ใต้เท้า!!ในที่สุดข้าก็หาท่านพบ"เสียงของใครบางคนที่ดังขึ้นจนทำให้ลู่เฟยนั้นถบคำหยาบออกมา
"เหี้ย!!! อุปส์"ไป๋ลู่เฟยได้นำมือมาปิดปากของตนเอง เพราะเขาถบทคำหยาบออกมานั้นเอง ก่อนเขานั้นได้กล่าวกับพ่อบ้านของตนเองว่า
"พ่อบ้านอี้ มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยน่า~" ตกใจหมดนึกว่าเเต่ผี ปัดโถ่
"ขออภัยด้วยใต้เท้า"หลังจากที่อี้หยางพูดจบก็ค่อมหัวให้ลู่เฟยทันที
"มะ..ไม่เป็นไร" เขาตกใจมากนะอยู่ๆ พ่อบ้านของร่างนี้ก็ก้มหัวให้ เเต่ว่านะ..เราหนีออกมา เพื่อไม่กินยาเเสดงว่า....
"กลับเข้าจวนเถอะขอรับ ใต้เท้า อากาศเย็นลงเรื่อยๆเเล้ว เดี๋ยวท่านจะล้มป่วยอีกรอบเอานะขอรับ"เเล้วก็กลับไปกินยาด้วย ประโยคหลังของอี้หยางไม่ได้กล่าวออกไปเเต่อย่างใด เพราะเขารู้ว่าถ้ากล่าวออกไปต้องไปเเน่ๆ หมายถึงหนีไปอีกรอบเเน่ๆ
"....ก็ได้..ฮะๆ"ลู่เฟยในตอนนี้อยากร้องไห้เเต่ร้องไห้ไม่ออกจริงๆ ได้ทำเพียงเเค่ขำเเห้งๆส่งกลับไปเท่านั้น
ในจวน
"ใต้เท้าขอรับ มาดื่มดีๆเถอะขอรับไม่งั้นจะไม่หายเอานะขอรับ"อี้หยางกล่าวขึ้น เพื่อให้นายของตนได้กินยาเเล้วพักสักทีเเต่กลับกัน ตอนนี้เขานั้นปวดหัวหนักกว่าเดิมอยากจะกุมขมับสักร้อยรอบ
"กรี้ด!!ไม่เอาอี้หยาง ไม่อ้าวววว!!" เสียงกรีดร้องของผู้เป็นนายมันช่างดูทรมานเสียเหลือเกิน ประหนึ่งว่าถ้ากินเข้าไปเเล้วจะตายทันที
ถ้าตอนนี้ลู่เฟย ได้ยินความคิดของอี้หยางคงจะตอบกลับว่า ก็กูเคยกินยาเเล้วก็ตายมาโผล่อยู่นี้ยังไงล่ะ ไอ้เวง!
เวลาผ่านไปเเล้วหนึ่งเค่อจนทำให้อี้หยางนั้น อ่อนใจ เลยปล่อยใต้เท้าได้พักผ่อน เเล้วตนจึงเดินออกมา
อี้หยางนั้นได้หมายมั่นในใจว่า เขาจะทำให้ใต้เท้าทานยาให้ได้ไม่ว่าวิธีไหน จะเลวทรามต่ำช้าขนาดไหนเขาก็จะทำ ในเมื่อมารดาผู้ให้กำเนิดนายน้อยไป๋ลู่ นั้นฝากฝั่งเขาไว้ เขาก็จะทำสุดความสามารถ จะทำให้นายน้อยของเขากินยาให้จงได้ เเรงไฟของอี้หยางในตอนนี้มันลุกโชนเป็นอย่างมาก
ทางด้านของลู่เฟย
"ไม่เอาเเล้วไม่อยู่เเล้ว กูจะหนีออกจากบ้าน ไอ้วายุช่วยก็ด้วย ฮืออออ"เสียงพร่ำเรียกชื่อของเพื่อนต่างมิติอย่างโหยหา ไม่นานนักหยดน้ำสีใสก็ไหลลงอาบเเก้มของลู่เฟย
"ฮึก..ฮือออ" หลังจากอี้หยางกับมาพร้อมกับยาถ้วบใหม่ที่ถ้วยเก่าหกไปเเล้ว เขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของคนในห้อง
"ใต้เท้า!!! ทะ ท่าน"ในตอนนี้น้ำเสียงของอี้หยางลกเป็นอย่างมาเขาไม่รู้หรอกว่า ลูก-เอ้ยนายของเขาร้องไห้ทำไม่รู้ ไม่มีสาเหตุ
"ฮือออออ!"ลู่เฟยนั้นก็ได้พุ่งไปกอดอี้หยางทันที
"ท่านร้องไห้ทำไมขอรับนายท่าน ใครทำท่านร้องไห้ขอรับ ใยท่านถึงร้องไห้ขอรับ"อี้หนางเอ่ยถามผู้เป็นนาย พลางลูบหัวผู้เป็นนายที่กอดเอวของเขาอยู่ เเละไม่นานหนักลู่เฟยก็ได้ตอบอี้หยางว่า
"นา-เจ้านั้นเเหละเจ้าบังคับข้า เจ้ามันใจร้ายฮึก" คำตอบของผู้เป็นนายทำเอาอี้หยางคิ้วกระตุกยิกๆ ทำให้อี้หยางสรุปได้ว่า สิ่งที่ทำให้นายของเขาร้องไห้คือ เขา เขาบังคับให้กินยา จู่ๆไฟของอี้หยางก็โดนน้ำประปาส่วนภูมิภาคของลู่เฟยดับทันที
ยามโหย่ว
อี้หยางปลอบผู้เป็นนายของตนเองครึ่งชั่วยามกว่านายของตนนั้นจะเงียบเเล้วหลับไป สิ่งหนึ่งที่ทำให้อี้หยางนั้นคิดได้คือ นายท่านไม่ชอบกินยา เเละไม่ชอบให้ใครยังคับตนเอง
ตอนนี้อี้หยางนั้นได้ตรัสรู้เป็นที่เรียบเเละเป็นครั้งเเรกทึ่อี้หยางเห็นนายของตนร้องไห้หนักขนาดนี้ ทั้งๆที่เป็นคนเสเพลเเต่ไหนเเต่ไรเเต่เเต่ไม่ร้องไห้ โดนดุโดนด่าขนาดนั้นก็ไม่ร้องไห้ เเบบคนดื้อรั้นเเต่ครั้งนี้พอฟื้นขึ้นมากลับร้องไก้เพราะยา ทำเอาเขาอึ้งไม่รู้ว่ากล่าวคำใดมาปลอบใจนายของตน พออี้หยางนั้นจัดเเจงท่านอนของผู้เป็นนายเสร็จสับเขาก็ออกจากห้องของผู้เป็นนายทันที
เพื่อปล่อยให้นายของตนได้นอนพักและเขาก็ได้ใช้เวลานี้และการคิดหาวิธีที่ทำให้นายของตนนั้นกินยา
_______________________________________
เวลา
ยามจื่อ (子：zǐ) คือ 23.00 – 24.59 น.
ยามโฉ่ว (丑：chǒu) คือ 01.00 – 02.59 น.
ยามอิ๋น (寅：yín) คือ 03.00 – 04.59 น.
ยามเหม่า (卯：mǎo) คือ 05.00 – 06.59 น.
ยามเฉิน (辰：chén) คือ 07.00 – 08.59 น.
ยามซื่อ (巳：sì) คือ 09.00 – 10.59 น.
ยามอู่ (午：wǔ) คือ 11.00 – 12.59 น.
ยามเว่ย (未：wèi) คือ 13.00 – 14.59 น.
ยามเซิน (申：shēn) คือ 15.00 – 16.59 น.
ยามโหย่ว (酉：yǒu) คือ 17.00 – 18.59 น.
ยามซวี (戌：xū) คือ 19.00 – 20.59 น
ยามห้าย (亥：hài) คือ 21.00 – 22.59 น
นับเวลา
ชั่วยาม 时辰 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน หนึ่งชั่วยาม เท่ากับเวลา 2 ชั่วโมง
ครึ่งชั่วยาม 半个时辰 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน เท่ากับเวลา 1 ชั่วโมง
หนึ่งก้านธูป 一炷香 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน เท่ากับเวลา 60 นาที หรือ 1 ชั่วโมง
เค่อ 刻 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน หนึ่งเค่อ 一刻 เท่ากับเวลา 15 นาที
หนึ่งถ้วยชา 一盏茶 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน เท่ากับเวลา 15 นาที
หนึ่งจิบชา 一杯茶 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน เท่ากับเวลา 5 นาที
เฟิน 分 คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน เท่ากับ นาที
ขั้นขุนนางฝ่ายบุ๋น
กำหนดให้ขั้นหนึ่ง(สูงสุด) เป็นภาพนกกระเรียนมงกุฎแดง,
ขั้นสอง – ไก่ฟ้าสีทอง,
ขั้นสาม – นกยูง,
ขั้นสี่ – ห่านป่า
ขั้นห้า - ไก่ฟ้าหลังขาว
ขั้นหก – นกกระยาง
ขั้นเจ็ด – นกเป็ดน้ำ
ขั้นแปด - นกขมิ้น
ขั้นเก้า – นกกระทา