ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของเหล่าชายฉกรรจ์ ทนายความจ้องมองภาพเบื้องหน้าตาไม่กระพริบ เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมที่หน้าผาก
อ้อนกลั้นใจปลดสายเสื้ออีกข้าง ผ้าเนื้อบางร่วงกราวลงมากองที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มคู่สวยที่ชูชันท้าสายตา ยอดถันสีหวานระเรื่อแข็งเป็นไตเพราะความหนาวและความหวาดกลัว เธอรีบยกท่อนแขนขึ้นมาปิดบังหน้าอกไว้ด้วยสัญชาตญาณ
“เอามือออก!” เสียงฉลามตวาดลั่น
อ้อนสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือออกแล้วปล่อยแขนแนบลำตัว ยืนเปลือยท่อนบนต่อหน้าผู้ชายหกคน ผิวขาวอมชมพูของเธอตัดกับแสงไฟสีทองในห้องโถง ทำให้เธอดูเหมือนรูปปั้นเทพีวีนัสที่มีชีวิต งดงามและเย้ายวนจนคนมองแทบหยุดหายใจ
“ถอดให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว” ฉลามสั่งต่อโดยไม่เว้นจังหวะให้หายใจ
อ้อนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด มือสั่นๆ เลื่อนลงไปที่สะโพก ค่อยๆ รูดชุดกระโปรงตัวจิ๋วลงมาตามเรียวขา ผ้าเนื้อนิ่มไหลผ่านหน้าท้องแบนราบ ผ่านเนินเนื้อสาวที่ไร้ปราการป้องกัน ลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า
ตอนนี้อ้อนยืนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ร่างกายสาวสะพรั่งวัยยี่สิบปีปรากฏแก่สายตาของทุกคนโดยไร้สิ่งปิดบัง ทุกสัดส่วนโค้งเว้า ความนุ่มนวลของผิวเนื้อ ความงดงามของดอกไม้งามที่ปิดสนิท ทุกอย่างถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น
เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนี อยากจะระเบิดตัวเองให้หายไปจากตรงนี้ ความอับอายมันรุนแรงจนเธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าซ้ำๆ ผิวของเธอแดงซ่านไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความเขินอายแบบสาวน้อย แต่เป็นความอัปยศอดสูที่ถูกกระทำย่ำยีศักดิ์ศรี
ฉลามเดินวนรอบตัวเธอช้าๆ ราวกับนักล่าที่กำลังเดินสำรวจเหยื่อ เขาหยุดมองจากด้านหลัง ไล่สายตาตั้งแต่แผ่นหลังเนียนละเอียด ลงมาถึงบั้นท้ายกลมกลึง และเรียวขายาวสวย เขาใช้ปลายนิ้วชี้ลากไล้ที่กระดูกสันหลังของเธอ ทำให้อ้อนสะดุ้งเฮือกและหดเกร็งหน้าท้อง
“ผิวดีหุ่นดีไม่มีรอยตำหนิ” ฉลามเอ่ยกับตัวเอง แต่จงใจให้ทุกคนได้ยิน เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ เชยคางเธอขึ้นให้สบตา แล้วหันไปพูดกับทนายและบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงของผู้มีอำนาจเหนือกว่า
“พวกนายเห็นไหม ว่าของเล่นใหม่ของฉันสวยแค่ไหน”
“ครับสวยมากครับนาย” ทนายความตอบเสียงสั่น พยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่จุดกึ่งกลางลำตัวของอ้อนอย่างเสียมารยาท
“สวยครับนาย” บอดี้การ์ดทั้งสี่คนตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน เสียงของพวกเขามีแววแหบพร่าจากแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง
อ้อนหลับตาแน่น น้ำตาไหลพราก เธอได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของพวกเขา ได้ยินเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกรุมโทรมทางสายตา ถูกปอกลอกด้วยแววตาหื่นกระหายเหล่านั้น
“อ้อน ลืมตาแล้วมองหน้าพวกมัน” ฉลามเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม แต่แฝงความโหดร้าย
อ้อนส่ายหน้า “ไม่ค่ะไม่เอา!”
“ฉันสั่งให้ลืมตา!”
อ้อนจำใจลืมตาขึ้นมองภาพเบื้องหน้า ภาพของผู้ชายห้าคนที่กำลังจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอด้วยสายตาที่เปิดเผย ความรู้สึกเหมือนเป็นสัตว์ในกรงขังที่ถูกนำมาโชว์ตัวในสวนสัตว์แล่นพล่านเข้ามาในอก
ฉลามขยับมายืนซ้อนหลังเธออีกครั้ง วางมือหนาลงบนไหล่เปลือยทั้งสองข้างของเธอ แล้วบีบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะประกาศก้องด้วยประโยคที่ทำลายกำแพงศักดิ์ศรีของเธอจนพังทลาย
“จำเอาไว้นะอ้อน คนพวกนี้มันเป็นใบ้ ฉันจ่ายเงินเดือนพวกมันให้หุบปาก แต่มันมีตาและฉันอนุญาตให้พวกมันใช้ตามองของเล่นของฉันได้ตามสบาย”
อ้อนสะอื้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปถึงขั้วหัวใจ เขาไม่ได้แค่สั่งให้เธอแก้ผ้า แต่เขากำลังบอกว่า ร่างกายของเธอคือของสาธารณะในสายตาเขา ถ้าเขาอนุญาต ใครก็มองได้ เธอไม่มีสิทธิ์ปกปิด ไม่มีสิทธิ์หวงแหน
“แต่จำไว้ พวกมันทำได้แค่มองถ้าใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะตัดมือมันทิ้ง ส่วนเธอถ้าเธอยั่วพวกมัน หรือแอ่นให้พวกมันดูโดยที่ฉันไม่อนุญาตเธอโดนดีแน่” ฉลามกระชับมือที่ไหล่เธอแน่นขึ้น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเจ็บ
มันคือความหวงแหนที่บิดเบี้ยว คือความรักที่แสดงออกด้วยการกดข่ม เขาต้องการโชว์ให้โลกรู้ว่าเขามีของดี แต่ขณะเดียวกันก็ขีดเส้นกั้นไว้ด้วยเลือดและความตาย
“เอาล่ะเซ็นสัญญาได้แล้ว” ฉลามดันหลังเธอ ให้ขยับเข้าไปชิดขอบโต๊ะ
อ้อนก้าวเท้าที่ไร้เรี่ยวแรงเข้าไปจนหน้าท้องเปลือยเปล่าชนกับขอบโต๊ะกระจกเย็นเฉียบ ความเย็นที่บาดผิวทำให้เธอสะดุ้ง เธอก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อจะจรดปากกา ท่าทางนั้นทำให้สะโพกของเธองอนขึ้น และหน้าอกของเธอห้อยระย้าลงมาตามแรงโน้มถ่วง เป็นภาพที่ยั่วยวนจนทนายความต้องถอดแว่นออกมาเช็ดเหงื่อ
มือที่กำปากกาทองคำสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่ได้ หยดน้ำตาของเธอร่วงเผาะลงบนกระดาษสัญญา เปียกเป็นดวงๆ
“เร็วเข้าฉันอยากทดสอบสินค้าบนเตียงจะแย่แล้ว” ฉลามเร่งเร้าจากด้านหลัง มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนลงมาลูบไล้ที่สะโพกกลมกลึงของเธอ บีบขยำต่อหน้าลูกน้อง
อ้อนกลั้นใจ จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปในช่องผู้ขาย วินาทีนั้น เธอรู้สึกเหมือนได้เซ็นชื่อขายวิญญาณให้กับซาตาน เส้นหมึกสีดำที่ปรากฏบนกระดาษคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ซึ่งจะพันธนาการเธอไว้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้ไปอีกนานแสนนาน
“ดีมาก”
ฉลามดึงปากกาออกจากมือเธอ แล้วโยนมันทิ้งไปบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี เขาช้อนตัวเธอขึ้นในวงแขนแกร่งทันที ร่างเปลือยเปล่าของอ้อนลอยหวือขึ้นจากพื้น เธอรีบซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขาเพื่อหลบสายตาคนอื่น แม้จะเกลียดเขา แต่ตอนนี้อกของเขาคือที่ซ่อนตัวเดียวที่เธอมี
“พวกมึงไสหัวไปได้แล้ว” ฉลามออกคำสั่งไล่ลูกน้องและทนายความโดยไม่หันไปมอง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ อุ้มอ้อนเดินขึ้นบันไดวนสู่ชั้นสอง มุ่งหน้าสู่ห้องนอนใหญ่ที่เป็นเหมือนกรงขังชั้นดี
ระหว่างทางเดิน อ้อนได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงและหนักหน่วง พอๆ กับเสียงหัวใจของเธอที่เต้นด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนนี้
การเซ็นสัญญาจบลงแล้ว แต่บทลงโทษที่แท้จริงการประทับตราความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น