"..............ว้าว..."
เมื่อก้าวมาด้านในโอกุแล้ว...ก็จะมีประตูบานใหญ่อีกหนึ่งบานที่ต้องเข้าไปอีก ซึ่งภายในห้องนี้คงเรียกว่าเป็นเขตสิ้นสุดที่พ่อค้าและคนทั่วไปจะเข้ามาได้แล้ว....อาคารไม้ที่ตกแต่งสวยงาม....สวยงามเกินไปจนข้ารู้สึกขึ้นมาว่าที่นี่คงไม่เหมาะกับคนอย่างข้ามากเท่าไหร่เลย...
"ที่นี่คือ ประตูทางเข้าของโอกุ...ชื่อประตู โยริอิจิครับ..."
ชายเฝ้าประตูเดินมาด้านในพลางอธิบายให้ข้าฟัง
"งั้นเหรอคะ...."
"อ๊ะ...ก่อนอื่น ข้าขอดูบัตรผ่านประตูหน่อยครับ.."
ข้ายื่นแผ่นป้ายซึ่งเป็นบัตรผ่านประตูไปให้เขาดู
"อืม....เยี่ยมเลยครับ...ถ้างั้นเชิญด้านในได้เลยนะครับ.....นางใน คุณชิโนฮาระรออยู่ เอ่อ...อันนี้คือเคล็ดลับนะครับ ความประทับใจแรกนั้นสำคัญเป็นอย่างมาก อย่างไรก็พยายามเข้านะครับ"
"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ...เอ่ออ..."
"อ๋อ...ข้าชื่อมะจิรุครับ...ยังไงก็ เห้ย!เอ็งน่ะ!!!"
เขาพูดยังไม่ทันจบดี ก็หันไปตะโกนใส่ชายลึกลับคนนั้นอีกแล้ว
"มีอะไรรึครับ?"
ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในนี้ตั้งแต่ตอนไหน แต่ตอนนี้เขากำลังคุยเล่นกับนางสนมสองคนที่มาซื้อของกับเขาด้วย
"เขาไม่ให้คนนอกคุยกับคนในโอกุนะโว้ย! เป็นพ่อค้ามาขายของก็ขายของไปซิวะ!"
"ไม่เอาน่า...มะจิรุ พวกเราก็แค่คุยเล่นกันเอง เนอะคุณอุเอสึกิ..."
หนึ่งในสองนางสนมที่เป็นลูกค้าของคุณอุเอสึกิพูดเช่นนั้น เธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กที่ตัวเล็กกว่าข้าอีก...ท่าทางอายุอานามคงน้อยมากทีเดียว...แล้วอีกอย่าง
เป็นคนแปลกๆแท้ๆแต่กลับมีชื่ออลังการอย่างอุเอสึกิเสียอย่างนั้น...โลกเรามันแปลกประหลาดดีแท้
"อย่าพูดแบบนั้นซิครับ...ว่าแต่ ไหนๆก็ไหนๆแล้วก็ช่วยพาแม่นางชิสึคุคนนี้ไปพบคุณชิโนฮาระได้รึเปล่าครับ?"
"อ้าว? มีเด็กใหม่เข้ามาด้วยเหรอ?"
"เขาก็บอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่...เอ้า...เจ้าเองก็มาทางนี้สิ..."
ข้าก้มหัวขอบคุณพวกเขาพลางเดินขึ้นไปยังประตูใหญ่ แต่ก่อนที่จะได้ขึ้นไปคุณอิเอสึกิก็ยื่นสัมภาระอันหนักอึ้งด้วยแขนข้างเดียวมาดักหน้าข้าเอาไว้
"ด้านในไม่ค่อยมีอะไรให้บันเทิงใจเสียเท่าไหร่...รับหนังสือซักเล่มไปก่อนสิครับ"
"หนังสือ?"
"ครับ...นี่น่ะเป็นหนังสือที่ข้าได้มาจากนิฮงบาชิเชียวนะครับ...ราคาไม่แพง...เป็นวรรณกรรมที่อ่านสนุกสุดๆเลยล่ะครับ"
"ทีแบบนี้ยังจะมาทำตัวเป็นพ่อค้า..."
............. เอาเถอะ นิดหน่อยคงไม่เป็นไร
"ไว้เจอกันน้า! คุณอิเอสึกิ..."
"เช่นกันครับ"
ประตูบานใหญ่เปิดออก ราวกับจะต้อนรับตัวข้าเสียอย่างนั้น
"เอ้า! เข้าไปเลยจ้า!..."
เมื่อก้าวเท้าเข้าไป ความกดดันก็เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย...จนเหงื่อก็เริ่มชุ่มขึ้นมานิดหน่อย
พอเดินไปไม่กี่ก้าว ข้าก็เหลือบมองหลังอีกครั้ง...คุณอุเอสึกิก็ส่งยิ้มมาให้ข้าอีกตามเคย
หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องอยู่ที่นี่...จะเป็นหรือตายก็ตาม
ขอแค่ให้ความฝันของข้าเป็นจริงก็พอ