1
อักษราวางกระเป๋าเดินทางใบเล็กไว้ริมผนังห้องขาวสะอาดตาแล้วทิ้งตัวนอนแผ่หราลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ของโรงแรมห้าดาวชื่อดัง การขับรถกว่าสามชั่วโมงไม่ใช่เรื่องน่าพิรมย์เท่านัก โดยเฉพาะกับเธอที่ทำงานแทบไม่ได้หลับได้นอนมาเกือบสองเดือน ทันทีที่จบงาน ภามก็อนุญาตให้เธอลาพักร้อนติดตามวันลาที่เหลืออยู่
จะรออะไรเล่า อักษราก็จองโรงแรมทันที แต่เพราะไม่ได้อยากไปไกลจากกรุงเทพนัก หญิงสาวจึงเลือกจุดหมายเป็นหัวหิน หญิงสาวเลือกลาแค่ห้าวันเท่านั้น
เธอจะกินกับนอนแล้วก็อาบแดดให้อิ่มหนำสักสามวันเต็มๆแล้วค่อยกลับกรุงเทพ
นี่คือแผนท่องเที่ยวอันเรียบง่ายสำหรับชีวิตพนักงานออฟฟิศดีเด่น พ่วงความกิติมศักดิ์หน่อยก็ตรงที่เพื่อนสนิทรุ่นพี่เป็นเจ้าของบริษัท
อักษราเองนั้นมีผลงานที่น่าชื่นชมแทบทุกงานที่รับ แม้จะนั่งตำแหน่งรองประธานกรรมการ แต่ถึงอย่างนั้นอักษราก็ทำงานเหมือนพนักงานทั่วไป ไม่ได้มีสิทธิพิเศษใด กับการเป็นเพื่อนกับเจ้าของบริษัทจึงไม่ได้ทำให้เกิดข้อกังขาใดๆ
การออกแบบอาคาร บ้าน หรือสถานที่ต่างๆหากผ่านฝีมืออักษรา น้อยนักที่ลูกค้าจะไม่พอใจ ส่วนใหญ่ล้วนแล้วชื่นชมทั้งนั้น
จะมีก็แต่ลูกค้าคนล่าสุด ที่ให้ออกแบบตกแต่งห้องทำงานใหม่ หากเจ้าตัวนั้นกลับเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก กว่าจะได้แบบที่ต้องการ จนกระทั่งบางอย่างลงมือทำไปแล้ว ก็นึกอยากเปลี่ยนวัสดุทีหลัง แถมไม่ยอมเสียเวลามาคุยเอง ต้องแจ้งผ่านเลขามา
ทำเอาอักษราถึงกับความดันขึ้นเพราะหัวเสียก็หลายรอบ กว่างานจะจบลงได้ จวบจนวันสุดท้ายที่ส่งมอบงาน อักษราก็ยังไม่ได้เจอเจ้าของห้องทำงานนั้นเลย
หญิงสาวทำเสียงเหอะในลำคอ นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาโด่ดเด่นที่เคยเห็นผ่านตาตามหน้าสื่อต่างๆ พ่อหนุ่มนักธุรกิจผู้เก่งกาจหาตัวจับยาก
ร่างระหงผุดลุกขึ้น กวาดตาไปรอบๆห้องพักของโรงแรมอย่างพอใจ
โรงแรมแห่งนี้ติดชายหาด สระว่ายน้ำมีสองส่วน ส่วนด้านหน้ามีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ติดทะเล กับส่วนฝั่งสวนด้านหลังของโรงแรม มีสระว่ายน้ำอีกสระตรงกลางล้อมรอบและตกแต่งสวนสไตล์อังกฤษไว้ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมอักษราถึงเลือกโรงแรมแห่งนี้ เพราะถัดจากด้านหลังของสวนเข้าไป มีป่าไม้ขนาดย่อมที่เจ้าของโรงแรมสร้างขึ้นไว้สำหรับแขกที่รักความเป็นธรรมชาติและก็อยากเที่ยวทะเลไว้ในสถานที่แห่งเดียวกัน แอบเสียดายเล็กน้อยที่พยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีฝนเล็กน้อยระหว่างนี้
แต่ก็ช่างปะไร ฝนตกก็ดี บรรยากาศจะได้น่านอน
แต่อักษราไม่ได้อยากนอนตอนนี้ หญิงสาวหยิบกระเป๋าถือใบเล็กที่มีไอแพดโทรศัพท์กับคีการ์ดของห้องแล้วเดินออกจากห้องพักไป จุดหมายของเธอคือสวนไม้ด้านหลังโรงแรม
แขกของโรงแรมบางตาอาจจะเพราะเป็นช่วงโลว์ซีซั่น หากนั่นก็เป็นข้อดีเพราะอักษราไม่ได้ชอบคนพลุกพล่านสักเท่าไหร่
ร่างระหงเดินตัดไปตามทางเดินด้านข้างของโรงแรม เดินเข้าไปไม่ไกลเป็นสวนตกแต่งสไตล์อังกฤษไว้ อักษราเดินเลยสระน้ำที่ตั้งอยู่กลางสวนเข้าไปด้านหลัง มีเพียงพ่อแม่และลูกน้อยเล่นน้ำอยู่ริมสระอีกฝั่ง
อักษราสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเมื่อย่าวก้าวเข้าสู่ป่าไม้สูงด้านหลัง แล้วเลือกบีนแบ็กที่วางอยู่ไม่กี่ตัวเพื่อปักหลักอ่านนิยายที่อ่านค้างไว้
มีเสียงสนทนาเบาๆจากคู่หนุ่มสาวดังอยู่ไม่ไกล หากเพียงไม่นานก็เงียบลง พร้อมๆกับที่อักษรานั้นก็เริ่มลดไอแพดที่ไว้อ่านนิยายวางลงข้างตัวแล้วหลับไปอย่างเหนื่อยล้า
และเพราะอดหลับอดนอนติดกันมานานหลายวัน กว่าอักษราจะตื่นก็บ่ายคล้อยเต็มที แสงอาทิตย์ส่องผ่านแมกไม้ลงมาทำให้เจ้าตัวต้องยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ หญิงสาวบิดตัวอย่างเกียจคร้านก่อนลุกขึ้น
นึกในใจขณะเดินกลับไปยังอาคารของโรงแรมว่าอยากแช่น้ำอุ่นสักหน่อยแล้วค่อยลงมาหาอาหารเย็นทาน
ทว่า ขณะที่กำลังเดินผ่านสระว่ายน้ำ ความเคลื่อนไหวกลางสระว่ายน้ำในคราวแรกนั้น อักษรานึกว่าเป็นนักท่องเที่ยวที่กำลังว่ายน้ำ แต่มือสองข้างที่กำลังยกสูงขึ้นแล้วจมหายลงไปในน้ำ กระนั้นหญิงสาวก็ยืนมองพลางขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะใครคนนั้นกำลังดำน้ำ หรือจมน้ำกันแน่
อักษราหันมองไปรอบๆบริเวณนั้น หากไม่มีใครอื่นอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่พนักงานของโรงแรม
หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อความแน่ใจ แต่เมื่อใครคนนั้นไม่ยอมโผล่ขึ้นมาเสียทีก็ใจหายวาบ ร่างระหงถลาไปยังขอบสระว่ายน้ำ แล้วตะโกนเรียก
“คุณ คุณคะเป็นอะไรหรือเปล่า”
ไร้ความเคลื่อนไหวจากในน้ำ มีเพียงเงาดำด้านล่าง
อักษราหันรีหันขวางโยนกระเป๋าสะพายแล้วกระโดดลงสระว่ายน้ำไปอย่างไม่ลังเล ก่อนจะดำลงไปใต้น้ำที่มีความลึกเกือบสองเมตร
ร่างใต้น้ำนั้นตัวใหญ่กว่าอักษรามาก หากหญิงสาวรีบคว้าแขนเขาไว้แล้วดึงขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว
ในตอนที่ขึ้นสู่ผิวน้ำได้แล้ว อีกฝ่ายก็ดีดตัวขึ้นคล้ายว่าสติกลับมา เขารีบสูดลดหายใจเฮือกหนึ่งแม้ตาจะยังปิด หากแรงดีดของเขาอย่างไม่รู้ทิศทางนั้นเป็นผลให้มือของเขาเฉี่ยวโดนจมูกของอักษราจนรู้สึกเจ็บแปลบ
แต่หญิงสาวก็ยังมีสติที่จะพยุงตัว ใช้แขนข้างหนึ่งล็อคคอเขาไว้แล้วดึงมายังริมขอบสระ
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะมีคนจมน้ำ” อักษราไม่สามารถพาร่างใหญ่โตนี้ขึ้นสระได้เพียงลำพัง ตอนนี้เหมือนสติของอีกฝ่ายจะหลุดหายไปแล้วด้วย
หากยังดีที่แรงดันในน้ำทำให้น้ำหนักตัวของเขาไม่ได้หนักมากนัก ใครบางคนที่เธอเห็นตรงมุมเสาตรงทางเดินตัดไปยังด้านหน้าของโรงแรมชะงัก
“คุณคะ ได้ยินฉันไหมมีคนจมน้ำ ช่วยด้วยค่ะ”
หญิงสาวขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นใครคนนั้นชะงัก แล้วเดินลับหายไปจากตรงนั้น หรือจะไม่ได้ยิน
อักษราชะโงกมองใบหน้าของคนจมน้ำในระยะใกล้ก่อนเบิกตากว้าง ใบหน้าที่เพิ่งนินทาเขาในใจไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน
ศดิศ!
“คนจมน้ำ คนจมน้ำ เรียกคนมาช่วยเร็วเข้า”
เสียงนั้นเองที่อักษราถึงละสายตาจากใบหน้าคมสัน
พนักงานโรงแรมสาวกระวีกระวาดทรุดตัวลงตรงขอบสระ แล้วยื่นมือมาช่วยพยุงคนจมน้ำไว้
รอไม่ถึงนาทีก็มีพนักงานโรงแรมอีกหลายคนกรูกันเข้ามาแล้วช่วยดึงศดิศกับอักษราขึ้นจากน้ำ
พร้อมกับที่ร่างสูงของใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตกตะลึงแล้วรีบลงมือช่วยชีวิตคนจมน้ำเบื้องต้นโดยการปั้มหัวใจ อักษรามองภาพนั้นด้วยหัวใจเต้นระทึก มือไม้สั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
หากทว่าแม้จะปั้มหัวใจไปกว่าเกือบหนึ่งนาที ร่างนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว
“ได้โปรด อย่าเพิ่งให้เขาตายเลย” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
อุตส่าห์ให้มีคนช่วยเขาไว้แล้ว
ได้โปรดเถอะอย่าเพิ่งเอาชีวิตเขาไป…
แค็ก แค็ก
อักษราหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจ นึกขอบคุณที่ช่วยปั้มหัวใจเขาไม่หยุดกว่าครู่ใหญ่ ร่างแน่นิ่งนั้นจึงเริ่มขยับแล้วไอเอาน้ำที่สำลักเข้าไปออกมา
พร้อมกับที่เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเดินทางมาถึง