป็นป้ายโฆษณาโฮโลแกรมสามมิติขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ โฆษณาขาย 'พลังงานบริสุทธิ์' และ 'ทัวร์ชมหลุมดำ'
โลกใบนี้ก้าวล้ำไปไกลเกินกว่าที่สมองของพ่อครัวบ้านๆ อย่างผมจะจินตนาการถึง มนุษยชาติได้ละทิ้งโลกที่เสื่อมโทรม อพยพมาตั้งรกรากบนดวงดาวต่างๆ สร้างจักรวรรดิอวกาศที่ยิ่งใหญ่ เทคโนโลยีพัฒนาไปจนถึงขีดสุด...
ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...
เสียงสัญญาณเตือนแหลมๆ ดังขึ้นจากข้อมือซ้ายของผม ดึงสติผมกลับมาจากความตื่นตะลึง ผมก้มลงมอง พบว่ามีกำไลโลหะสีเงินสวมอยู่ มันส่องแสงสีแดงกะพริบถี่ๆ ก่อนจะฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นมากลางอากาศ เป็นหน้าต่างข้อความสีแดงเถือกที่ทำให้หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
[การแจ้งเตือนจากธนาคารกลางแห่งจักรวรรดิ]
ชื่อบัญชี: ข้าวจ้าว (หมายเลขพลเมือง: 778-900-X)
สถานะ: ค้างชำระหนี้สินระดับวิกฤต
ยอดหนี้ค้างชำระทั้งหมด: 5,000,000 เครดิต
กำหนดชำระงวดต่อไป: ภายใน 72 ชั่วโมงมาตรฐาน (จำนวน 50,000 เครดิต)
หมายเหตุ: หากท่านไม่สามารถชำระหนี้ตามกำหนด สถานะพลเมืองของท่านจะถูกเพิกถอน และจะถูกส่งตัวไปยังเหมืองแร่ทาร์ตารัส (เขตแดนอันตรายระดับ 5) เพื่อใช้แรงงานชำระหนี้ตลอดชีวิต
"หะ... ห้าล้าน!?" ผมเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า "ไอ้เด็กนี่มันไปทำอะไรมาวะถึงติดหนี้ตั้งห้าล้านเครดิต! แล้วเหมืองแร่ทาร์ตารัสคืออะไร! ชื่อเหมือนนรกเลยว้อย!"
ผมรีบขุดคุ้ยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมด้วยความตื่นตระหนก ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เริ่มประติดประต่อกัน... ข้าวจ้าวคนเดิมเป็นเด็กกำพร้าที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็น 'นักโภชนาการ' (ซึ่งเป็นอาชีพที่ได้รับความเคารพสูงสุดในยุคนี้) เขาหลงเชื่อคำโฆษณาของสถาบันเถื่อนที่อ้างว่าจะสอนสูตรการสังเคราะห์อาหารระดับสูง จึงไปกู้เงินนอกระบบจากเครือข่ายใต้ดินของ 'The Syndicate' มาจ่ายค่าเทอม สุดท้ายสถาบันนั้นก็เชิดเงินหนีหายไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มต้องแบกรับหนี้ก้อนโตพร้อมดอกเบี้ยมหาโหด จนสุดท้ายเขาก็ตรอมใจและช็อกตายในห้องแคปซูลซอมซ่อแห่งนี้
"โธ่เอ๊ย... ไอ้หนูเอ๊ย ทำไมแกถึงซื่อบื้อขนาดนี้" ผมถอนหายใจยาว ลูบหน้าตัวเองอย่างอ่อนล้า "แล้วฉันล่ะ... เพิ่งตื่นมาก็กลายเป็นลูกหนี้ห้าล้านเลยเนี่ยนะ ชีวิตสู้กลับยิ่งกว่าตอนแก๊สหมดกลางรายการทำอาหารอีก!"
ผมทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงแข็งๆ พยายามตั้งสติ ความเครียดเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง... ไม่สิ ไม่ใช่แค่ความเครียด แต่มันคือความรู้สึกโหวงๆ ที่คุ้นเคย
จ๊อกกก~
เสียงท้องร้องดังสนั่นลั่นห้องแคปซูล ความหิวประท้วงอย่างรุนแรง ร่างกายนี้คงไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว
"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง... จะหาเงินห้าล้าน ยังไงก็ต้องกินข้าวก่อน"
ผมพยุงร่างอันผอมแห้งลุกขึ้น เดินสำรวจไปทั่วห้องแคปซูลเพื่อหาของกิน โชคดีที่ใต้โต๊ะพับมีตู้เก็บของเล็กๆ ซ่อนอยู่ ผมรีบเปิดมันออกด้วยความหวังว่าจะเจอบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หรือปลากระป๋องสักกระป๋อง
แต่สิ่งที่พบกลับเป็นกล่องพลาสติกใส ภายในบรรจุแท่งสี่เหลี่ยมสีเทาหม่นๆ หน้าตาเหมือนยางลบดินสอก้อนใหญ่ๆ บนกล่องมีตัวหนังสือพิมพ์ไว้ว่า 'Nutri-Block: อาหารสังเคราะห์มาตรฐานรัฐบาล (รสไก่) '
"นี่น่ะเหรออาหารยุคอวกาศ... หน้าตาเหมือนอาหารเม็ดหมาเลย"
ผมหยิบแท่งสีเทานั้นขึ้นมาพิจารณา ความทรงจำของร่างเดิมบอกผมว่า ในยุคปี 3024 นี้ 'อาหารปรุงสด' ถือเป็นของหายากและเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยระดับมหาเศรษฐีเท่านั้น มนุษยชาติส่วนใหญ่บริโภคอาหารสังเคราะห์ที่สถาบันโภชนาการคำนวณสารอาหารมาให้พอดีกับความต้องการของร่างกาย พวกเขาไม่สนใจรสชาติ ไม่สนใจกลิ่น สนใจแค่ 'ประสิทธิภาพ' และ 'การยืดอายุขัย'
ผมสูดดมแท่งโภชนาการนั้น... ไม่มีกลิ่นอะไรเลย นอกจากกลิ่นพลาสติก
ด้วยความหิวที่กัดกินกระเพาะ ผมจำใจกัดแท่งสีเทานั้นเข้าไปเต็มคำ
กร้วม...
วินาทีที่ฟันกระทบกับเนื้อสัมผัส ความรู้สึกสยดสยองก็แล่นปราดไปทั่วทั้งโพรงปาก! มันสาก ร่วน และแห้งผากเหมือนเคี้ยวกระดาษลังที่เปียกน้ำแล้วนำไปตากแห้งใหม่ ส่วนรสชาตินั้น... มันมีความเค็มจางๆ ผสมกับกลิ่นสารเคมีประหลาดๆ ที่ดันทุรังจะบอกสมองว่านี่คือรสไก่ แต่มันกลับเหมือนรสชาติของพลาสติกที่ละลายในไมโครเวฟมากกว่า!
"แหวะ!!"
ผมบ้วนมันทิ้งลงถังขยะแทบจะในทันที ลิ้นชาดิก น้ำตาคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะซึ้ง แต่เพราะความทรมาน!
"นี่มันขยะ! ขยะชัดๆ! คนยุคนี้กินของแบบนี้เข้าไปได้ยังไงวะ! อาหารแบบนี้มันดูถูกลิ้นของพ่อครัวอย่างฉันเกินไปแล้ว!"
ผมตะโกนลั่นห้อง ความโกรธเกรี้ยวในฐานะเชฟผู้รักการทำอาหารพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง การต้องมาเป็นหนี้ห้าล้านว่าแย่แล้ว แต่การต้องมาทนกินอาหารรสชาติเหมือนดินน้ำมันผสมกระดาษลังแบบนี้... ผมยอมตายเสียดีกว่า!
ติ๊ง!
จู่ๆ เสียงใสๆ คล้ายกระดิ่งก็ดังขึ้นในหัวของผม ตามมาด้วยหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า มันไม่ใช่หน้าต่างทวงหนี้สีแดง แต่เป็นอินเทอร์เฟซที่ดูสะอาดตาและล้ำสมัย
[ตรวจพบคลื่นสมองที่มีความปรารถนาด้านรสชาติระดับสูงสุด]
[กำลังทำการเชื่อมต่อ... 10%... 50%... 100%]
[ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ 'ระบบกู้คืนรสชาติ' (Flavor Restoration System) ]
"ระ... ระบบ? ระบบแบบในนิยายแฟนตาซีที่เคยอ่านน่ะเหรอ!?" ผมสะดุ้งโหยง มองหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความตกตะลึง
[ถูกต้อง โฮสต์คือผู้ถูกเลือก หน้าที่ของคุณคือการนำ 'ศิลปะแห่งการปรุงอาหารที่แท้จริง' กลับคืนสู่จักรวาลที่สูญเสียสุนทรียภาพแห่งการกินนี้ไป]
[สถานะปัจจุบันของโฮสต์: พ่อครัวฝึกหัดระดับล่างสุด / ยอดเงินคงเหลือ: 0 เครดิต / หนี้สิน: 5,000,000 เครดิต]
[เพื่อเป็นการต้อนรับ ระบบขอมอบ 'แพ็กเกจยังชีพเริ่มต้น' ให้แก่โฮสต์]
แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นที่พื้นห้อง เมื่อแสงจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำเอาผมแทบหยุดหายใจ
มันไม่ใช่ดาบเลเซอร์ ไม่ใช่ปืนพลาสม่า แต่เป็น... 'ไข่ไก่ออร์แกนิก' สีเนื้อเนียนสวยจำนวนสามฟอง ที่ถูกจัดเรียงอย่างทะนุถนอมในกล่องกันกระแทก พร้อมกับขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลอมทอง ส่งกลิ่นหอมเค็มๆ ที่คุ้นเคยทะลุฝาจุกก๊อกออกมา...
"น้ำปลาแท้หมักธรรมชาติ..." ผมคุกเข่าลงบนพื้น มือสั่นเทาขณะหยิบขวดน้ำปลาขึ้นมา น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้ม "ของจริง... นี่มันของจริง! ไม่ใช่สารสังเคราะห์!"
[ไอเทมที่ได้รับ: ไข่ไก่สายพันธุ์แท้ (ไม่ตัดต่อพันธุกรรม) x3 , น้ำปลาหมักธรรมชาติระดับพรีเมียม x1]
[ภารกิจแรก: ปรุงอาหารจานแรกของคุณเพื่อกระตุ้นต่อมรับรสของโลกใบนี้]
[รางวัลเมื่อสำเร็จ: ปลดล็อกเตาแม่เหล็กไฟฟ้าอเนกประสงค์ และเงินทุนตั้งต้น 500 เครดิต]
ผมมองไข่ไก่ในมือ สลับกับหน้าจอภารกิจ แววตาที่เคยสิ้นหวังของผมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่น เลือดของพ่อครัวที่ไหลเวียนอยู่ในกายกำลังเดือดพล่าน
ในโลกที่ผู้คนหลงลืมไปแล้วว่า 'ความอร่อย' คืออะไร ในยุคที่มนุษย์กินเพียงเพื่อประทังชีวิตราวกับเครื่องจักร... ผมนี่แหละ จะเป็นคนปลุกพวกเขาให้ตื่นขึ้นมาเอง!
ผมเหลือบไปเห็นเครื่องทำความร้อนเล็กๆ ที่มุมห้อง ซึ่งปกติน่าจะมีไว้สำหรับอุ่นแท่งโภชนาการ ผมเดินตรงดิ่งไปที่นั่น คว้ากระทะโลหะเก่าๆ ที่ขึ้นสนิมนิดหน่อยมาขัดล้างจนสะอาดเอี่ยม เปิดเครื่องทำความร้อนจนสุด หยดน้ำมันสกัดจากพืชที่มีติดห้องอยู่นิดหน่อยลงไป
ผมตอกไข่ไก่สองฟองลงในชามพลาสติก เหยาะน้ำปลาลงไปสองหยดถ้วน... ความหอมของน้ำปลาหมักธรรมชาติเตะจมูกทันที ผมใช้ส้อมตีไข่ด้วยความเร็วและจังหวะที่แม่นยำ เสียง ชิ้งๆๆ ของส้อมกระทบชามดังก้องไปทั่วห้อง มันคือจังหวะดนตรีที่ไพเราะที่สุดสำหรับผม
เมื่อน้ำมันในกระทะเริ่มร้อนจนมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา ผมก็จัดการเทไข่ที่ตีจนฟูลงไป
ฉ่าาาาาาา!!!!!
เสียงไข่กระทบน้ำมันร้อนจัดดังสนั่น ฟองไข่ฟูฟ่องขึ้นมาขอบกระทะ เปลี่ยนจากสีเหลืองนวลเป็นสีเหลืองทองอร่าม กลิ่นหอมของไข่ที่ถูกทอดกรอบๆ ผสมผสานกับกลิ่นน้ำปลาที่ถูกความร้อน ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว!
กลิ่นหอมนี้มันทรงพลังมาก ทรงพลังเกินกว่าที่ห้องแคปซูลเล็กๆ จะกักเก็บไว้ได้ มันเริ่มลอยลอดช่องระบายอากาศ พัดผ่านไปตามท่อแอร์ ทะลุทะลวงออกไปสู่โถงทางเดินของอพาร์ตเมนต์สลัมแห่งนี้
ผมสะบัดกระทะเบาๆ พลิกไข่เจียวกลับด้านอย่างชำนาญ ปล่อยให้ความร้อนทำให้ไข่สุกกรอบกำลังดีทั้งสองด้าน ก่อนจะตักขึ้นมาพักไว้บนจาน
สีเหลืองทองอร่าม ขอบกรอบฟู ตรงกลางนุ่มชุ่มฉ่ำ... นี่คือ 'ไข่เจียว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ผมเคยทอดมา!
ผมกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบไข่เจียวชิ้นโตเข้าปาก
กร้วม...
สัมผัสแรกคือความกรอบของขอบไข่ ตามมาด้วยความนุ่มละมุนของเนื้อด้านใน รสเค็มกลมกล่อมของน้ำปลาผสานกับความมันของไข่ไก่ออร์แกนิก ระเบิดกระจายไปทั่วกระพุ้งแก้ม ความอร่อยที่แสนจะเรียบง่าย แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน มันเยียวยาทั้งความหิวและจิตใจที่บอบช้ำได้อย่างหมดจด
"อร่อยโคตร..." ผมพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า เคี้ยวไข่เจียวตุ้ยๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย
ในขณะที่ผมกำลังดื่มด่ำกับมื้ออาหารแรกในโลกอนาคต โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า กลิ่นหอมของไข่เจียวจานนี้ ได้ลอยออกไปไกลแสนไกล... ไกลจนไปเตะจมูกของ 'ใครบางคน' ที่กำลังนำกองกำลังทหารลาดตระเวนอยู่เบื้องล่างของตึก
ใครบางคน... ที่กำลังจะเข้ามาพลิกชีวิตที่เป็นหนี้ห้าล้านของผม ให้วุ่นวายและ 'ฟิน' ยิ่งกว่าเดิม!