กลิ่นเหม็นอับของสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นโอโซนไหม้คาวลอยแตะจมูก สัมผัสเย็นเฉียบจากพื้นโลหะใต้แผ่นหลังปลุกสติสัมปชัญญะที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่างสีนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากหลอดไฟบนเพดาน
เพดานสีเทาหม่นเต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน โครงสร้างเหล็กเส้นระโยงระยางเหนือศีรษะไม่ใช่ฝ้าเพดานห้องเช่ารูหนูย่านลาดพร้าวที่คุ้นเคย กลิ่นกระเทียมเจียวและพริกขี้หนูคั่วที่ควรจะติดจมูกจากร้านอาหารตามสั่งปากซอยสูญหายไป แทนที่ด้วยอากาศแห้งแล้งชวนให้อึดอัด ฝ่ามือสากกร้านยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงเหล็กแคบๆ สปริงใต้ฟูกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู
สมองปวดหนึบราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบซ้ำๆ ภาพความทรงจำแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนไหลบ่าทะลักทะลวงเข้าสู่โสตประสาท ชายหนุ่มยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับ ฟันคมกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อสกัดกั้นเสียงร้อง
ชื่อของร่างนี้คือ ‘ข้าวจ้าว’ เหมือนชื่อเดิมของเขาทุกกระเบียดนิ้ว เด็กหนุ่มกำพร้าผู้อาศัยอยู่ในเขตสลัมชั้นล่างสุดของดาวเคราะห์เมืองหลวง ในปีศักราชดวงดาวที่ 3024
ดวงตาเบิกกว้างเมื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าได้ชัดเจน ผนังห้องด้านหนึ่งเป็นกระจกขุ่นมัว ทิวทัศน์ภายนอกไม่ใช่ตึกแถวทรุดโทรมหรือสายไฟระโยงระยาง แต่เป็นห้วงอากาศมืดมิดที่มีพาหนะรูปร่างคล้ายแคปซูลไร้ล้อพุ่งแหวกอากาศตัดกันไปมาเป็นสายประกายแสง ตึกระฟ้าสร้างจากโลหะสีเงินสะท้อนแสงไฟนีออนพุ่งทะยานเสียดแทงทะลุหมู่เมฆหนาทึบ
ข้าวจ้าวทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มต่างโลก ข้อมูลในหัวระบุชัดเจนว่าร่างนี้ใช้ชีวิตเหลวแหลกไร้แก่นสาร การพนันออนไลน์บนเครือข่ายอวกาศสูบกลืนทรัพย์สินทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ลำลำพังแค่เป็นคนไร้บ้านในยุคอนาคตก็นับว่าเลวร้ายพอแรงแล้ว ทว่าฝันร้ายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
ข้อมือซ้ายรู้สึกหนักอึ้ง กำไลโลหะสีเงินวาววับรัดแน่นอยู่เหนือกระดูกข้อมือ หน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงสีแดงฉานเด้งลอยขึ้นมากลางอากาศตรงหน้า ตัวเลขดิจิทัลขยับเปลี่ยนสถานะพร้อมเสียงเตือนแหลมเล็ก
[แจ้งเตือนหนี้สินคงค้าง: 5,000,000 เครดิต]
[สถานะ: ผิดนัดชำระงวดที่ 3]
[เส้นตายการชำระดอกเบี้ย 10,000 เครดิต: ภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นจะเข้าสู่กระบวนการยึดอวัยวะชำระหนี้]
ลมหายใจสะดุดกึก ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระแทกซี่โครงรัวเร็วทะลุขีดจำกัด เหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามไรผม หยดไหลลงมาตามกรอบหน้า ข้าวจ้าวเผลอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หนี้ห้าล้านเครดิตในโลกที่ค่าแรงขั้นต่ำวันละไม่ถึงร้อยเครดิต ตัวเลขนรกพวกนี้คือใบสั่งตายชัดๆ ชาติที่แล้วยืนผัดข้าวจนหน้ามืดเพื่อส่งเสียตัวเองเรียน ชาตินี้ตื่นมาก็โดนสวมรอยเป็นลูกหนี้แก๊งมาเฟียทวงหนี้โหด
เสียงกระเพาะอาหารบีบรัดตัวดังก้องกังวาน ความหิวโหยโจมตีระบบร่างกาย ข้าวจ้าวผุดลุกขึ้นยืน สองขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะก้าวเดินสำรวจห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีขนาดใหญ่กว่าโลงศพเพียงนิดเดียว กองเสื้อผ้าเนื้อผ้าสังเคราะห์สีทึบกองพะเนินมุมห้อง บนโต๊ะสเตนเลสบุบเบี้ยวริมหน้าต่างมีซองฟอยล์สีเงินวางทิ้งไว้สองซอง
หน้าซองพิมพ์ตัวอักษรภาษาดวงดาว ซึ่งสมองของร่างนี้แปลความหมายออกได้ทันที ‘อาหารเหลวสังเคราะห์ รสไก่เผ็ด’
สองมือฉีกซองฟอยล์ออก กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกทำเอาใบหน้าเหยเก มันไม่ใช่กลิ่นไก่ย่างหรือพริกป่น แต่เป็นกลิ่นคล้ายพลาสติกไหม้ผสมกับสารเคมีทำความสะอาดห้องน้ำ ข้าวจ้าวกลั้นใจบีบของเหลวข้นหนืดสีส้มหม่นๆ เข้าปาก หวังเพียงให้กระเพาะมีสิ่งหล่อเลี้ยง
รสสัมผัสฝาดเฝื่อนกระจายทั่วลิ้น ความรู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวกระดาษลังแช่น้ำยาล้างจานเก่าๆ กลิ่นคาวสารเคมีตีตื้นขึ้นจมูก
พรวด!
ข้าวจ้าวบ้วนของเหลวสีส้มทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะ สองมือค้ำยันขอบโต๊ะ โก่งคออาเจียนเอาน้ำย่อยออกมาจนหน้าแดงก่ำ ลิ้นรับรสของอดีตพ่อครัวร้านอาหารตามสั่งถูกทรมานขั้นรุนแรง มนุษย์ยุคนี้ใช้ชีวิตอยู่กับขยะเหลวพวกนี้ได้ยังไงกัน รสชาติบัดซบไร้จิตวิญญาณ โครงสร้างอาหารไม่มีแม้แต่องค์ประกอบของเนื้อสัตว์หรือพืชผักธรรมชาติ
[ระบบกู้คืนรสชาติที่หายไป ทำการติดตั้งเสร็จสมบูรณ์]
เสียงโมโนโทนไร้สโคปอารมณ์ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากกำไลข้อมือ แต่ดังก้องอยู่ภายในสมอง ลูกบอลแสงสีขาวนวลขนาดเท่ากำปั้นลอยทะลุออกมาจากความว่างเปล่า หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าข้าวจ้าว แสงสว่างจางๆ ของมันส่องกระทบใบหน้าซีดเซียว
[สวัสดีโฮสต์หมายเลข 9527 ยินดีต้อนรับสู่ยุคดวงดาวอันแสนจืดชืด]
[ระบบตรวจสอบพบทักษะการประกอบอาหารโบราณระดับสูงในฐานข้อมูลวิญญาณของคุณ นี่คือข้อได้เปรียบเพียงหนึ่งเดียวสำหรับการรอดชีวิต]
ข้าวจ้าวจ้องมองลูกบอลแสงตรงหน้า ริมฝีปากแห้งผากขยับเปิดออก "ระบบ? แกจะช่วยฉันล้างหนี้ห้าล้านนี่ใช่ไหม"
[ระบบไม่ใช่เครื่องผลิตเงิน โฮสต์ต้องใช้ทักษะแลกมา]
[คำแนะนำ: เปิดช่องสตรีมมิงบนเครือข่ายสตาร์เน็ต เพื่อหารายได้จากยอดโดเนท]
[มอบของขวัญเริ่มต้น: ชุดครัวพื้นฐานระดับเอฟ และวัตถุดิบสุ่มหนึ่งชุด]
แสงสว่างวาบขึ้นเหนือเคาน์เตอร์สเตนเลสแคบๆ มุมห้อง เมื่อแสงจางลง ปรากฏเตาแม่เหล็กไฟฟ้าสภาพเก่าเก็บหนึ่งตัว กระทะเทฟลอนก้นแบนขนาดกะทัดรัด ตะหลิวไม้สลักลายนกฮูก ไข่ไก่เปลือกสีนวลสองฟอง และขวดแก้วใบเล็กบรรจุของเหลวสีน้ำตาลเข้ม
ข้าวจ้าวพุ่งตัวเข้าไปคว้าขวดแก้วใบนั้นขึ้นมาดู กลิ่นเค็มปะแล่มคุ้นคายเล็ดลอดออกมาจากฝาเกลียว น้ำปลา! ของเหลวสีอำพันในขวดนี้คือน้ำปลาแท้ๆ น้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมากระทบแก้ม ของล้ำค่าที่สุดในจักรวาลอันแสนจืดชืดมาอยู่ในมือเขาแล้ว
เวลาชีวิตนับถอยหลัง ตัวเลขหนี้สินสีแดงบนหน้าจอโฮโลแกรมกะพริบเตือน ข้าวจ้าวไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลืออีก สองมือจัดแจงเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ นำกระทะเทฟลอนวางลงบนเตาแม่เหล็กไฟฟ้า
นิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอกำไลข้อมือ เรียกคำสั่งเชื่อมต่อเครือข่ายสตาร์เน็ต เลนส์กล้องโฮโลแกรมขนาดจิ๋วสี่ตัวลอยออกมาจากขอบกำไล บินวนล้อมรอบตัวเขาเพื่อจับภาพทุกมุมมอง อินเทอร์เฟซการสตรีมมิงปรากฏขึ้นกลางอากาศ ข้าวจ้าวกรอกข้อมูลตั้งชื่อช่อง พิมพ์ตัวอักษรลงไปรัวเร็ว
‘ครัวคุณจ้าว: ปลุกรสชาติโบราณ ทะลวงไส้คนอนาคต’
ปุ่มเริ่มถ่ายทอดสดถูกกดลง สัญญาณไฟสีแดงบนเลนส์กล้องจิ๋วสว่างวาบ
หน้าจอแชทด้านข้างโล่งโจ้ง ตัวเลขผู้เข้าชมหยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์ ข้าวจ้าวพรูลมหายใจยาวไล่ความประหม่า สวมวิญญาณพ่อครัวกระทะเหล็กหน้าเตาไฟ มือขวาคว้าไข่ไก่สองฟองขึ้นมาเคาะกระทบขอบชามพลาสติกเก่าๆ
เป๊าะ!
เปลือกไข่ร้าวแตกออก เผยให้เห็นไข่ขาวใสและไข่แดงสีส้มสดร่วงหล่นลงสู่ก้นชาม เสียงส้อมสเตนเลสกระทบชามพลาสติกดังรัวเร็วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไข่แดงและไข่ขาวผสมผสานเข้าด้วยกันจนเกิดฟองฟูฟ่อง มือซ้ายคว้าขวดน้ำปลา เหยาะของเหลวสีอำพันลงไปสามหยดถ้วน
กลิ่นคาวไข่ดิบผสมผสานกับกลิ่นเค็มหมักดองของน้ำปลาลอยฟุ้งขึ้นมา เลนส์กล้องจิ๋วตัวหนึ่งบินโฉบเข้ามาใกล้เซนเซอร์รับกลิ่นทำงานเต็มกำลัง แปลงโครงสร้างโมเลกุลส่งผ่านเครือข่ายสตาร์เน็ตไปยังผู้ชมปลายทาง
ตัวเลขผู้เข้าชมขยับจากศูนย์ เป็นสาม... เป็นสิบห้า...
[User_8872] : กลิ่นอะไรวะเหม็นคาวชะมัด! ซากสัตว์เน่าเหรอ!
[GalaxyWalker] : แหวะ ระบบจำลองกลิ่นบ้านฉันพังหรือเปล่า หมอนี่กำลังเอาของเสียชีวภาพมาผสมสารเคมีสีน้ำตาล! แจ้งหน่วยรักษาความปลอดภัยดวงดาวด่วน!
[SpaceCat] : อี๋ หน้าตาสตรีมเมอร์ก็พอดูได้นะ แต่รสนิยมโคตรซกมก เอาของเล่นเด็กมาทำอะไรน่ะ
ข้อความด่าทอเลื่อนไหลขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรม ข้าวจ้าวกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้น มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย "สวัสดีผู้ชมที่หลงเข้ามาทุกท่าน ของเหลวสีน้ำตาลนี่เรียกว่าน้ำปลาครับ ไม่ใช่สารเคมี และสิ่งที่อยู่ในชามนี้คือไข่ไก่สด วันนี้ผมจะทำเมนูที่เหนือล้ำกว่าอาหารเหลวรสกระดาษลังที่พวกคุณดูดกินกันทุกวัน"
นิ้วเรียวเอื้อมไปหมุนเร่งระดับความร้อนเตาแม่เหล็กไฟฟ้าจนสุด เทน้ำมันพืชสกัดที่แถมมากับเซ็ตลงไปเคลือบก้นกระทะ รอเพียงอึดใจ ควันสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาเหนือผิวกระทะ
ข้าวจ้าวยกชามพลาสติกขึ้น เทไข่ไก่ที่ตีจนฟูฟ่องลงไปปะทะกับน้ำมันร้อนจัด
ฉ่าาาาาาาา!
เสียงทอดไข่เจียวดังกังวานกึกก้อง ขอบไข่สีเหลืองนวลฟูฟ่องดันตัวขึ้นมาปะทะขอบกระทะเทฟลอน น้ำมันเดือดพล่านแทรกซึมเข้าไปในเนื้อไข่ เปลี่ยนสีสันจากสีเหลืองอ่อนให้กลายเป็นสีเหลืองทองกรอบเกรียม กลิ่นหอมฉุนของน้ำปลาโดนความร้อนระเบิดอนุภาคความหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทุกอณูอากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ
เลนส์กล้องโฮโลแกรมจับภาพไข่เจียวฟูฟ่อง ซูมลึกเข้าไปจนเห็นหยดน้ำมันเดือดปุดๆ บนผิวไข่สีทอง กลิ่นหอมรุนแรงทะลุทะลวงถูกส่งผ่านเครือข่ายสตาร์เน็ตพุ่งตรงเข้ากระแทกโสตประสาทรับกลิ่นของผู้ชมที่กำลังออนไลน์
ตัวเลขผู้เข้าชมกระโดดพรวดพราดทะลุหลักร้อยไปสู่หลักพันภายในเสี้ยวนาที
[User_8872] : กรี๊ดดด! วัตถุสีเหลืองนั่นมันกำลังขยายตัว! มันจะระเบิดแล้ว!
[GalaxyWalker] : พระเจ้า! กลิ่นนี่มันรุนแรงมาก! มันกำลังโจมตีระบบทางเดินหายใจฉัน! ท้องฉันบีบรัดตัวรุนแรงมาก!
[MeatLover99] : โอ๊ยยย ทำไมน้ำลายฉันไหล! กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย มันหอม! หอมจนแสบจมูกไปหมดแล้ว!
[StarPolice_Bot] : ตรวจพบความเสี่ยงการผลิตอาวุธชีวภาพ กรุณายุติการกระทำเดี๋ยวนี้!
"อาวุธชีวภาพบ้านพวกคุณสิ! นี่คือไข่เจียว! อาหารมนุษย์!" ข้าวจ้าวตะโกนตอบโต้ข้อความแชท สองมือจับด้ามกระทะเทฟลอน กระดกข้อมือพลิกกลับด้านไข่เจียวกลางอากาศแผ่นไข่สีทองอร่ามลอยคว้างก่อนจะตกลงมากระทบก้นกระทะดังฟาด เสียงน้ำมันเดือดฉ่าดังขึ้นอีกระลอก
ผิวไข่เจียวด้านบนสุกเหลืองเกรียมกำลังดี ความกรอบนอกนุ่มในแสดงออกผ่านสายตา ข้าวจ้าวใช้ตะหลิวไม้ตักไข่เจียวร้อนควันฉุยขึ้นมาวางแหมะลงบนจานพลาสติกสีขาว
เพื่อลบคำสบประมาท ข้าวจ้าวคว้าส้อมสเตนเลสตัดแบ่งไข่เจียวชิ้นโต ยกขึ้นเป่าลมร้อนสองสามที แล้วส่งเข้าปากเคี้ยวโชว์หน้ากล้อง
กร้วม!
เสียงความกรอบของขอบไข่เจียวดังผ่านไมโครโฟนรับเสียงคุณภาพสูง รสชาติเค็มกลมกล่อมของน้ำปลาผสมผสานกับความมันนัวของไข่แดงแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น สัมผัสนุ่มชุ่มฉ่ำของเนื้อไข่ด้านในละลายในปาก ข้าวจ้าวหลับตาพริ้ม สัมผัสถึงความอร่อยที่ขาดหายไปนานแสนนาน
"กรอบนอก... นุ่มใน... รสชาติสวรรค์ชัดๆ" ข้าวจ้าวลืมตาขึ้น กลืนไข่เจียวลงคอ "เห็นไหมครับพวกคุณ ผมกินเข้าไปแล้ว ไม่ตาย ไม่ระเบิดทะลุไส้ นี่คือสุดยอดอาหารแห่งมวลมนุษยชาติ!"
ช่องแชทด้านข้างไหลบ่าราวกับเขื่อนแตก
[SpaceCat] : เขากินสารเคมีสีเหลืองนั่นเข้าไปแล้ว! กระเพาะเขาทำจากเหล็กกล้าหรือไง!
[MeatLover99] : ไม่ไหวแล้ว! ฉันยอมจ่ายเครดิตทั้งหมดที่มี! ส่งไอ้ก้อนสีเหลืองนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ระบบส่งกลิ่นบ้านฉันทำเอาฉันคลุ้มคลั่งแล้ว!
[RichBoy_Alpha] ได้ส่งของขวัญ 'ช่อดอกไม้ดาราจักร' (มูลค่า 50 เครดิต)
ของขวัญชิ้นแรกปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นเอฟเฟกต์โฮโลแกรมรูปดอกไม้เรืองแสงลอยโปรยปราย ข้าวจ้าวเบิกตากว้าง ยอดเงินในบัญชีระบบขยับเพิ่มขึ้นห้าสิบเครดิตทันที
แต่ยังไม่ทันที่ข้าวจ้าวจะกล่าวขอบคุณ หน้าจอสตาร์เน็ตกลับสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองอร่ามบาดตา เอฟเฟกต์รูปจรวดขีปนาวุธขนาดยักษ์พุ่งทะยานตัดผ่านหน้าจอโฮโลแกรม เสียงเอฟเฟกต์ระเบิดตูมตามดังก้องกังวาน
[ผู้ใช้งาน 'General_Z' ได้ส่ง 'จรวดทำลายล้าง' x 1 ดวง ให้กับคุณ! (มูลค่า 5,000 เครดิต) ]
ส้อมสเตนเลสในมือข้าวจ้าวร่วงหล่นกระทบจานพลาสติกดังเคร้ง นัยน์ตาเบิกกว้างจดจ้องตัวเลขยอดโดเนทห้าพันเครดิตที่เด้งพรวดขึ้นมาในพริบตาเดียว
ช่องแชทที่เคยวุ่นวายหยุดชะงักนิ่งงันไปราวสามวินาที ก่อนจะระเบิดความบ้าคลั่งขั้นสุด
[User_8872] : ไอคอนมงกุฎสีทองนั่น! ท่านนายพล Z ตัวจริงเหรอ!
[GalaxyWalker] : บ้าไปแล้ว! จอมพลผู้เกลียดอาหารทุกชนิดบนโลกเนี่ยนะมาดูสตรีมกากๆ นี่! แถมยังเปย์จรวดทำลายล้างด้วย!
[MeatLover99] : อาวุธชีวภาพนี่มันเจ๋งขนาดเรียกความสนใจจากกองทัพได้เลยเหรอเนี่ย!
ข้าวจ้าวกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เพ่งมองชื่อไอดี 'General_Z' ที่ประดับด้วยเครื่องหมายยืนยันตัวตนระดับสูงของกองทัพพันธมิตรดวงดาว จรวดห้าพันเครดิตแลกกับไข่เจียวหนึ่งจาน โลกอนาคตนี่มันบิดเบี้ยวไปถึงเบอร์ไหนกันแน่