ตอนที่ 2
ตากลมเบิกกว้างมือยังคงปิดปากไว้แน่น สองร่างที่กำลังโรมรันพันตู จูบกันดูดดื่มชนิดที่ว่าไม่สนใจว่าพากันชนเข้ากับอะไรบ้าง
แต่วรนันไม่ได้มองผิดไปหรอก ดวงตาคู่คมที่กำลังหรี่ปรือเพราะแรงอารมณ์อยู่นั้นมองเห็นเธอ ตอนที่เขาเบี่ยงใบหน้ารับจูบอันเร่าร้อนจากหญิงสาวที่ตระกองกอดเอาไว้ เขามองเห็นวรนัน แต่ดวงตาคู่นคมของดารัณก็มองเมินไปราวกับเธอไม่ได้ยืนตื่นตะลึงอยู่ตรงนั้น
วรนันทำท่าจะเบือนหน้าหนีเพราะเกรงอีกฝ่ายจะหาว่าเธอเสียมารยาทแอบมอง หากไม่ทันได้เอี้ยวตัวหลบ ดารัณเบี่ยงตัวหมุนให้ฝ่ายหญิงเอาหลังพิงกับผนัง ทำให้มองเห็นเสี้ยวใบหน้าของฝ่ายหญิงที่หลับตาพริ้มบดจูบดูดดื่มกับดารัณได้ชัดเจน
โดยไม่รู้ว่ามีแขกที่เบิกตาโพลงจดจำได้หญิงสาวผู้นี้เป็นใคร
มโนชา!
ในที่สุดวันนี้ที่ชมโนชารอคอยก็มาถึงแล้วสินะ...
แล้วแบบนี้ ดารินจะยังหวังให้คนเป็นพี่ชายช่วยเหลือได้อีกหรือ
วรนันกัดฟันกรอด สะบัดหน้าหนีภาพตรงหน้าเบี่ยงตัวเข้าข้างฝาแม้จะบดบังตัวเองไม่มิดเสียทีเดียว หากก็ยังดีกว่าให้อีกฝ่ายคิดว่าเธอตั้งใจมอง
เพียงครู่เดียวเสียงครางบวกกับเสียงจูบอันดูดดื่มก็เงียบหายไป กระนั้นวรนันก็ยังไม่กล้าโผล่หน้าออกไป รออยู่ครู่ใหญ่เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้วจึงชะโงกหน้าออกไป
คนทั้งสองหายไปแล้ว อดคิดไม่ได้ว่าคงไปทำศึกกันต่อบนเตียง
หญิงสาวผ่อนลมหายใจ ดูท่าหนทางของวารินกับเธอจะริบหรี่เต็มที
และตอนนี้โครงการมโนชาชนะก็โผล่ขึ้นมาให้เหี่ยวใจเหลือเกิน
“เป็นไรไปวะนัน หน้าตาตื่นยังกับไปเจอผีมา บ้านฉันไม่เคยมีผีมาก่อนนะเว้ย” ดารินที่รับแก้วกาแฟมาขมวดคิ้วมองใบหน้าแดงเล็กน้อย เหงื่อผุดเต็มหน้าผากของคนเป็นเพื่อน
วรนันเม้มริมฝีปาก มองคนเป็นเพื่อนอย่างไม่แน่ใจว่าจะบอกดีหรือเปล่า หากบอกตอนนี้มีหวังดารินได้ตามไปเคาะห้องพี่ชายขัดขวางความสุขของอีกฝ่ายแน่ ๆ
ไว้ให้รู้กันเองพรุ่งนี้ก็แล้วกัน
“ข้างนอกร้อนน่ะ ฉันทำงานต่อล่ะ”
ดารินพยักหน้ายกกาแฟขึ้นดื่ม หากดวงตายังคงมองตามคนเป็นเพื่อนด้วยความแปลกใจ
ทว่ากาแฟแก้วที่ชงเข้ม ๆ นั้นไม่ได้ทำให้คนอย่างดารินที่ไม่สามารถอดหลับอดนอนได้หลังจากที่นั่งจมกับเอกสารและข้อมูลมากมายเหล่านี้มาทั้งวันทนได้อีกต่อไป
เพราะหลังจากที่ดื่มไปไม่นานเสียงเคาะนิ้วกับแป้นพิมพ์ที่ดังสม่ำเสมอกันก็เงียบไป
กว่าครู่ใหญ่ที่วรนันจะรู้ว่าคนเป็นเพื่อนฟุบหลับไปกับโต๊ะทำงานแล้ว
“ริน แกไปนอนเหอะ”
“หือ” ดารินเงยหน้าขึ้น ยังคงสลึมสลือ หากก็พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน
“แกก็ไปนอนดีกว่านัน ค่อยทำต่อพรุ่งนี้”
“อือ เดี๋ยวอีกหน่อยก็จะพักแล้วเหมือนกัน แกไปเหอะ”
แม้จะบอกคนเป็นเพื่อนไปแบบนั้น ทว่าวรนันก็ยังคงทำงานต่อจนเกือบตีสาม มองนาฬิกาบนหน้าจอแล็ปท็อปแล้วก็รู้สึกง่วงจนแทบเปิดตาต่อไปไหว
“ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ” วรนันพึมพำกับตัวเอง แล้วพาตัวเองขึ้นนอนเหยียดยาวบนโซฟาแล้วหลับไปอย่างง่ายดาย และขนาดมีเวลาหลับแค่ไม่กี่ชั่วโมงยังฝันร้ายอีกต่างหาก
ฝันร้ายหรือ ร่างบางที่ผุดลุกขึ้นนั่งในตอนเช้าตรู่ของวันอาทิตย์ ปกติวรนันเป็นคนที่หลับง่ายตื่นเร็วอยู่แล้ว แค่แสงแดดตอนเช้าส่องสว่างเข้ามาหน่อยเดียวเธอก็รู้สึกตัวตื่น แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เพราะแสงอาทิตย์หรอก เพราะดูจากนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ปาเข้าไปเกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้วนั้น นี่คือการตื่นสายครั้งแรกในรอบหลายเดือนของเธอก็ว่าได้
แถมยังตื่นเพราะฝันบ้า ๆ นั่นอีก
วรนันไม่ควรเห็นภาพอะไรแบบนั้นก่อนนอนเลยให้ตายสิ ถึงขั้นเก็บไปฝันว่าอีตาดารัณมาจูจุ๊บตัวเองเข้าเสียได้ แถมในฝันเธอยังเผลอไผลไปกับจูบของดารัณ แม้กระทั่งตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนยังมีผีเสื้อบินเต็มในท้องไปหมด
หึ๋ย... ขนลุกเป็นบ้า
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากโซฟาอีกตัวที่ตั้งห่างออกไปตรงมุมหนังสือ
คนที่เพิ่งตื่นแล้วลุกขึ้นนั่งสะดุ้งตัวโยน หันขวับไปยังทิศทางที่มาของเสียง ก่อนจะตาโตจนแทบถลนเมื่อเห็นคนตัวโตนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไขว่ห้างแสนสบาย ในมือของเขามีหนังสือเล่มหนาที่เปิดค้างเอาไว้
ดารัณ!
วรนันเพ่งสายตาคนที่งนั่งอยู่อีกมุมของห้องหนังสือ เบื้องหลังเขาคือแผงชั้นหนังสือที่มีหนักสือนา ๆ ชนิดวางเรียงรายจนเกือบชิดเพดาน
ดารัณในวันนี้ไม่ได้แตกต่างจากเมื่อสิบปีก่อนนัก เขายังมีดวงตาเรียวสวย แม้แก้มจะตอบลงเล็กน้อยตามอายุกระนั้นกลับยิ่งทำให้เจ้าตัวดูคมเข้มขึ้น
ผมเปียกหมาดปรกลงมาตรงหน้าผากอ่อนเยาว์ในคราวเดียวกัน ยิ่งเขาอยู่ในชุดสบาย ๆ คือเสื้อยืดและกาเกงขายาวผ้านิ่ม ดารัณยิ่งดูหล่อเหลาดึงดูด
เดี๋ยวนะ นี่วรนันกำลังชื่นชมดารัณอยู่หรือไร แล้วเขามาทำอะไรอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
“คุณรัณ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
ดารัณเลิกคิ้วสูง ปิดหนังสือในมือแล้วลุกขึ้นยืน เขาสูง สูงมาก คาดคะเนด้วยสายตาวรนันคิดว่าเขาน่าจะสูงถึงร้อยแปดสิบ และร่างสูงนั้นกำลังเดินมาหาเธอ ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอไม่เกินสองก้าว
วรนันขยับตัว มองเขาด้วยแววตาสงสัยและระวัง ท่าทีของดารัณไม่ได้ดูคุกคาม กระนั้นตัวเธอไม่ได้สนิทสนมอะไรกับดารัณมาก่อน รู้จักเขาก็เพียงผิวเผินเท่านั้น
ก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือหากเธอจะไม่ไว้ใจเขา ยิ่งได้ฝันอะไรบ้าบอเกี่ยวกับเขาแบบนั้นด้วย วรนันยิ่งรู้สึกว่าเธอคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ ทางที่ดีคงต้องอยู่ห่างจากผู้ชายแบบดารัณเอาไว้ให้มาก ๆ
“ก็ตั้งแต่ที่เธอเห็นฉันเมื่อคืน”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก เงยหน้าขึ้นมองสบตาคู่คมของเขาที่กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาพราวประหลาด และเพราะความสูงมากของเขาและมารยาทที่พึ่งกระทำ
ตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกถึงความชัดเจนกว่าเดิมว่าดารัณเปลี่ยนไปมาก เขาไม่เพียงแต่สูงใหญ่ขึ้นหากยังดูบึกบึน และน่าเกรงขาม...
“นันหมายถึง คุณรัณเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ได้เห็นสภาพสีหน้าเธอตอนฝันว่าเขามาจูบหรือเปล่า ก็เพราะดันไปเคลิ้มกับความฝัน วรนันอาจจะเผลอทำหน้าตาตลกตอนฝันให้เขาเห็นก็ได้
ดารัณถอนหายใจ ยกมือขึ้นเสยผมตรงหน้าผากขึ้น เปิดเปลือยใบหน้าสว่างใสแลดูอ่อนวัยของเขาจนคนมองใจหวิวขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวแทนที่คนที่ใช้หลับนอนมาไม่กี่ชั่วโมง
“ก็ตั้งแต่เธอยังหลับอยู่”
“แล้วทำไมไม่ปลุกคะ มีอะไรจะคุยกับนันหรือเปล่า” ถ้าไม่มีอะไรจะเข้ามานั่งเฝ้าคนหลับทำไมเล่า
ประหลาดคนจริงเชียว หรือจะแค่เข้ามานั่งอ่านหนังสือ
งั้นหรือ...
วรนันหรี่ตาเล็กน้อย
“ปลุกแล้ว แต่เธอไม่ตื่น” เขากล่าวเสียงเรียบหน้าตาย ตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องหนังสือแล้วหยุดลงบนใบหน้าของคนที่เพิ่งตื่น
หญิงสาวขมวดคิ้ว เธอไม่ใช่คนตื่นยากยกเว้นว่าเหนื่อยมาก เอาล่ะอาจจะเพราะเมื่อคืนที่ผ่านมาเธอเหนื่อยมากจริง ๆ ตอนที่ดารัณปลุกถึงได้ไม่ตื่น
“ขอโทษทีค่ะนันนอนดึกไปหน่อยเลยหลับลึก”
เขาพยักหน้าเบา ๆ เหลือบตาไปยังกองเอกสารที่วางเรียงรายกันบนโต๊ะรับแขก อีกส่วนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงานที่ดารินนั่งเมื่อคืน
“เธอมานอนที่นี่บ่อยหรือ”
หญิงสาวเลิกคิ้ว แปลกใจที่เขาถามเช่นนั้น แต่ไม่ได้เอ่ยตอบเขาในทันที ดารัณจึงเอ่ยต่อ
“ฉันเห็นห้องยายรินมีข้าวของ ของเธออยู่ในนั้น ส่วนยายรินไปนอนห้องใหญ่ของคุณพ่อ”
อ้อ... คงเพราะเขาไปตามหาดารินที่ห้องเก่ามาแล้วถึงได้เจอว่ามีข้าวของของเธอบางชิ้นวางอยู่ในนั้น ของพวกนั้นก็มีเพียงเสื้อผ้าของเธอสองสามชิ้น กระเป๋าสะพาย กับไอแพดที่เธอชาร์จแบททิ้งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน
คงค้นกระเป๋าเธอแล้วสินะ อิตานี่ถึงได้รู้ว่าข้าวของพวกนั้นเป็นของเธอ
“ฉันไม่ได้ค้นอะไรเลย แค่รู้ว่าของพวกนั้นไม่น่าจะใช่ของยายริน เพราะฉันรู้จักน้องสาวฉันดีว่าชอบกระเป๋าแบบไหน แล้วถ้าไม่ใช่ของยายริน ก็เห็นจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากของเธอ”
วรนันนึกอยากค้อนเขาสักที บังอาจมารู้ดีอีก หากที่ทำได้คือเพียงแค่เม้มริมฝีปาก
“ก็ไม่บ่อยหรอกค่ะ เฉพาะช่วงที่มีงานด่วน” แต่ในความจริงนั้นมีงานด่วนบ่อยเหลือเกิน แถมแต่ละงานก็กินพลังเธอไปเยอะมากเหลือเกิน
ที่สำคัญไปกว่านั้นหากเป็นงานที่ต้องทำร่วมกับดาริน ขานั้นน่ะแน่นอนอยู่แล้วว่าไม่ยอมไปค้างที่อื่นเลยหากไม่จำเป็นจริง ๆ ในขณะที่วรนันนั้นไม่ได้มีข้อจำกัดอะไรนัก เธอสามารถทำงานจากที่ไหนก็ได้เพราะตัวคนเดียวเดียวมาหลายปีแล้ว มารดาของเธอเลิกรากับบิดาไปตั้งแต่เธอเพิ่งเกิดได้ไม่กี่เดือนแล้วเพียงไม่ถึงสอปีกระมังที่มารดาก็มาจาไปเพราะอุบัติเหตุ
“แล้วคุณมีอะไรจะคุยกับนันหรือคะ”
“ไม่มีอะไร”
“ไม่มีแล้วปลุกนันทำไมคะ แถมยังนั่งรออีก”
“ใครบอกว่าฉันนั่งรอ ฉันกำลังอ่านหนังสือ นี่ไง”
มือหนายกหนังสือในมือที่เธอเห็นว่าเขาเปิดอ่านมันค้างเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้น
วรนันคิดว่าตอนนี้ใบหน้าเธอกำลังแดงหรือเปล่า เพราะรู้สึกถึงความเห่อร้อนขึ้นมาเป็นระดับที่ดันไปคิดและพูดออกมาแบบหลงตัวเองว่าเขานั่งรอตนตื่น
และขืนให้อยู่ตรงนี้ต่อปากต่อคำกับเขาต่อไป วรนันอาจจะเผลอลืมตัวเข้าไปดึงผมเขาสักทีเพราะความหมั่นไส้
“งั้นนันขอตัวก่อนนะคะ”
“เดี๋ยว” ร่างสูงผุดลุกขึ้นเดินมายืนขวางไว้ ทำให้คนที่ตัวเล็กกว่ามากต้องชะงักเท้าแล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาสงสัย
“เรื่องเมื่อคืน”
“นันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นค่ะ สัญญา” เธอกล่าวออกไปอย่างรวดเร็ว
ดารัณหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ หากสีหน้าและแววตาของเขาไม่ได้ดูตลกขบขันไปด้วยเลยสักนิด กลับกัน แววตาคู่คมของเขากำลังส่องแสงวาววับมาให้คนถูกมองประหลาดใจระคนหวั่น ๆ ในอก
“รู้ตัวก็ดีแล้ว เพราะฉันไม่ชอบคนปากมากเรื่องของคนอื่น”
ใบหน้านวลซีดลงทันตาเห็น ใจวูบไหวทันทีที่เขากล่าวจบแล้วหันหลังก้าวเท้าออกไปจากห้องหนังสือแบบไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอะไร
วรนันริมฝีปากแน่นจนเจ็บ มองตามหลังร่างสูงที่ก้าวพ้นจากประตูห้องหนังสือไป
เจ็บใจที่เธอน่าจะถือโทรศัพท์ลงไปด้วยแล้วเก็บภาพเมื่อคืนเอาไว้ เดิมทีก็ไม่อยากจะยุ่งเรื่องของเขานักหรอก แต่เล่นมาออกคำสั่ง แถมยังเหมือนจะกล่าวหาว่าเธอน่ะปากมากเสียอย่างนั้น
เดี๋ยวแม่ก็ทำตามที่กล่าวหาเสียเลยดีไหม