ฝนโปรยลงมาเบา ๆ ในเย็นวันศุกร์ ร้านกาแฟเล็ก ๆ ริมถนนยังคงเปิดไฟสีอุ่นต้อนรับลูกค้าไม่กี่คน “ข้าวหอม” นั่งมองหยดน้ำฝนไหลตามกระจก ความเงียบทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้งกว่าที่เคย
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามา “ภาคิน” คนที่เธอรอคอย…และคนที่เธอไม่เคยกล้าถามอะไรบางอย่าง
“รอนานไหม” เขาถาม พร้อมรอยยิ้มที่คุ้นเคย
ข้าวหอมส่ายหน้า ทั้งที่ความจริงเธอรอมานานกว่านั้น…รอคำตอบมานานหลายปี
ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน บทสนทนาทั่วไปดำเนินไปเหมือนทุกครั้ง เรื่องงาน เรื่องชีวิต เรื่องคนอื่น แต่ไม่เคยมีเรื่อง “เรา”
ข้าวหอมกำแก้วกาแฟแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง
“ภาคิน…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ
“อืม?”
“ถ้าวันหนึ่งฉันหายไป นายจะรู้สึกอะไรไหม”
เขานิ่งไป ดวงตาที่เคยมองเธออย่างสบายใจเริ่มจริงจังขึ้น
“ทำไมถามแบบนั้น”
ข้าวหอมสูดลมหายใจลึก ความกล้าทั้งชีวิตถูกใช้ในวินาทีนั้น
“ฉันแค่อยากรู้ว่า…นายรักฉันไหม”
ฝนข้างนอกตกหนักขึ้น ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะเล็ก ๆ ตัวนั้น
ภาคินมองเธอเนิ่นนาน ก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่ว
“ฉันกลัวจะเสียเธอไป…เลยไม่เคยกล้าบอก”
น้ำตาข้าวหอมไหลลงอย่างเงียบงัน แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด
เธอยิ้มทั้งน้ำตา เพราะคำตอบที่รอคอย…ในที่สุดก็มาถึง
บางครั้ง ความรักไม่ใช่การไม่รู้สึก
แต่คือการไม่กล้าถาม และไม่กล้าตอบ
จนเกือบจะเสียกันไปตลอดกาล