คำเตือน มีประเภทยาที่ไม่น่าวางใจห้ามกินตามเด็ดขาด และคนที่ทานยาบ่อยๆควรไปอ่านตอนหน้าเพราะตอนนี้มันน่าสะเทือนใจมากจริงๆขอบคุณที่อ่านคำเตือน
"ผู้ป่วยครับ ผลวินิจฉัยออกมาเเล้วนะครับ ว่าผู้ป่วยเป็นไข้รากศาสตร์ รักษาสามสี่วันก็หายครับ ถ้ามีอาการหนาวสั่นชักเกร็งให้กลับมาหาหมอทันทีนะครับเเล้วก็อย่าลืมไปรับยาด้วยนะครับ" หลังจากที่พูดจบคุณหมอก็ได้ยืนใบตรวจโรค คืนให้กับร่างบาง
"ขอบคุณครับ" ร่างโปร่งได้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเเหบเเห้ง ก่อนที่จะออกจากห้องเเละเดินไปยังโต๊ะ๑๑
"หมอจะให้รับยาไปทานก่อนนะครับ ถ้ายังไม่หายอีกหนึ่งอาทิตย์ค่อยกลับมานะครับ เชิญไปรับยาที่ตึกผู้ป่วยนอกได้เลยครับ" หลังจากหมอพูดจบร่างบางก็ได้พยักหน้าเเต่เดินไปถามที่หมอสั่ง
เจ้าตัวนั้นเดินไปไม่นานก็มายังห้องรับยาเเล้วยืนใบตรวจโรคของตนให้ เเล้วกลับไปนั่งที่เดิม
"นาย ณฤพัฒน์ เอ่อ นายณฤพัฒน์ เมธีนฤกุล เชิญมารับยาค่ะ" หลังจากที่ชื่อของร่างบางถูกเอ่ยขึ้นของตนขึ้น เขาก็ได้เดินตรงไปยังเคาเตอร์ทันที
"นี่นะคะ ยาลดน้ำมูก เเก้หวัด เเก้ไอ้ เเก้อักเสบ เเล้วก็ยาว่านทะลายโจรนะคะ ยาว่านทะลายโจรทานให้ครบสามวันถ้าหายเเล้วก็สามารถหยุดยาได้นะคะ ที่เหลือคุณก็ทานทุกหลังอาหาร เช้า กลางวัน เเละเย็นค่ะ "
"ขอบคุณครับ" ผมชื่อณฤพัฒน์ ชื่อเล่นว่าเวหา ผมอายุ๒๗ปีไม่นึกว่าจะมาป่วยในช่วงที่มีโควิทระบาดเเบบนี้ หลังจากนี้ผมก็คงต้องกลับบ้านก่อนเเล้ว
หลังจากที่ขับรถมาไม่นานก็มาถึงบ้านของร่างบางเเล้วจากนั้นเจ้าตัวนั้นได้นำรถไปจอดและกลับเข้าบ้าน
"ต้องหาอะไรทานแล้วค่อยทานยาสินะนี่ก็ค่ำแล้วด้วยทำอะไรกินดีนะ"หลังจากที่ร่างบางพูดจบก็ได้เดินเข้าไปที่ห้องครัวพรางครุ่นคิดว่าวันนี้ตัวเองจะทานอะไร
หลังจากที่ร่างบางไปเดินเข้าครัวแล้วแล้วก็รู้เมนูที่ตนจะทำแล้วก็ได้เริ่มลงมือทำอาหารทันทีหลังจากไม่นานเจ้าตัวก็เดินออกมาพร้อมทานอาหารในมือและนั่งลงที่โต๊ะทานอาหารทันทีแล้วลงมือทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
"โอ๊ยอิ่มจังต้องทานยาสินะทำไมต้องทานยาด้วยอ่ะไม่ชอบเลยนะ"ร่างบางนั้นบน เดินขึ้นไปห้องของตัวเองเพื่อไปกินยาที่หมอสั่งไว้
ทั้งๆที่ไม่ชอบกินยาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะว่าเขานั้นไม่อยากตายก่อนวัยอันควรเท่าไหร่เพราะตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเพื่อนวายุ หมอดูสุดที่รักหายตัวไปไหนไม่ได้เจอกันตั้งนานไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้างเขายังไม่พร้อมที่จะตายหรอกนะ
"อ่าไหนดูซิกินยากี่เม็ดหล่ะเนี่ย๖เม็ดเลยหรอเนี่ย ยาจะไม่ติดคอตายก่อนใช่ป่ะกินๆไปเถอะเดี๋ยวก็หายจะบ่นอะไรนักหนาวะเวหา" หลังจากนั้นเวหาก็ได้ทำการกินยาแล้วนอนอยู่ที่เตียง
"หมอบอกไว้ว่าคนเราคุยกับกำแพงหรือคุยคนเดียวก็ไม่ได้เป็นบ้าแต่ถ้ากำแพงตอบกลับเราเมื่อไหร่เราค่อยไปหาหมอแล้วกัน"ร่างบางพูดออกมาพังถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆเขานั้นไม่เจอเพื่อนของตนมาหลายปีแล้วคิดถึงเพื่อนของเขามากเจ้าวายุเจ้าวาตภัยไปที่ไหนบรรลัยที่นั่น ยิ่งกว่าโคนันซะอีก ยิ่งพูดยิ่งคิดถึงมันแฮะ
"นอนนะไอ้เวหา พักผ่อนให้หายป่วยแล้วกลับไปว่าความให้ลูกความได้แล้วนะ" หลังจากนั้นร่างบางก็ได้พักผ่อนอย่างสมใจอยากที่ตนพูดไว้จริงๆ
จันทราลาลับไป สุริยันต์โผล่พ้นขอบฟ้าทันใด "ทำไมเช้าเร็วจังวะ" ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดบ่นสงสัยเขานั้นได้นอนเพียงไม่นานก็ตั้งแต่ขึ้นมาทานข้าวทานยาเสียแล้ว
หลังจากร่างบางทำธุระเสร็จก็ลงมาทำข้าวต้มนั่งทานแบบเงียบเหงาไม่มีเพื่อนคุยเหมือนเป็นพวกเก็บตัวแต่จริงๆแล้ว ร่างบางนั้นเป็นคนพูดมากจนทำให้เจ้าวายุด่าเขาอยู่บ่อยๆว่า
'ไอ้เวหามึงเลิกพูดมากสักทีได้ป่ะกูรำคาญมึงว่ะหุบปากสักทีถ้ามึงยังไม่หุบปากกูจะไม่ให้มึงลอกการบ้าน'
คิดแล้วมันก็รู้สึกแฮปปี้ดีจริงๆไอ้เจ้าวายุไอ้เพื่อนรักหายไปไหนมึงควรกลับมาได้นะเว้ยขาดมึงไปมันขาดความชิบหายไปด้วย
หลังจากร่างบางทานข้าวทานยาเสร็จก็ได้เริ่มติดต่อกับลูกความเขาคาดว่าอีกประมาณฟ๓-๔วันเขาจะหายแปลว่าคดีให้ลูกความได้จากนั้นไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ได้ค่ะจังหวะความคิดของเขาในทันที
พอเขากดรับเสียงปลายสายก็ดังขึ้นทันที
[สวัสดีครับคุณณฤพัฒน์]
"สวัสดีครับ"
"คุณเป็นทนายใช่ไหมครับผมอยากให้คุณช่วยว่าความให้ผมหน่อยผมต้องการลูกให้มาอยู่กับผมคุณสามารถช่วยผมได้ไหมครับ"หลังจากได้ยินคำขอร้องร่างบางก็ได้คุณคิดสักครู่กว่าจะตอบกลับไปว่า"ได้ครับ ช่วยเล่าเรื่องความคร่าวๆได้ไหมครับผมจะได้จัดทำเอกสารแล้วก็จะได้ทำการพาคุณไปฟ้องที่ศาลด้วย"
"ได้ครับผมกับภรรยามีลูกอยู่คนนึงและหลังจากนั้นภรรยาของผมคลอดลูกออกมาเธอก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านจากนั้นผมจับได้ว่าเธอไปมีคนอื่นพวกเราก็เลยหย่าร้างกันเธอกับลูกไปด้วยแต่คุณต้องการลูกเพราะจากที่ผมได้ยินข่าวมาว่าและเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้มันเป็นความจริงทั้งหมดนะครับผมไปสืบหามากว่าจะได้เสียเงินก็หลายแสนเลยนะครับเรื่องมันมีอยู่ว่าหลังจากที่เธอพาลูกไปเธอก็ได้เมากลับมาทุกวันและชอบมาทำร้ายลูกบ่อยๆจนลูกที่ยังเป็นเด็กอยู่ได้รับบาดเจ็บแต่ไม่นานมานี้ ผมได้ยินคนในหมู่บ้านที่เธออยู่เล่าว่า เธอทำร้ายลูกจนลูกนั้นความจำเสื่อมไปผมเลยต้องการให้ลูกกลับมาอยู่กับผมครับ ตอนไหนที่เธอบอกกลับมาเธอก็จะทำร้ายลูกถึงตอนที่เธอมีสติอยู่เธอก็ตอบว่าลูกอยู่บ่อยครั้งผมไม่อยากให้เด็กคนนี้กลายเป็นเด็กที่เก็บกดแล้วก็ฆ่าตัวตายไปในที่สุดผมต้องการให้เด็กคนนี้เป็นอย่างที่เด็กคนอื่นเป็น คุณสามารถช่วยผมได้ใช่ไหมครับ"
เป็นเรื่องที่น่าหดหู่มากจริงๆผมจะช่วยเขาก็แล้วกันนะถึงจะช่วยไม่ได้มากและไม่สามารถรับประกันได้แต่ก็จะพยายามช่วยละกันหลังจากที่ร่างบางคิด ก็ได้ตอบตกลงเขาไปไหนทันที
"ได้ครับผมจะช่วยลูกคุณให้สุดความสามารถแต่ผมก็ไม่รู้นะครับว่าผมจะช่วยคุณกับลูกได้ไหมผมไม่สามารถการันตีได้จริงๆแต่การกระทำของผู้หญิงคนนี้ถือว่าหนักมากจริงๆอาจจะช่วยคุณกับลูกให้ไปอยู่ด้วยกันอีกครั้งได้แต่ผมไม่รับประกันนะครับ" หลังจากที่ผมพูดจบเสียงไปสายก็เงียบไปพักใหญ่แล้วก็ตอบกลับผมมาว่า
"ได้ครับต่อให้ผมต้องจ่ายเท่าไหร่ผมก็ยอมขอให้ผมกับลูกมาอยู่ด้วยกันก็พอ"
"งั้นประมาณอีก๔-๕วันผมจะไปหาคุณนะครับแต่ ๓-๔วันนี้ผมต้องพักผ่อนเพราะว่าตอนนี้ผมป่วยผมไม่สามารถทำงานได้จริงๆต้องขออภัยช่วงเวลานี้เดี๋ยวผมจะเตรียมเอกสารไว้ล่วงหน้าแล้วกันนะครับ"
"ครับหายป่วยไวๆนะครับขอบคุณมากครับที่คุณตัดสินใจที่จะไปช่วยผมขอบคุณมากจริงๆ"
"ไม่เป็นไรครับงั้นแค่นี้ก่อนนะครับไว้เจอกันถ้าผมหายวันไหนผมเตรียมเอกสารเสร็จวันไหนเดี๋ยวผมจะติดต่อคุณไปอีกทีนะครับขอบคุณครับที่ใช้บริการ"
"ครับ"
หลังจากนั้นร่างบางก็ได้วางสายทันทีที่ตนพูดจบเรื่องของสามพ่อแม่ลูกนี้มันก็น่าเศร้าอยู่นะ บางครั้งคนเป็นแม่ก็ทำเกินไปเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องจริงๆแต่ผู้หญิงบนโลกนี้ก็ไม่ใช่ทุกคนหล่ะนะพอคิดไปก็สะเทือนใจไปถ้าจริงๆแล้วเคสแบบนี้ไม่ใช่เคสเเรก บางครอบครัวก็หนักกว่านี้เอาเถอะเราช่วยเขาเท่าที่ช่วยได้เเล้วกันนะ
หลังจากนั้นร่างบางก็ได้เริ่มทำเอกสารจนเวลาล่วงเลยไปจวนจะค่ำ และร่างบางชุกคิดขึ้นได้ว่าเขาลืมทานข้าวทานยาตอนเที่ยง หลังจากนั้นร่างบางก็ได้เดินเข้าครัวไปทำอาหารง่ายๆกลับมาทานยาตอนค่ำแทนแต่การทานอาหารครั้งนี้ร่างบานนั้นทานไปด้วยดูซีรีย์ไปด้วย
"เฮ้ยๆทำไมพระเอกโง่จังวะแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยแล้วนางเอกจะกลับไปหามันทำไมไปหาผัวใหม่สิลูกทำไมโง่ขนาดนี้" ร่างบางนั้นพูดไปด้วยวิจารณ์ซีรีย์ไปด้วย เพราะความจริงของตัวเอง
ตอนนี้เขานะอารมณ์เสียอย่างมากก็นางเอกโง่มากจริงๆน่ารำคาญสุดๆต่อไปนี้จะไม่รู้ดูซีรีย์ละครน้ำเน่าแบบนี้อีกแล้ว
เท่านั้นก็ได้จัดยามากินจนกระทั่ง เเค่กๆ"ยาติดคอ น้ำ น้ำ เเค่ก! น้ำหมด "ร่างบางจะเดินไปเอาน้ำที่ห้องครัวรับสะดุดกรองเอกสารตรงหัวฟาดพื้น
"เเค่กๆ" ตอนนี้เขารู้สึกว่าเขาจะยังมาตายแบบนี้ไม่ได้การช่วยลูกความยังทำไม่เสร็จแทนเขาจะมาตายขนาดแบบนี้ไม่ได้ความรู้สึกที่ปวดหนึบแบบนี้มันทรมานมากจริงๆเขาเริ่มหายใจไม่ออกซะแล้ว เมียเขาก็ยังไม่มีเพื่อนก็หายไปเขาจะมาตายแบบนี้ไม่ได้การตายแบบนี้อนาถมากกว่าการตกท่อตายอีกนะทำไมอย่าต้องมาติดคอเขาตายแบบนี้ด้วย เขาไม่พร้อมสุดๆเขายังไม่พร้อมที่จะไปพบยมบาลหรือยมทูตเขายังไม่พร้อมจริงๆ
จากนั้นร่างบางก็ยังค่อยหลับตาลงอย่างช้าๆและลมหายใจหรือการทำงานต่างๆของอวัยวะก็เริ่มดับมอดลง
"จู่ๆ ซี้ดดดด ไอ้เวหามึงไม่น่าเลย อนาถฉิบหาย" ผู้ที่มาใหม่หลังจากที่ร่างบางนั้นได้แค่คอยตายไปก็ได้พูดออกมาอย่างสงสารป่นสมเพช
"แต่ครั้งนี้กูจะเอาวิญญาณของมึงไปไม่ได้ตอนนี้ไม่ได้ของมึงต้องไปตามยถากรรมของมึงแล้วนะไว้เจอกันใหม่เพื่อน" หลังจากนั้นผู้ที่มาใหม่ก็ได้หายตัวไปจากบ้านของเวหา