เมียฉลาม

ตอนที่ 10: ตอนที่ 10 ไข่สั่น 2/2

👁️ 10 อ่าน

 

อ้อนหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าถอยหลังกรูด

“มะไม่เอา คุณฉลามจะทำอะไรคะ”

“มันคือเครื่องเตือนใจว่าเธอเป็นของใคร นอนลงไปนอนหงายแล้วแหกขาออกให้กว้างที่สุด” ฉลามบีบเจลหล่อลื่นใสๆ ชโลมลงบนไข่สั่นจนชุ่มโชก

“ไม่นะคะ หนูต้องไปเรียนใส่ไอ้นี่เดินไม่ได้หรอกค่ะ” อ้อนร้องประท้วง

“ใครบอกว่าเดินไม่ได้? เขาออกแบบมาให้ใส่เดินโดยเฉพาะ นอนลงเดี๋ยวนี้อ้อน หรืออยากจะให้ฉันเรียกการ์ดสี่คนเข้ามาจับเธอกางขา?”

คำขู่นั้นทำให้อ้อนจำยอม เธอค่อยๆ เอนกายลงนอนหงายบนพื้นพรมหน้าเก้าอี้ ยอมอ้าขาเรียวสวยออกกว้างในรูปตัว M เผยให้เห็นโพรงเนื้อนุ่มที่บวมแดงและยังขมิบตัวตุบๆ จากการถูกกระตุ้นเมื่อครู่

ฉลามคุกเข่าลงระหว่างขาเธอ สายตาจับจ้องไปที่ กลีบดอกไม้งามที่ฉ่ำเยิ้ม เขาใช้นิ้วโป้งบดขยี้ที่เกสรด้านบน ทำให้อ้อนสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ผสมปนเปกับความอาย

“แฉะขนาดนี้คงอยากได้ของเล่นแล้วสินะ”

เขาค่อยๆ กดส่วนปลายของไข่สั่นเข้าไปที่ปากทางรัก สัมผัสเย็นเฉียบของซิลิโคนตัดกับความร้อนระอุภายในโพรงเนื้อ ทำให้อ้อนผวาเฮือก ขมิบก้นแน่นต่อต้านสิ่งแปลกปลอม

“อ๊ะ! มันเย็นอื้อมันใหญ่!”

“ผ่อนคลายอย่าเกร็ง อ้านั่นแหละกลืนมันเข้าไป” ฉลามดุพลางดันวัตถุทรงรีให้แทรกผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปทีละนิดๆ

อ้อนต้องอ้าปากพะงาบๆ หายใจหอบถี่ รู้สึกถึงความคับแน่นที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาแทนที่ความว่างเปล่า แม้มันจะไม่ใหญ่เท่าแก่นกายของฉลาม แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกถึงการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน ความรู้สึกเหมือนถูกอุดไว้ไม่ให้ว่างเว้น

ในที่สุดไข่สั่นทั้งลูกก็ผลุบหายเข้าไปในตัวเธอ ฉลามใช้นิ้วดันส่งมันเข้าไปให้ลึกถึงจุดที่เหมาะสม เพื่อไม่ให้มันหลุดออกมาเวลาเดิน สายเชื่อมต่อเส้นเล็กๆ ห้อยตองแต่งออกมาเพียงนิดเดียว

“อื๊อมันแน่น มันอึดอัด” อ้อนบิดตัวไปมา พยายามจะหุบขา แต่ความรู้สึกตุงๆ ที่ท้องน้อยทำให้เธอทำตัวไม่ถูก

“ยังไม่เสร็จ ต้องทดสอบระบบก่อน ว่าใช้งานได้ดีไหม”

ฉลามหยิบรีโมตคอนโทรลขึ้นมา แล้วกดปุ่มเปิดเครื่อง

“อร๊ายยยยยยย!!!!” อ้อนกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อไข่สั่นเริ่มทำงาน แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำสุดส่งผลโดยตรงต่อจุดไวสัมผัสภายใน ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดวัตถุนั้นแน่น

“นี่แค่ระดับหนึ่งนะ ดูสิหน้าตาเธอดูมีความสุขจัง” ฉลามยิ้มร้าย

“ไม่อื้อ...ปิดเถอะค่ะปิดนะเสียว หนูเสียว!” อ้อนนอนบิดเร่าอยู่บนพื้น มือจิกพรมแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความทรมานปนสุขสมที่น่าอับอาย ต่อหน้าต่อตาคนรับใช้ที่ยืนมองด้วยความตะลึง

ฉลามไม่ฟังคำขอร้อง เขากดเพิ่มระดับความแรงขึ้นไปอีก

“กรี๊ดดดดดด พะพี่ฉลาม พอแล้ว ฮึกอ๊าาาาา!”

อ้อนดิ้นพล่าน ขาเรียวเกร็งจนปลายเท้าจิก ร่องรักของเธอขับน้ำหวานออกมาจนล้นทะลัก ไหลอาบไข่สั่นและหยดลงบนพื้นพรม เธอกลายเป็นลูกไก่ในกำมือเขา ที่เขาจะบีบให้ตายหรือคลายให้รอดก็ได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่ม

“จำความรู้สึกนี้ไว้อ้อน นี่คือสิ่งที่เธอต้องเจอไปตลอดทั้งวัน” ฉลามกดลดระดับลงมาเหลือแค่สั่นเบาๆ พอให้รำคาญและวาบหวาม เขาดึงเธอให้ลุกขึ้นยืน อ้อนขาอ่อนจนแทบทรุด แต่ฉลามประคองเอวไว้ เขาหยิบชุดนักศึกษาที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้มาสวมใส่ให้เธอด้วยตัวเอง

เริ่มจากเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เขาบรรจงติดกระดุมให้ทีละเม็ด ตั้งแต่เม็ดล่างสุด ไล่ขึ้นมาจนถึงคอปก ปิดบังรอยจูบและคราบน้ำรักจนมิดชิด จากนั้นสวมกระโปรงพลีทความยาวคลุมเข่าให้เธอ ดูเรียบร้อยราวแม่ชี

“ดูสิ” ฉลามจับไหล่เธอให้หันไปมองกระจกเงาบานใหญ่

ภาพที่สะท้อนออกมาคือ นักศึกษาสาวแสนสวย แต่งกายถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติ ใครเห็นก็ต้องชื่นชมในความเรียบร้อย

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้กระโปรงพลีทตัวนั้น ไม่มีกางเกงชั้นในสวมใส่อยู่ มีเพียงไข่สั่นสีชมพูที่กำลังสั่นอยู่ในร่องเนื้อสาวที่เปียกแฉะตลอดเวลา

“เห็นความแตกต่างไหม ข้างนอกเธอคือเด็กดีของสังคม เป็นนักศึกษาใสซื่อ แต่ข้างในเธอคือผู้หญิงร่านๆ ของฉัน คือที่ระบายความใคร่ที่มีของเล่นยัดคาไว้อยู่ตลอดเวลา”

เขากดรีโมตเร่งจังหวะขึ้นนิดหน่อย ทำให้อ้อนสะดุ้งและหน้าแดงซ่านในกระจก

ฉลามยัดรีโมตอันเล็กใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง แล้วตบก้นเธอ

“ไปเรียนได้แล้วและจำไว้ว่ารีโมตอยู่ที่ฉัน ฉันจะกดเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ตอนเธอเรียน ตอนเธอกินข้าว หรือตอนเธอคุยกับเพื่อนผู้ชาย”

เขาก้มลงหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“ถ้าเผลอครางออกมา หรือทำตัวมีพิรุธจนคนจับได้กลับมาถึงบ้านเมื่อไหร่ เธอเจอของใหญ่กว่านี้แน่ เข้าใจไหม”

“ขะเข้าใจค่ะ” อ้อนตอบเสียงสั่น ขาสั่นพั่บๆ พยายามทรงตัวยืนให้ตรง ทั้งที่ภายในช่องท้องกำลังปั่นป่วนด้วยแรงสั่นสะเทือน

ฉลามยิ้มพอใจ ก่อนจะเดินโอบเอวเธอพาเดินออกไปที่รถหรูหน้าบ้าน นี่คือจุดเริ่มต้นของโลกสองใบอย่างเป็นทางการ โลกใบหน้าที่ดูปกติสุข กับโลกใบหลังที่เต็มไปด้วยตัณหาและการควบคุม ที่อ้อนต้องแบกรับมันไปทุกย่างก้าว

 

 

💬 ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น!