หลังจากหมอ พยาบาล เลขาศรี รวมถึงบรรดาไทยมุงทั้งวอร์ดถูกเชิญออกไป
ห้องพักก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ
กับคนสองคนที่กำลังนั่งมองหน้ากัน
ผ่านใบหน้าของอีกฝ่าย
บรรยากาศอึดอัดจนเหนือฟ้าแทบอยากมุดเตียงหนี
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วเกินไป
เช้านี้เขายังเป็นพนักงานใหม่อยู่เลย
แต่ตอนนี้ดันตื่นมาอยู่ในร่าง CEO บริษัท
ส่วนเจ้าของร่างตัวจริงก็นั่งอยู่ตรงหน้า
แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
เหนือฟ้าก้มมองมือตัวเอง
ก่อนจะสะดุ้งอีกครั้ง
ไม่ใช่มือตัวเอง
ลืมไป
ส่วนภีมภัทรนั่งเงียบอยู่พักหนึ่ง
ความจริงเขาก็ยังช็อกไม่ต่างกัน
ใครจะไปคิดว่าคนเราจะตื่นขึ้นมาในร่างคนอื่นได้จริง
แต่หลังจากความตกใจระลอกแรกผ่านไป
สัญชาตญาณการแก้ปัญหาก็เริ่มทำงาน
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
อย่างน้อยก็ต้องหาทางจัดการมันก่อน
"เอาล่ะ"
ภีมภัทรเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน
"เรามาสรุปสถานการณ์กัน"
เหนือฟ้าพยักหน้าทันที
นั่งตัวตรงเหมือนนักเรียนถูกเรียกเข้าห้องปกครอง
"ข้อแรก"
"ครับ"
"เราสลับร่างกัน"
"ครับ"
"ข้อสอง"
"ครับ"
"เรายังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง"
"ครับ"
"ข้อสาม"
"ครับ"
"เรายังไม่รู้ว่าจะกลับยังไง"
"ครับ"
ภีมภัทรพยักหน้า
อย่างน้อยก็มีข้อมูลที่ยืนยันได้
เหนือฟ้ามองอีกฝ่ายอย่างชื่นชม
ทั้งที่ตื่นมาเจอเรื่องบ้า ๆ เหมือนกัน
แต่ท่านประธานกลับเรียบเรียงทุกอย่างได้แล้ว
ส่วนเขา...
ยังตกใจอยู่เลย
"แล้วเราต้องทำยังไงต่อครับ"
ภีมภัทรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
"ใช้ชีวิตต่อ"
"ห๊ะ?"
เหนือฟ้าหลุดอุทานทันที
"ห๊ะอะไร"
"เราสลับร่างกันอยู่นะครับ!"
"ผมรู้"
"แล้วจะใช้ชีวิตต่อยังไง"
"ก็ใช้ไปก่อน"
ภีมภัทรตอบเรียบ ๆ
"ในเมื่อยังกลับไม่ได้"
"การตื่นตระหนกก็ไม่ได้ช่วยอะไร"
เหนือฟ้าอ้าปาก
ก่อนค่อย ๆ ปิด
เออ...
ก็จริง
"ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุด"
ภีมภัทรพูดต่อ
"คือห้ามให้ใครรู้ว่าเราสลับร่างกัน"
เหนือฟ้าพยักหน้ารัว
อันนี้เขาเห็นด้วย
เพราะถ้าบอกออกไป
อย่างมากคือโดนหาว่าบ้า
อย่างน้อยคือโดนส่งพบจิตแพทย์
"เดี๋ยวคุณออกไปหาเลขาศรี"
"ครับ"
"แล้วบอกให้ย้ายผม"
ภีมภัทรชี้มาที่ตัวเอง
ซึ่งตอนนี้อยู่ในร่างเหนือฟ้า
"ไปอยู่ห้องพิเศษติดกับคุณ"
เหนือฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ
"ทำไมครับ"
ภีมภัทรหลับตาลง
สูดลมหายใจเข้าลึก
ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง
"เพราะผมอยู่ห้องรวมไม่ได้"
"อ้อ"
"อ้ออะไร"
"เข้าใจแล้วครับ"
ภีมภัทรพยักหน้า
อย่างน้อยก็ยังเข้าใจเรื่องนี้
"ต้องเป็นห้องติดกัน"
"มีประตูเชื่อมห้ามให้ใครสงสัย"
"ห้ามบอกใครเด็ดขาด"
เหนือฟ้าพยักหน้าจนแทบคอหลุด
"ได้ครับท่านประธาน"
"แล้วก็เลิกเรียกผมว่าท่านประธานได้แล้ว"
เหนือฟ้ากะพริบตา
"ก็ท่านเป็นท่านประธานนี่ครับ"
ภีมภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพบว่าตัวเองเถียงไม่ออก
เอาเถอะ
เอาที่สบายใจ
"แล้วถ้าเลขาศรีถามเหตุผล"
ภีมภัทรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
"บอกว่าผมประทับใจพนักงานใหม่"
เหนือฟ้าตาโตทันที
"โห"
"ท่านประธานคิดได้ยังไงครับเนี่ย"
"ผมยังคิดไม่ทันเลย"
ภีมภัทรหันไปมองอีกฝ่าย
ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย
เออ
ฟังแล้วก็รู้สึกดีอยู่เหมือนกัน
"ก็ต้องคิดสิ"
"ตอนนี้เรามีปัญหาอยู่"
"ถ้าไม่คิดแล้วจะทำยังไง"
เหนือฟ้ามองอย่างชื่นชมไม่ปิดบัง
"สุดยอด"
"ผมยังงงอยู่เลย"
"ตื่นมาอยู่ในร่างคนอื่นทั้งที"
"ผมคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง"
ภีมภัทรส่ายหน้าเบา ๆ
"ผมก็ตกใจเหมือนกัน"
เหนือฟ้าชะงัก
เหมือนไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากอีกฝ่าย
"จริงเหรอครับ"
"จริง"
"แล้วทำไมดูนิ่งจัง"
ภีมภัทรถอนหายใจ
ก่อนตอบตามตรง
"เพราะตอนนี้ถ้าเราตกใจทั้งคู่"
"ก็ไม่มีใครคิดอะไรออก"
เหนือฟ้านิ่งไป
ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
รู้สึกว่าท่านประธานเท่มาก
แต่บรรยากาศดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน
เมื่อเขานึกอะไรขึ้นมาได้
"เอ่อ..."
"ว่าไง"
"จริง ๆ ต้นเหตุน่าจะเป็นผมนะครับ"
"หมายความว่าไง"
เหนือฟ้าหดคอลงนิดหนึ่ง
สีหน้ารู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
ซึ่งน่าแปลกมาก
เพราะภีมภัทรไม่เคยเห็นใบหน้าตัวเองทำหน้าแบบนี้มาก่อน
ดูเหมือนลูกหมาถูกดุ
"รองเท้าผมพื้นหลุดครับ"
"อะไรนะ"
"ตอนวิ่งหนีแผ่นดินไหว"
"ผมลื่น"
"แล้วก็ไปคว้าท่านประธาน"
"สิ่งแรกที่จับได้คือตัวท่าน"
ภีมภัทรนั่งฟังเงียบ ๆ
สมองพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมด
เขา...
CEO บริษัทมูลค่าหลายหมื่นล้าน
กำลังสลับร่างกับพนักงานใหม่
เพราะรองเท้าพื้นหลุด
ภีมภัทรเงยหน้ามองเพดาน
ราวกับกำลังถามสวรรค์ด้วยความจริงใจ
"สวรรค์..."
"ทำไมทำกับผมแบบนี้"